Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади:

﴿إِنَّ اللَّهَ ومَلَئِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ﴾

"Аллоҳ ва Унинг фаришталари Набийга салавот айтурлар" (Аҳзоб сураси, 56-оят).

Бу ояти каримадаги إِنَّ (инна) лафзи таъкид учун келган. Ундан кейинги феъл эса ҳозирги ва келаси замонни билдириб, доимийликни англатади, яъни Аллоҳ таоло ва Унинг фаришталари Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга ҳар доим салавоту салом айтиб турадилар.

"Руҳул-баён" китобининг муаллифи бу оят тафсирида бундай ёзадилар: "Аллоҳ таолонинг у зоти шарифга дуруд юборишидан кўзланган маъно – у зотга "Мақоми маҳмуд"ни ато этишидир. Фаришталарининг дуруд юборишидан мақсад эса у зотнинг даражалари ва мартабаларини баланд бўлишини сўраб дуо қилишларидир. Мўминларнинг дуруд юборишларидаги маъно у зоти шарифнинг гўзал хулқларини ёд этиб, у зоти шарифни таърифлаш учундир".

Бу оятлар Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг Аллоҳ таолога қанчалик маҳбуб эканликларининг белгисидир. Модомики Аллоҳ таоло у зотни шу даражада севар экан, биз мўминларда ҳам у зотнинг муҳаббати бўлмоғи лозим.

Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Ишқи Расул" китобидан Нодиржон Одинаев таржимаси