Қуёш – Қуёш тизимининг марказий жисми бўлиб, қизиган плазма шардан иборат. Қуёш Ер сайёрасига энг яқин юлдуздир.
Аллоҳ таоло Қуръони Каримда шундай марҳамат қилган:
وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا
“Қуёш билан ва унинг зиёси билан қасам” (Шамс сураси, 1-оят).
Аллоҳ таоло Ер сайёраси ҳақида шундай марҳамат қилган:
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا
“Ва ундан сўнг ерни тухум шаклида қилди” (Назиат сураси, 30-оят).
Биз ушбу мақолада Қуёш билан Ер ҳажмларини солиштириб кўрамиз.
Қуёшнинг ҳажми 1.300.000 Ер ҳажмига тенг.

Тушунтириб айтадиган бўлсак, Қуёшнинг ичига Ер сайёрасидан бир миллион уч юз мингтасини жойлаш мумкин. Ушбу расмда ўнг тарафда Қуёш, чап тарафда Ер солиштирилган.
Ҳа, Қуёш Ердан шу қадар катта.
Қуёш “Қуёш тизими”нинг 98 фоизини ташкил этади. Қолган 2 фоизи 9 та сайёра ҳиссасига тўғри келади.
Аммо шунга қарамасдан, Қуёш G2V типидаги юлдуз ҳисобланади. Бундай юлдузлар “Сариқ карлик”, яъни сариқ жажжи юлдузлар дейилади.
Шу “жажжи юлдуз” биз яшаётган сайёрадан шу қадар катта экан. Энди биз ўз сайёрамиз олдида қанчалик кичик, заррадекмиз. Аллоҳ таоло шундай улкан махлуқларни биз инсонларнинг қулай ҳаёт кечиришимиз учун бўйсундириб қўйган. Биз эса ўзимизнинг нақадар ожиз, заиф эканимизни ҳис қилиб, Аллоҳ таолонинг ибодатида бардавом бўлайлик!

Бу суратда эса шар ичига 1.300.000 дона кичик шарчалар солинган бўлиб, Қуёш билан Ернинг солиштирма ҳажми макет кўринишида берилган.
Мақоламизни ушбу оят билан якунлаймиз:
هَذَا خَلْقُ اللَّهِ فَأَرُونِي مَاذَا خَلَقَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ بَلِ الظَّالِمُونَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ
“Бу Аллоҳнинг яратганидир. Қани менга кўрсатинг-чи, Ундан бошқалар нимани яратдилар. Йўқ! Золимлар очиқ-ойдин адашувдадирлар” (Луқмон сураси, 11-оят).
Интернет маълумотлари асосида Нозимжон Ҳошимжон тайёрлади
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws