Abu Hurayra va Anas ibn Molik (roziyallohu anhumo) lar rivoyat qiladilar: “Kunlardan bir kuni Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam) minbarga ko‘tarildilar-da, “Omin” dedilar. Keyin ikkinchisiga ko‘tarildilar-da, “Omin” dedilar. So‘ng tik turdilar-da, “Omin” dedilar. Ushbu holatdan taajjublangan ul zotning sahobalari “Nima uchun “Omin” dedingiz “Ey Allohning Rasuli?” – deb savol qilishdi. Shunda Muhammad (sollallohu alayhi vasallam): “Hozir mening huzurimga Jabroil alayhis salom kelib menga “Ey Muhammad! (sollallohu alayhi vasallam) Sizning ismingiz zikr qilinganda;
Kimki sizga salovat va salom aytmasa, uni burni yerga ishqalansin”– dedi, men “Omin” dedim.
Kimki ota-onasi yoki ulardan birini tiriklik chog‘ida xizmatlarini qilib roziligini topa olmasa va jannatni qo‘lga kirita olmasa, uni ham burni yerga ishqalansin”– dedi, men “Omin” dedim.
Kimki ramazon oyini topsa-yu, bu oyda o‘z gunohlaridan mag‘firat qilinmasa, uni ham burni yerga ishqalansin”– deb duo qildi, men “Omin” – deb javob qildim degan ekanlar (Buxoriy va Termiziy rivoyati)
“Burni yerga ishqalansin”, degan so‘z arab tilida “xor bo‘lsin, yuztuban bo‘lsin degan ma’noda ishlatiladi.
Demak, Ramazon oyidan unumli foydalana olmagan va unda gunohlaridan forig‘ bo‘la olmagan kishining qiyomat kunida holiga voy ekan.
Sharh.Ushbu hadisning sharhiga e’tibor qaratadigan bo‘lsak, unda har bir inson bajarishi lozim bo‘lgan uchta ulug‘ amal haqida so‘z bormoqda.
Birinchisi, Muhammad (sollallohu alayhi vasallam) ga salovat va salom aytishlikning fazilati haqida bo‘lib, Alloh taolo Qur’oni karimning quyidagi oyatida shunday marhamat qiladi: ”Albatta Alloh va uning farishtalari Payg‘ambarga salovat ayturlar. Ey iymon keltirgan bandalar! Sizlar ham unga salovat va salom aytinglar” (Ahzob,56).
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qilgan hadisda Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam): ”Kimki menga bir marta salovat aytsa, Alloh unga o‘n marta salovat aytadi”, dedilar (Buxoriy rivoyati)
Demak, har bir inson Payg‘ambarimizning muborak Muhammad ismlarini eshitganida “Sollallohu alayhi vasallam” deb ul zotning haqlariga salovat va salom aytishligi shariatimizdagi lozim bo‘lgan amallardan biri hisoblanadi.
Ikkinchisi, ota-onaga yaxshilik qilish va ularning rizoligini topishlik borasida bo‘lib, Alloh taolo Qur’oni karimda shunday marhamat qiladi:
”Robbingiz uning o‘zigagina ibodat qilishga va ota-onaga yaxshilik qilishlikka buyurdi”(Isro,23).
Ibn Abbos (roziyallohu anhu) rivoyat qilgan hadisda Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi vasallam): ”Qaysi bir mo‘min bandaning ota-onasi musulmon holatida barhayot bo‘lsa, u banda uchun Alloh jannatning ikki eshigini ochib qo‘yadi. Ulardan biri hayot bo‘lsa, bir eshigini ochib qo‘yadi. Agar otasi yoki onasi o‘z farzandidan g‘azablanadigan bo‘lsa, toki ular rozi bo‘lmagunicha Alloh bu farzanddan rozi bo‘lmaydi. Sahobalar savol qildilar: ”Agar ota-ona zulm qilsa-chi? Zulm qilgan bo‘lsa ham”, deb javob qildilar (Buxoriyrivoyati)
Demak, qalbida iymoni mustahkam bo‘lgan har bir banda uchun ota-onasini rizoligini topishlik dinimizda Allohning rizoligini topish bilan barobar bo‘lar ekan.
Uchinchisi, ramazon oyining fazilati va ro‘za tutishning ajru-savobi naqadar ulug‘ ekanligi haqidadir. Alloh taolo Qur’oni karimda shunday marhamat qiladi: “Ey iymon keltirganlar, sizdan avvalgilarga farz qilinganidek, sizlarga ham ro‘za farz qilindi, shoyadki, taqvo qilsangiz” (Baqara,183). Ushbu oyatdan ma’lum bo‘ladiki ro‘za tutmoqlik Odam (alayhi salom) dan to Muhammad (sollallohu alayhi vasallam) davrlarigacha yashab o‘tgan barcha Payg‘ambar va ular orqali jamiiki bashariyat ahliga farz qilingan.
Darhaqiqat, ramazon oyi mo‘minlar uchun rahmat va mag‘firat oyi bo‘lib, ushbu oyni g‘animat bilish va undan samarali foydalana olishlik biz bandalar uchun lozim amallardan biri sanaladi.
Zero, ramazon cheksiz fazilatlarga ega bo‘lgan ulug‘ bir oy bo‘lib, ularning ba’zi-birlarini quyida zikr qilib o‘tamiz:
Alloh taolo kirib kelayotgan ramazon oyini barchamizga muborakbod etsin. Bu oyda qiladigan barcha solih amallarimizni o‘z dargohida husni qabul aylab, ramazon oyining barokoti, hamda duolarimizni sharofatidan elu-yurtimizni va barcha musulmon ahlini har xil kasallik va fitnalardan o‘z panohida asrasin.
Abror ALIMOV,
Toshkent shahar “Huvaydo”
jome masjidi imom-xatibi
5-QISM
Raddiya: Hijrat va jihod masalasi sharoit, imkoniyat va shariat hukmlariga bog‘liq.
Nabiy sollallohu alayhi vasallam Makka fathidan keyin: “Fathdan keyin hijrat yo‘q” (Imom Buxoriy rivoyati), deganlar.
Jihod esa har bir shaxsning o‘zboshimchalik bilan amalga oshiradigan ishi emas. Ahli sunna ulamolariga ko‘ra, jihod davlat rahbarligi va umumiy maslaxat asosida bo‘ladi.
Alloh taolo Qur’oni karimda bunday marhamat qiladi:
﴿وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ﴾
“O‘zingizni halokatga tashlamang” (Baqara surasi, 195-oyat).
Sahobalar hayotini bugungi noqonuniy qurolli guruhlar bilan qiyoslash – noto‘g‘ri qiyos bo‘lib, yoshlarni zo‘ravonlikka undaydi.
Alloma Abu Abdulloh Muhammad ibn Is'hoq al-Fokihiy “Makka xabarlari” asarida yozishicha, Ibn Abbos roziyallohu anhu uxlayotganida yostig‘i tagidagi hamyonini o‘g‘rilashadi. O‘g‘ri ushlanib, Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam oldiga olib borilganida, u o‘z qilmishini shu mablag‘ evaziga hijrat qilmoqchi ekani bilan oqlamoqchi bo‘ladi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam esa uning ishini qoralab, Makkaga qaytib, o‘z shahrida muqim yashashga buyurib: “Hijrat to‘xtatildi!” deya ta’kidlaydilar.
Abdulloh ibn Umar roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning huzurlariga bir kishi kelib: “Yo Allohning Rasuli, men ota-onamni yig‘lagan holida tashlab, hijrat qilish uchun sizning huzuringizga keldim”, deydi. U zot esa: “Ota-onangni oldiga qaytib, ularni qanday yig‘latgan bo‘lsang, shunday kuldirgin”, deb javob beradi (Imom Abu Dovud rivoyati).
Hijrat – diniga, moliga va joniga jiddiy xavf bo‘lgan vaqtda o‘z yashab turgan joyidan boshqa bir manzilga ko‘chishdir. Hijratning hukmi esa, har zamonda, har makonda, hammaga bir xil maqomda bo‘lmaydi. Chunki, hijratning hukmi o‘zgarib turadi. Hijratning ommatan yoki xossatan farz bo‘lishini esa, yurtda fatvo chiqarishga mas’ul bo‘lgan muftiy belgilaydi.
Islomning avvalida hijrat mandub, ya’ni targ‘ib qilingan amal edi. Keyin Makkadan Madinaga hijrat qilish farz bo‘ldi. Makka fath qilinganda esa hijratning vojiblik hukmi bekor bo‘ldi. Ish yana mandublikka qaytdi.
Demak, farz hijrat tugatilib, mandub hijrat qolgan. O‘z mazmuniga ko‘ra hijratning Qiyomat kunigacha davom etishini ifoda etuvchi hadislarda ana shu mandublik nazarda tutilgan. Bu Imom Abu Hanifa rahimahulloh va Shofe’iylardan Xattobiyning qarashlaridir. Bizning hanafiy ulamolari mana shu fikrni ta’kidlaydilar (Al-Xattobiy “Ma’olimus-sunan, Imom Saraxsiy “Mabsut”, Kosoniy “Badoi’us-sanoye’”, Ibn Obidin “Raddul muhtor”, Aliy Qori “Mirqotul mafotih”).
Bu yerda shuni eslatib o‘tamizki, hijrat deganda doim “Kufr diyori”dan “Islom diyori”ga ko‘chish tushuniladi. Demak, mazkur imomlarimiz “Kufr diyori”dan “Islom diyorlari”ga ko‘chishni mandub hukmida qoldi, vojib hukmida emas, deganlar. Albatta, ularning mandub degan gaplari «Islom diyori»dan chiqib ketayotganlarga tegishli emas.
Agar kishi o‘zboshimchalik bilan yashab turgan joyidagi ayrim kamchiliklar sababli yurtini tark qiladigan bo‘lsa, bu yo‘lda duch kelgan qiyinchiliklari uchun savob olmaydi. Balki, jonini, salomatligini hamda oila a’zolarini hayotini xavf va mashaqqatga qo‘ygani uchun ma’lomat qilinadi.
Aslida, bugungi kunda musulmon inson uchun eng xavfsiz joy bu o‘zining vatanidir. O‘z vatanidan ko‘ra jon, mol va e’tiqod muhofazasi mukammalroq boshqa joylar borligi aniq emas.
O‘tkirbek Sobirov
O‘zbekiston musulmonlari idorasi bo‘lim boshlig‘i,
Toshkent islom instituti o‘qituvchisi