Тарихдаги энг қисқа мактуб ва хутба
Тарихда энг қисқа ва балоғатли мактублар, мавъизалар кўп бўлган. Шулардан иккита ибратлисини келтирамиз.
“Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан Амр ибн Осс (розияллоҳу анҳу)га:
“Менга етиб келган хабарга кўра, ҳукм мажлисларида суяниб ўтирар экансан. Эй Осснинг ўғли, тавозеъ билан ўтир! Акс ҳолда ҳокимликдан оламан. Кийим кийишга кўп эътибор берма! Аллоҳдан қўрқиш ва (гуноҳларинг учун) надомат либосини кий! Агар киши учун ўз кийимларида шараф бўлганида, у энг гўзал либосларини Ҳарамда ечмаган бўларди”.
Маълумки, Саудия Арабистонига Ҳаж ва Умра қилиш ниятида борадиган одам Ҳарам ҳудудига киришдан олдин белгиланган жойда барча либосларини ечиб, эҳром кийиб олади.
*****
Яқин тарихдаги энг қисқа ва маъноли хутба
Бу воқеа Тунисдаги Зайтуна жомеъсида бўлган эди. Мамлакат муфтийси Муҳаммад Тоҳур ибн Ошур раҳимаҳуллоҳ Жумъа куни минбарга чиқиб, намозхонларга юзланиб, “Бозорлардаги аёллар кимники?” деб сўради. Намозхонлар сукутда. Имом яна “Бозорлардаги аёллар кимники?” дея саволини такрорлади. Бу сафар ҳам намозхонлар жим.
Шунда улуғ муфтий: “Модомики, аёлларингиз очиқ-сочиқ, ярим-яланғоч экан, ўқиган намозларингизда яхшилик йўқдир. Такбир айтинг!” деди.
Интернет маълумотлари асосида Нозимжон Ҳошимжон тайёрлади
Ота-онани ҳурматлаш одоблари
Ота-онанинг розилигини олишга интилиш фазилати барча фазилатларнинг негизи, борлиқдаги ҳар қандай ҳақ-ҳуқуқларнинг келиб чиқадиган асосидир.
Ота-оналар, бола тарбияси билан шуғулланаётган тарбиячилар фарзандларга қуйидаги одатларни сингдиришлари мақсадга мувофиқ:
Гуноҳга сабаб бўлмаса, отаонанинг буюрганларини албатта бажариш; ота-онага мулойим сўзлаш; уйга кирганларида, ҳурматлари учун ўрнидан туриш; ҳар тонг салом бериш, уйқудан олдин хайрли тун тилаш; мол-мулкларини сақлаш; сўраган нарсаларини бериш; улардан маслаҳат сўраш; ота-она ҳақига дуо ва истиғфор айтиш; улар меҳмон кутишса, ёнларида мунтазир бўлиб туриш; уларнинг айтишларини кутмай, уларни хурсанд қиладиган ишларни бажариш; уларнинг ҳузурларида овозни баланд кўтармаслик; гапларини бўлмаслик; изн беришмаган жойга бормаслик; ухлаётганларида безовта қилмаслик; аҳли аёли, фарзандларини улардан устун қўймаслик; ота-она хатога йўл қўйсалар, билмасликка олиш, дарҳол кечириб, унутиш; кулгили гап бўлса ҳам, уларнинг ҳузурларида ўзини тутиш; улар яхши кўрадиган таомни илиниш; улардан олдин таомга қўл чўзмаслик; уларнинг олдиларида чўзилиб ётмаслик, оёқ узатмаслик; уйга улардан олдин кирмаслик, олдиларига тушиб юрмаслик; чақирганларида тезлик билан жавоб бериш; уларнинг ҳаётликларида ҳам, вафот этганларидан кейин ҳам дўстларини ҳурмат қилиш; ота-онасининг ҳурматини қилмайдиганлар билан дўстлашмаслик; уларнинг ҳақларига дуо қилиш; вафотларидан кейин Аллоҳнинг қуйидаги каломини кўп айтиш: «Эй, Раббим! Мени улар гўдаклик чоғимда тарбиялаганларидек, Сен ҳам уларга раҳм қилгин!» (Исро сураси, 24-оят).
Иброҳимжон ИНОМОВ тайёрлади.
“Ислом нури” газетасининг 2026 йил 10-сонидан
http://hidoyatuz.taplink.ws
