Минор масжиди
“Минор” масжиди ўзининг бетакрор меъморий услуби, маҳобати билан алоҳида ажралиб туради. Ўзига ҳос кўриниши ва кўкка бўй чўзган миноралари билан аллақачон одамлар тилига тушган ушбу масжиднинг қурилиш ишлари 2013-йил ёз ойларида бошланган эди. 2014-йилнинг 1-октябрида Қурбон ҳайити байрамида очилган. Анхор бўйида бунёд этилган иншоот нафақат юртимизда балки дунёда ҳам кенг эътироф этилган. Масалан Франсиянинг Париж шаҳрида дунёдаги масжидлар архитектураси бо`йича йирик лойиҳа – Абдуллатиф ал-Фавзан мукофоти ҳакамлари томонидан ҳам масжиднинг ўзига ҳос услуби, бетакрор безаклари алохида эътироф этилган. Масжид биноси анʼанавий шарқ ва оʻзбек услубида қурилган боʻлиб, икки минораси ва кенг гумбазга эга. Масжиднинг ичи эса нақшлар билан безатилган. Кенг ва улкан ойналар бино ичини янада ёрқин бўлишини таъминлайди. Унинг пойгумбазида ҳам ойналар мавжуд. Гумбаз ичидаги улкан нақшинкор безаклар хар қандай ташриф буюрувчининг эътиборини тортмай қўймайди. Масжид 2400 дан ортиқ намозхонлар учун моʻлжалланган. “Минор” масжиди Тошкентда ва бутун Оʻзбекистон боʻйлаб энг йирик мусулмон диний марказларидан бирига айланди. Масжидга кўплаб сайёҳлар ташриф буюради. Бугунги кунда Минор масжиди азим пойтахтимизнинг кўркига кўрк қўшиб турибди.
Шаҳзод Шомансуров тайёрлади
"Ким ўзини таниса..."
Ҳаётда кўпинча тўғри йўналиш эмас, балки тезлашиш ўргатилади. Тезроқ юриш, тезроқ етиб бориш, ҳамма нарсани тезроқ бажариш... Лекин ҳеч ким тўхтаб: “Бунчалик шошилишдан мақсад нима?” деб сўрамайди. Инсон тинимсиз ҳаракатда бўлишни эришиш, табиий ҳаёт тарзи деб ўйлаб, сарфланаётган умри эвазига аслида нимага эришаётгани ҳақида ўйламай қўяди.
Баъзан йўлни йўқотдик, деб ўйлаймиз. Ҳолбуки, йўқоладиган нарса йўл эмас, балки тўғри йўналишдир. Бу йўналиш харитадаги чизиқлар ёки телефондаги йўл кўрсаткич эмас, балки Аллоҳ таоло борлиғимизга жо қилган ички йўналтиргич, яъни фитратимиздир.
Бу ички йўналтиргич баъзан тўғри томонни кўрсатмаётгандек туюлади. Дунё ташвишлари, нафс истаклари кўпайиб кетганида, у сарсон бўлади ё қотиб қолади. Шунда биз уни бузилди деб ўйлаймиз. Лекин фитрат бузилмайди, шунчаки биз унга аҳамият бермай қўйган бўламиз. Баъзилар бу йўналтиргични бошқаларнинг қўлига бериб қўяди...
Йўналишини йўқотган одам тўғри йўлга қайтиши керак. Бу қайтиш шунчаки бир манзилга қайтиб боришмас, балки ички дунёмиздаги тарқоқликни жамлаш, фитратимизга қайтишдир. Шунда инсон дунёнинг “ҳаммасига эришиш” васвасасидан халос бўлади. Ўтмишдаги хато ва синовлардан ибрат олади, аммо уларни ўзига оғир юк қилиб олмайди. Бошқалардан ва ҳаётдан жуда кўп нарса кутишни тўхтатади...
Ҳақиқий хотиржамлик – ҳамма нарса мукаммал бўлиши деганимас. Инсон ўз ҳаракат доираси чегарасига етганида Аллоҳнинг қазо ва қадарига рози бўлса хотиржамлик топади. Бу лоқайдлик эмас.
Мусулмон киши ҳам хурсанд бўлади, қайғуради, бошқалар каби яшайди. Лекин у ўткинчи туйғулар, орзу-ҳаваслар аро сарсон бўлиб қолмайди. Чунки дунёдаги ҳар бир ҳолат вақтинчалик синов эканини яхши англайди.
Инсон ўзлигига қайтганида бошқаларнинг юкини елкасига олишга уринмайди. Ёрдам беради, лекин ҳар ким ўз қисмати ва қилмиши учун ўзи масъул эканини тушунади. Бошқаларнинг айбига қарамай, ўз хатоларини тузатиш билан банд бўлади. Муҳими, ҳар ишида шошқалоқлик қилмайди. Чунки охиратга ва маънавий камолотга элтувчи йўлни шошиб босиб ўтиб бўлмаслигини билади.
Айтилганидек: “Ким ўзини таниса, Раббини танийди”. Бу мартабага эришган қалб эса ҳеч қачон адашмайди.
Абдулатиф АБДУЛЛОҲ
