Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракатуҳу
Айтинг-чи, бу дунёда ким сиз учун жонини бера олади, ким сиз учун ўзини қурбон қилишга тайёр? Бир ўйлаб кўринг-чи? Аллоҳга қасамки, онангиздан бошқа одамни топа олмайсиз. Ҳеч ким сизни онангиз каби севмайди, сизга ғамхўрлик қилмайди.
Ҳикоя қилишларича, бир ёш йигит ўз онасини ёқтирмас экан. Онасининг ташқи кўринишидан уяларкан. У: “Онамнинг овозини эшитишни ҳам, ўзини кўришни ҳам истамайман” деб айтарди. Ахир ҳеч ким онасини сотиб олмайди. Нима бўлганда ҳам у сизнинг онангиз-ку! Сиз онангизнинг розилигини топишингиз керак. Акс ҳолда, Аллоҳнинг ғазабига учрайсиз.
Бу йигитнинг онаси жуда меҳрибон эди. Лекин она қанчалик яхшилик қилмасин, фарзанди яхши муносабатда бўлмасди. Чунки муштипар онанинг фақат бир кўзи бор эди. Фарзанди онасини туғилганидан бери шундай ҳолатда кўрди. Шу сабабли, ўғли онасининг ташқи кўринишини ёқтирмасди. Дўстлари билан учрашганда ҳам онасидан уяларди. Кунларнинг бирида она ўғлининг мактабига борганда фарзанди “нима учун бу ерга келдингиз, бошқа келманг!” деб жаҳл қилди.
Азиз ёшлар, асло онангизга бундай қўпол муносабатда бўлманг! Унинг қалбини синдирманг! Бундай қилсангиз Аллоҳнинг ғазабига учрайсиз.
Ахир фарзанд ўз онасига ҳам шундай муомала қилиши мумкин-ми?!
Аммо, минг афсуски ҳикоямиздаги йигит ўз онасига жуда қўпол муносабатда бўларди. Кунлар ўтиши билан унинг муомаласи янада ёмонлашарди. Лекин она ҳамон ўғлига жуда меҳрибон эди. Она ёлғиз ўзи фарзандини ҳеч кимдан кам қилмай катта қиларди. Фарзанди мактабни тугатди. Аммо ўқишни хорижда давом эттиришга қарор қилди. Онаси қанча илтижо қилиб, яланиб, ёлвормасин фарзанди қарорини ўзгартирмади. Онасини ёлғиз ташлаб ўзи хорижга учиб кетди.
Орадан ойлар, йиллар ўтди. Она ўз фарзандини жуда соғинар, соатлаб дилбандининг расмига тикилиб ўтирарди, суратларини бағрига босарди.
Она ҳар куни ўғлини изларди. Ва ниҳоят, кунларнинг бирида она фарзанди ҳақида хабар топди. Унга: “Фарзандингиз ишга кирди, уйланди, фарзандли бўлди” дейишди. Она маюс овозда “Ҳа, мен бу ҳақда билмас эканман” деди.
Она ортиқ ўғлини кута олмас, ҳатто ўз уйига ҳам сиғмас эди. Охир оқибат ўғлини кўргани хорижга кетди. Ўғлининг уйини топиб борди. Эшик қоққан эди бир аёл эшикни очди. “Мен ўғлимнинг онасиман” деди. Аёл қария аёлни уйга киритди. Буни кўрган ўғилнинг икки юзи қизариб, пешонасидан тер оқди. “Нима учун келдингиз?” деди. Ўғил ҳамон ўз онасидан уяларди. Аёл турмуш ўртоғининг онасига яхши сўзлар айтди. “Бизникида қолинг” деди.
Аммо ўз фарзанди унга ёмон муносабатда бўлди. Унинг қўпол муносабатига она зўрға 3 кун чидади. Лекин келинининг олдида жуда ҳижолат бўлганидан ўз ватанига қайтишга қарор қилди.
Она уйига қайтгач, боласи билан бошқа алоқа қилмади. Ўғлининг фарзандлари аста-секин кўз ўнгида катта бўлишарди. Шунда ўзида оталик туйғуларини ҳис қила бошлади. Ўзининг онасини эслади, онасига қилган қўпол муомаласидан афсусланди. Аммо энди жуда, жудаям кеч эди...
Онасини соғинди, уни кўришни истади. Уйига қайтиб онасидан кечирим сўрашга қарор қилди. Бир нечта жойлардан онасини излади. Лекин унга ҳар сафар “бу ердан кўчиб кетган” деб жавоб беришди. Охири онаси яшаган сўнгги манзилни топди. Улар “Ҳа, онанг шу ерда яшарди, лекин у оламдан ўтган”, дейишди.
Фарзанд қаттиқ хафа бўлди. “Онанг сенга бир мактуб қолдирган эди” деб онанинг омонатини ўғилга беришди. Фарзанд хатни олиб, дарҳол ўқиб чиқди. Унда бундай жумлалар ёзилган эди:
Фарзанд онасининг қабрига бориб, тинмай кўз ёш тўкди. “Онажон мени кечиринг” деб дод соларди.
Азиз ёшлар, ҳатто катталар онангизни ҳаётлик даврида қадрига етинг. Ҳаётингизнинг қувончи ва баракаси – онангиздир. Ҳатто жаннат унинг оёқларининг остидадир. Онангизнинг оёқларидан ўпиб олинг! Шу сўзларни эшитибоқ онангизнинг ҳолидан хабар олинг, уни хурсанд қилинг, қучоқлаб, “мен сизни яхши кўраман” деб айтинг!
Жонажон ватанимиз Ўзбекистонда амалга оширилаётган тараққиёт тобора янгидан янги босқичларга қадам қўйишда давом этмоқда. Бу, шубҳасиз, жамият ҳаётининг ҳар бир жабҳасида “Инсон манфаатлари ҳамма нарсадан устун” тамойилига асосланган ўзига хос бир қатор ислоҳотларни амалга оширишда ҳам ўз ифодасини топмоқда. Мамлакатимизда турли динларга эътиқод қилувчи миллат вакиллари ўртасида ўзаро диний бағрикенгликни тарғиб этиш, миллатлараро тотувлик ва ижтимоий барқарорликни таъминлашга қаратилган ислоҳотлар ҳам шулар жумласидандир. Ўзбекистон Республикаси Президентининг 2025 йил 21 апрел куни эълон қилинган “Фуқароларнинг виждон эркинлиги ҳуқуқи кафолатларини янада мустаҳкамлаш ҳамда диний-маърифий соҳадаги ислоҳотларни янги босқичга олиб чиқиш чора-тадбирлари тўғрисида”ги ПФ 68-сонли Фармонида ҳам айни шу масалалар назарда тутилган. Мазкур фармонда таъкидланишича, жаҳон тамаддунида алоҳида ўрин тутган, умумбашарий тараққиёт омили бўлган илм-фан ва маданият ривожига катта ҳисса қўшган буюк аллома ва мутафаккирларимиз қолдирган улкан илмий-маънавий меросини чуқур ўрганиш, ёш авлод қалбида Ватанга садоқат, миллий-диний қадриятларга ҳурмат туйғуларини тарбиялашда улардан унумли фойдаланиш бу ислоҳотларнинг асосий негизини ташкил этади.
Фармонга асосида Дин ишлари бўйича қўмита ва Ўзбекистон мусулмонлари идораси ҳамда Бухоро вилояти ҳокимлигининг Баҳоуддин Нақшбанд ёдгорлик мажмуаси маркази муассислигида Баҳоуддин Нақшбанд илмий-тадқиқот марказини ташкил этиш таклифлари маъқулланган ва унинг асосий вазифалари белгилаб берилган. Жумладан, унда “...буюк аждодимиз Баҳоуддин Нақшбанд ва нақшбандийлик тариқати алломаларининг юксак инсонпарварлик ғояларини илмий асосда ўрганиш, ёш авлодни бағрикенглик ҳамда ўзаро ҳурмат руҳида тарбиялаш мақсадида тарғибот ишларини олиб бориш” ҳам қайд этиб ўтилган. Албатта, бу вазифани бажариш нафақат олимлар, балки бугун диний соҳада халққа хизмат қилаётган барча ходимлар зиммасига ҳам улкан масъулият юклайди. Зеро, соҳанинг ҳар бир ходими тасаввуф таълимоти тарихи ва унинг бугунги кундаги аҳамиятини теран англаши, юртимизда яшаб, ижод қилган улуғ алломаларнинг бой илмий-маънавий меросини халққа етказиши, кенг тарғиб қилиши замон талабидир.
Баҳоуддин Нақшбанд ва нақшбандийлик тариқати ҳақида сўз кетганда, энг аввало, турли манбаларда бу улуғ аллома ҳақида айтилган фикр-мулоҳазаларга тўхталиб ўтиш ўринлидир. Ана шундай манбалардан бири, сўзсиз, улуғ мутафаккир Алишер Навоий бобомизнинг қатор асарларидир. Шоир ижодида нақшбандийлик тариқати асосий ўрин тутади. Ҳар бир асарининг ғоявий мазмуни, уларда илгари сурилган тасаввуфий қарашлар бевосита унинг Баҳоуддин Нақшбанд ва нақшбандийлик тариқатига катта эътибор берганлигидан дарак беради. “Лисон ут-тайр” достони ҳам бундан мустасно эмас.
Асарнинг “Хожа Баҳоуддин Нақшбанд сўзи фанойи комил мақомида” бобида шоир улуғ алломага шундай таъриф беради:
Хожаи олий сифоти аржманд,
Шаҳ Баҳо ул Ҳақ вад-дин Нақшбанд.
Чун бу иқлим уза бўлди тахтгир,
Тузди йўқлук кишвари узра сарир.
Навоий таъкидлашича, Шоҳ Баҳоуддин Нақшбанд олий ахлоқий сифатларга эга зотдир. Чунончи, у зот бу иқлим тахтига ўтиргач, яъни дунёга келган кунидан бошлаб, ўзини йўқлик тахтида кўрди. Демак, Шоҳ Баҳоуддин Нақшбанд ҳазратларининг энг улуғ инсоний фазилатларидан ўзлигини англаб, худбинликдан кечишдир. Шоир фикрини давом эттирар экан ёзади:
Ўз вужудин пок сайри ҳақшунос,
Ҳар не бирлаким қилур эрди қиёс.
Ондин ўзни кам топар эрди басе,
Сарву гулдин ўйлаким хору хасе.
Ҳақшунос – Аллоҳни таниган аллома ўзини нимага қиёс қилса, ундан паст кўрар, яъни оддий хас сарв билан гулнинг наздида қанчалик кўримсиз бўлса, у зот ҳам ўз вужудини ҳеч қачон бирор нарсадан ортиқ кўрмас ва бутун ҳаёти давомида шундай камтарликка амал қилиб яшаган. Агар инсонлар ўз ҳаётларини инсонпарварлик ва бағрикенглик асосида қурсалар, дунёда рўй бераётган ўзаро низолар, қирғинбарот урушлар, ўткинчи мол-дунё учун қилинаётган пасткашликларга барҳам берилган, инсонлар бир-бири билан тинч-тотув ҳаёт кечирган, она замин бағрида бегуноҳ гўдакларнинг қонлари дарё бўлиб оқмаган бўлар эди. Аммо афсуски, бугун дунёнинг турли мамлакатларида бундай мислсиз фожиаларнинг гувоҳи бўлиб турибмиз.
Тасаввуф аҳли орасида Баҳоуддин Нақшбандий ҳазратларининг: “Мусибатлар жуда кўпдир. Фақат энг буюк мусибат эса вақтнинг фойдасиз, бекорга кетишидир”, – деган панду насиҳати машҳурдир. Шунга кўра ҳикоятда нақшбандийликнинг яна бир тамойили бозгаштга ҳам тўхталиб ўтилади. Унга кўра ўзининг ҳар бир нафасини назорат қилган ориф унинг бирор лаҳзаси, ҳаттоки, нафас олиш ва чиқаришнинг орасидаги онлардан бири ҳам, ғафлат билан беҳуда ўтган бўлса бозгашт қилиши, яъни ғафлатда кечган ҳар бир ишини қайтадан бажариши лозимлигини таъкидлайди.
Зеро, аҳли Ҳақ – Аллоҳнинг ошиқлари шу тариқа ўз вужудини инкор этиб, шу сабаб билан будини – борлигини набуд – йўқликка алмаштирадики, шоир бу ўринда китобхонларни нақшбандийликнинг яна бир рашҳаси “вуқуфи қалбий” – “қалбдан огоҳ бўлиш”га қаратади. Бу раҳшага кўра солик ҳамиша ўз қалбидан огоҳ бўлиши, унда кечаётган ҳар бир ўй-фикрларни тартибга солиб, ҳатто хаёлан бўлса-да, кибру ҳавога, манманликка йўл қўймаслиги керак.
Алишер Навоий Баҳоуддин Нақшбанд ҳазратлари умрларининг охиригача ўзларида мужассам бўлган фазилатларни тарк этмаганлиги ва шу тариқа фано бўлганликларини айтиб, шундай якунлайди:
Бўйла ошом эттилар жоми фано,
Қолмоғондин сўнг асар ўздин яно.
Ҳақ вужудидин бақое топмайин,
Жоми ваҳдатда лиқое топмайин,
Чун фано хайлига дохил бўлдилар,
Боқийи мутлаққа восил бўлдилар.
Шоир таъкидлашича, Баҳоуддин Нақшбанд ҳазратлари ўзлигидан, яъни “мен”ликнинг кибру ҳаволаридан кечган ҳолатда вафот этдилар. У кишининг назарида Ҳақ вужудидан бошқа боқий бўлмади, ўзининг Ҳақ наздида ҳечлигини англаб етди ва фано хайли – аҳлига қўшилиб, боқийи мутлақ – Аллоҳ висолига эришди.
Алишер Навоийнинг “Лисон ут-тайр” достонидан олинган ҳикоятлар гарчи ҳажман кичик бўлса ҳам, Баҳоуддин Нақшбанд ҳазратлари таълимотининг энг асосий тамойилларини ўзида акс эттирганлиги билан қадрлидир. Ўйлаймизки, муштарийлар бу асар таҳлилини Президентимиз фармонларида айтилган “тасаввуф таълимоти тарихи ва унинг бугунги кундаги аҳамиятини илмий тадқиқ этиш, “Етти пир” алломалари ва азиз авлиёларнинг бой илмий-маънавий меросини халқаро майдонда кенг тарғиб қилиш” йўлидаги арзимас уринишларимиздан бири сифатида қабул қиладилар ва йўл қўйган нуқсон-хатоларимизни кечирадилар. Албатта, умид қиламизки, бу борада янада теранроқ қарашлар билан бойитилган мақолалар билан бизни хурсанд этадилар.
Алишер домла Наимов,
Фарғона вилояти бош имом-хатиби ўринбосари