Демак, ким талбия^[2] айтиб ўлса, талбия айтган ҳолда тирилар ва яна кимдир маст ҳолда ўлса, маст ҳолида тирилар экан.

Шу ўринда ўлимидан аввал қўшиқ айтган қиз ҳикоясини  эътиборингизга ҳавола қиламиз:

«Ранглари заъфарон, ҳолсиз қиз пичирлаб зўрға гапирар эди.

Доктор Абдул Муҳсин Аҳмад айтади: “Бу қизни текширган охирги шифокор мен эдим, қулоғимдан стетоскопни олдим. Қиз фақат бир сўзни такрорларди: “Худо хайрингизни берсин, таҳлил натижалари қандай экан?  Касалхонада диққинафас бўлиб кетдим. Қачон чиқаман бу ердан?” Мен қизнинг таҳлилларини  текширувга юбордим.

Олинган намуналар лабораторияда текширилмоқда эди, ўша онда ўлим фариштаси хонада экан-да... Мен хонадан ташқарида эдим. Шу пайт ҳамширанинг кўзлари катта-катта бўлган холда хонадан югуриб чиқди. Мен хонага кирдим. У ерда кўраётганларим бир неча лаҳзалар олдин кўрганимга сира ўхшамасди. Қизнинг ранги ўчган, кўзлари аланг-жаланг, қўл-оёқлари тортишган, лаблари титрарди... Юрак уриши секинлашиб, қон босими пасая бошлади. Унинг ҳаётини сақлаб қолиш учун  ҳамма ишлар қилинди.

Қизга қараб: “Лаа илаҳа иллаллоҳ” дегин дедим. У лабларини қимирлатса-да, лекин бирорта ҳарф ҳам айта олмасди.

Калимаи шаҳодатни иккинчи маротаба такрорладим... Учинчи марта ҳам... У ўлим талвасасида эди. Унинг хириллашини эшита бошладим. Қиз бир нечта ҳарф айта бошлади. Мен яна калимани такрорладим...

Қиз энди хириллаганича қўшиқ айта бошлади. Ўлим фариштаси қизга қўшиқни тугатиб олишига имкон бермади, унинг руҳи танасини тарк этди.

Қиз ўлди... Ўлимидан аввал қўшиқ айтди... 

Энди у қиёматда Аллоҳ таолога қўшиқ айтган ҳолда юзланади...»^[3]

Аллоҳим! Қиз ҳар куни бор овози ила чинқириб, бармоқларини тишлаган ҳолда йиғлаб: “Роббим! Мени бу ердан чиқар. Қасам ичиб айтаман, фақат Сен рози бўладиган нарсаларни эшитаман, ундан бошқасини эшитмайман. Фақатгина Сен рози бўладиган нарсаларни кўраман ва тунлари мижжа қоқмай намоз ўқиб чиқаман, ўлгунимча кундузлари рўза тутаман” деса ҳам, энди у ҳаётга қайтмайди.

«...Эй Роббим! Мени (яна ҳаётга) қайтаринглар.  Шояд, мен тарк этган жойим (дунё)да яхши амал қилсам, деб қолур. Йўқ! (У асло қайтарилмас). Бу ҳақиқатан у айтувчи бўлган сўздир. Уларнинг ортида, то қайта тириладиган кунларигача (икки дунё ўртасини тўсиб турадиган) бир тўсиқ бордир»^[4].

Ҳассон Шамсий Пошонинг
“Жаннат бўстонидаги оилавий оқшомлар” номли китобидан
Ғиёсиддин Ҳабибуллоҳ, Илҳом Оҳунд, Абдулбосит Абдулвоҳид таржимаси.

^[1]  Имом Муслим ривояти.
^[2]  Лаббайка Аллоҳумма лаббайкани айтиш.
^[3]  “Унутилмас қиссалар” китобидан.
^[4]  Муъминун сураси, 99–100-оятлар.