Musulmonlarni kufrda ayblash joiz emas
Kishi imon kalimasini aytib musulmon bo'lganidan so'ng shirk, kufr amalini qilmasa, halolni harom yoki haromni halol demasa, shu bilan birga, Alloh taolo buyurgan ishlarni bajarib, qaytariqlaridan qaytsa, najot topadi. Imomi A'zam rahmatullohi alayh: «Banda, shubhasiz, ishongach, unga: “Alloh taologa, Uning farishtalariga, kitoblariga, payg'ambarlariga, vafot etgandan so'ng qayta tirilishga, yaxshilik ham, yomonlik ham Allohning taqdiri bilan bo'lishiga imon keltirdim, hisob, mezon, jannat va do'zax – hammasi haqdir”, deyishi vojib bo'ladi», deganlar (“Al-fiqhul akbar”).
Imonimiz taqozosiga ko'ra, insonni zohiriga e'tibor qaratamiz. Uning qalbini tekshirib ko'rishga imkonimiz yo'q va bunga mas'ul ham emasmiz. Demak, bir kishi imon kalimasini aytsa, biz, albatta, uning jonini, obro'sini, molini, dinini, naslini daxlsiz, deb bilamiz. Ya'ni, uning obro'sini to'kishga, moliga tajovuz qilishga haqimiz yo'q. U tilida imon kalimasini aytdimi, demak, u musulmondir.
Usoma ibn Zayd roziyallohu anhu aytadi: «Bizni Rasululloh sollallohu alayhi va sallam Huroqa qabilasiga jo'natdilar. Biz ularni yanchib tashladik. Men va ansorlardan bir kishi dushmanlardan biriga ro'baro' kelib, uni qurshab oldik. U: “Laa ilaha illalloh”, dedi. Ansoriy uni tutib oldi. Men uni nayzam bilan o'ldirdim. Ortga qaytib kelganimizda, bo'lib o'tgan voqea Rasululloh sollallohu alayhi va sallamning quloqlariga etib bordi. U zot yana: «Ey Usoma, “Laa ilaha illalloh”, degandan keyin ham uni o'ldirdingmi?» dedilar. Usoma: “U o'zini himoya qilish uchun shunday dedi”, dedi. U zot: “Laa ilaha illalloh”, degandan keyin ham uni o'ldirdingmi?” dedilar. Men Rasululloh bu gapni takrorlayverganidan, koshki shu kungacha musulmon bo'lmasam edi, deb orzu qildim».
Nurulloh Imamov,
To'raqo'rg'on tumani Honaqoh jome masjidi imom xatibi.
Ot izini toy bosar
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV