Bismillahir Rohmanir Rohiym
Sharqiy jabha
Turk yurtlari
Movarounnahrda Qutayba ibn Muslim Boxiliy nihoyatda mashhur bo‘ldi. U hijriy 87 (milodiy 706) yilda Poykent shahrini fath qildi. Hijriy 89 (milodiy 709) yilda Sug‘d yurtlari – Nasaf va Keshda fath ishlarini olib bordi. Hijriy 91 (milodiy 710) yilda Buxoroni, so‘ngra Toliqon, Faryob va Balxni fath etdi. Hijriy 93 (milodiy 712) yilda Samarqandni, hijriy 94 (milodiy 713) yillarda esa Shosh va Farg‘ona shaharlarini egallab, Qo‘qongacha yetib bordi. So‘ng Qutayba hijriy 94 yilda Qobulni, hijriy 96 (milodiy 714) yilda esa Qashqar va sharqiy Turkistonni fath qildi. Bu buyuk qo‘mondon o‘zining fathlarini ikki daryo orasidagi Movarounnahr deb atalgan joylarning barcha hududlariga tarqatdi va Xitoygacha kirib bordi. Xitoy podshohlariga jizya soldi, sharq tomon yurib ketayotgan Qutayba shu yerda to‘xtadi.
Qutayba juda katta mintaqalarni Islom hukmiga bo‘ysundirdi. Mazkur mintaqalarning maydoni 4 million km2dan oshib ketdi. Bu mintaqalar Kavkaz mintaqalaridan boshlanib, Kaspiy dengizining janubiy tomon yoyilgan edi. Shimolda O‘rta Osiyo, sharqda esa Sharqiy Turkiston yerlarini fath qildi. Keyin g‘arbga qarab Qobul, Afg‘oniston, Sijistonni bo‘ysundirdi.
Shu o‘rinda musulmon fotihlar fath ishlarini qanday olib borganlarini hamma bilib qo‘ysin degan niyatda Islom olamining ko‘zga ko‘ringan saytlaridan biri – onislam.netda e’lon kdlingan «Bu Samarqandda bo‘lgan edi» nomli maqola tarjimasini e’tiboringizga havola qilamiz.
Maqola muallifi doktor Ashraf Najm bunday yozadi: «Aytsam, ba’zilar ishonmaydi. Lekin bu qissa haqiqatda Samarqandda sodir bo‘lgan. Uni Ibn Kasir, Tabariy, Balozuriy kabi mufassir va tarixchilar o‘z kitoblarida yozmaslaridan oldin g‘ayrimusulmonlar zikr qilishgan.
Ushbu qissa huddi «Ming bir kecha»ga o‘xshash hayoliy qissaga o‘xshaydi. Ammo bu voqea haqiqat edi. Alloh Movarounnahrni uning qo‘li bilan fath qilgan noyob qobiliyatli musulmon qo‘mondon Qutayba ibn Muslim bu safar nima qilishini bilmay, xayron bo‘lib qoldi. U yashil yaylovlarga, cho‘qqili tog‘larga va ulkan boyliklarga ega Samarqand ostonasida edi. Ha, shahar ahli butparast edi, lekin uning shaharni himoya etadigan kuchli qo‘shini va g‘alabalarga boy tarixga ega g‘oziylari bor edi. Qutayba buni yaxshi bilardi. Lekin nodir qobiliyatli Qutaybadek qo‘mondon xiylalar ustasi edi. Joyni atroflari bilan yaxshilab o‘rgandi. So‘ng qo‘shinini bir necha bo‘lakka ajratib, shaharni o‘rab turgan ulkan va viqorli tog‘lar tomon yubordi. Musulmonlar dushman ko‘zidan pana pistirmalar qo‘ydilar. Tong chog‘i shahar eshiklari ochilib, dehqon va savdogarlar ziroatgoh va tijoratgohlariga chiqqan paytlarida musulmon qo‘shini ular tomon xuddi seldek yo‘lidagi hamma narsani oqizib kelib, bir tomchi ham qon to‘kmasdan, tezlikda shahar o‘rtasida uchrashdi.
Samarqandning taslim bo‘lmasdan iloji qolmagan edi. Shahar hokimi, a’yon va qo‘mondonlari tog‘lar tomon qochishdi. Odamlar g‘oziylardan qo‘rqib, uy-uylariga kirib ketishdi. Favqulodda bu holat ularni esankiratib qo‘ygan, musulmon qo‘shini esa hech qanday qarshilikka yo‘liqmagan edi. Ma’lum bir fursat o‘tib, Samarqand ahli sekin-asta uylaridan chiqib, g‘oziylar bilan ehtiyot va hazir bo‘lib muomala qila boshladilar. Kunlar o‘tishi bilan ular musulmonlarning yomonlik istamasliklarini va ularning «yangi nav g‘oziylar» ekanini seza boshladilar.
G‘oziy qo‘shin kichiklarga rahm qilar, zaiflarga yordam ko‘rsatar, yolg‘iz Iloh ibodatiga da’vat etar, ularda o‘g‘rilik, qaroqchilik va qotillikdan asar ham yo‘q edi. Balki tinchlikni va tartibni himoya qilishar, tijorat qilganlar ularning omonatdorliklariga guvoh bo‘lishar, aldov yo yolg‘on, zulm yoki xiyla ishlatishmas edi. Xullas, ular yuqorida aytganimizdek, «yangi nav g‘oziylar» edi.
Bir kuni bozorda yosh samarqandlik bilan musulmon askar o‘rtasida qattiq janjal ko‘tarildi. Odamlar qo‘rqinch va hadik bilan yig‘ilishdi. Ular hozir musulmon qo‘shin har tomondan yetib kelib, g‘oziylarga qarshi chiqadiganlarga ibrat bo‘lishi uchun bu yigitga umr bo‘yi esidan chiqmaydigan «dars» berishiga shubha qilishmas edi.
Darhaqiqat, bir qancha askar yetib keldi. Ular bir joyga yig‘ilib, janjalkashlarni o‘rab olishdi. Hammani daxshatga solgan holda da’vogarlar va guvohlarni qozining huzuriga yetaklashdi. Yig‘ilganlar bo‘lib o‘tgan ish muhokama etilishini kutishmagandi. Qozi musulmon askarni butparast yigitning yoniga turg‘izib qo‘yib, hodisani yaxshilab, xolis o‘rganib chiqdi va musulmon askarga qarshi hukm chiqardi! Ajoyib qissa shundan iboratmi? Qo‘k, bu faqat boshlanishi edi.
Xabar shaharning bo‘yi-eniga yoyildi: «Bu g‘oziylarning odil qoziligi bor ekan...» Bu tomonda samarqandlik bir yigit qochqin a’yon huzurida hammaning xayratiga sabab bo‘lgan hodisani hikoya qilardi. A’yon hikoyaning to‘g‘riligini o‘rganganidan keyin hali hech kim qilmagan «majnunona» qarorini berdi. Qutayba ibn Muslim ustidan amirul mo‘mininga shikoyat arizasi yozib, elchi orqali jo‘natdi. Yosh samarqandlik uchqur otga minib, xalifalik markazi – Damashqqa qarab chopdi. U xayolida muvaffaqiyati ilojsiz bo‘lgan vazifasi va tarix uningdekni ko‘rmagan davlatni boshqarayotgan, sharqdan Chin, g‘arbdan esa Atlantika okeanigacha bo‘lgan hudud hukmdori – amirul mo‘minin huzuriga kirishdagi mashaqqatlarini o‘ylaganicha Damashqqa kirib keldi.
Mulkida Kisro va Qaycapdan o‘tadigan bu ulug‘ podshoh huzurida qanday so‘zlaydi? U eng kuchli qo‘mondonlaridan biri ustidan qilingan shikoyatni qanday qabul qiladi? Va nihoyat, davlat dushmanlaridan bo‘lgan o‘ziga qanday muomala qiladi? Bu yigit hali amirul mo‘minin roshid xalifalarning beshinchisi hisoblanishini va dunyoni adolatiga to‘ldirgan zot Umar ibn Xattob roziyallohu anhuning nabiralari, zohidu obid Umar ibn Abdulaziz ekanini bilmasdi.
Yigitning safari Damashqning oddiy mahallalaridan birida, loydan qilingan eski uy oldida nihoyasiga yetdi. Unga «Amirul mo‘mininni shu joyda topasiz», deyishgandi, lekin aslo bunga ishonmadi. Zero, dunyoga molik bo‘lib turgan odamning uyi qanday qilib bunday joyda bo‘lsin?! Yigit uyga yaqinlashib kelib qarasa, bir kishi devorni tuzatib turar, uning qo‘li va kiyimlari loy edi. Oldidan o‘tayotgan har bir kishi: «Assalamu alaykum, ey amirul mo‘minin», deyishi yigitni sarosimaga solib qo‘ydi.
«Dunyoni bo‘ysundirib turgan podshoh mana shumi? Ajab ish bo‘ldi-ku!». U shunday o‘ylar ichra hayolga sho‘ng‘igan paytda bir ayol bolasi bilan amirul mo‘minindan «Baytul mol»dan berilayotgan nafaqasini ko‘paytirishlarini so‘rab kelib qoldi. Shunda uning o‘g‘li amirul mo‘mininning bolasi o‘ynayotgan o‘yinchoqqa talpindi va uning qo‘lidan tortib oldi. Amirul mo‘mininning o‘g‘li o‘yinchog‘ini qaytarib olaman, degan paytda ayolning o‘g‘li uni urib yubordi. Shunda bolaning yuzi qonadi va har qanday ona kabi, amirul mo‘mininning zavjalari ham bolasi tomon chopdi va uni bag‘riga bosib, yarasini bog‘ladi. Keyin haligi ayolga va uning bolasiga baqira ketdi.
Xalifaning xotini kim ekanini bilasizmi? U saroy va podshoh tarbiyalanuvchisi, otasi, eri va inilarining hammasi musulmonlarning buyuk xalifalari bo‘lgan Fotima binti Abdulmalik edi. Shunda Umar ibn Abudulaziz qo‘rqinch chulg‘ab olgan ayolning va bolasining yuziga boqdilar. Ularni tinchlantirdilar, so‘ng o‘z o‘g‘illaridan o‘yinchoqni olib, bolaning qo‘liga berdilar. Ayolga oladigan nafaqasiga qo‘shimcha qilib berilishini buyurdilar. So‘ng o‘z o‘g‘illarining yuzidan o‘pib, uni ham tinchlantirdilar va xotinlariga qarab: «Mehribonim, uni, bolasini qo‘rqitib yubording. Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallam aytganlar: «Kim bir musulmonni qo‘rqitsa, Alloh uni qiyomat kuni qo‘rqitadi», dedilar, so‘ng devorni tuzatishni to‘xtatdilar.
Yigit halimlik og‘ushida ekanini his qilib, amirul mo‘mininga yaqinlashishga jur’at etdi. Umar undan nimaga kelganini so‘raganlarida, u shunday javob qildi: «Ho‘jam, Samarqand ahlining haqqini so‘rayman. Sizga Qutayba ibn Muslim ustidan shikoyat qilib keldim. Biz sizning adolatingizni bilamiz, insof qilishingizdan umidvormiz. Qutayba to‘satdan bizga hujum qildi. Biz uch kun dushmanga muhlat berish va Islom yoki jizya, yohud urush o‘rtasida ixtiyorli qilish sizning odatingiz ekanini bilardik». Umar: «Bu bizning odatimiz emas, balki u Allohning amri va Rasuli sollallohu alayhi vasallamning sunnatlaridir», dedilar. Shunda yigit: «Qutayba bunday qilmadi», dedi.
Umar ozgina o‘ylab turdilar, so‘ng kotibni chaqirib, bir nimalarni yozdirdilar va muhr qo‘yib, yigitga uzatdilar-da: «Buni Samarqand voliysiga ber, Xudo xohlasa, u ustingizdan zulmni ko‘taradi», dedilar. Yana devorni tuzatishga qaytdilar.
Samarqand voliysi amirul mo‘mininning xatini ochib, o‘qidi. Keyin yigitga: «Amirul mo‘mininning amri bosh ustiga! Sizning muammoingizni yechish uchun qozi tayinlashimni buyuribdi. Buni tezlikda bajaraman. Ikki kundan keyinga kelishamiz. O‘g‘lim, borginda, qavmingning ulug‘larini keltir. Biz ularga omonlik beramiz», dedi. So‘ng Samarqand fathida Qutayba ibn Muslim bilan qatnashgan guvohni izlab odam jo‘natdi. Chunki Qutayba ibn Muslim vafot etgan edi. Odamlar masjidga yig‘ilishdi. Unda muhokama boshlandi. Musulmon qozi hozir bo‘ldi. Eshikbon a’yonlar ulug‘ini chorladi va uni oldinga o‘tkizdi. So‘ng Qutayba ibn Muslim bilan qatnashgan guvoh chaqirilib, da’vogarning yoniga turgizildi. So‘ng qozi a’yonga yuzlanib, da’vosini arz qilishga amr etdi. A’yon: «Qo‘mondoningiz Qutayba ibn Muslim diyorimizga ogohlantirishsiz kirdi. Hamma mamlakatlarga uch tanlov: Islom yoki jizya, yoki urushni taklif qildi. Ammo bizni hiyla bilan bosib oldi», dedi. Qozi Qutaybaning guvohiga yuzlandi va: «Bu shikoyatga nima deysan?» dedi.
Qutaybaning guvohi unga javob qildi: «Alloh qozini isloh qilsin! Urush – bu xiyladir. Bu mamlakat o‘ta qudratli bo‘lib, fath oldida to‘g‘anoq bo‘lib turgandi. Biz bilardikki, agar ikki tomon urushadigan bo‘lsa, qonlar anhor bo‘lib oqardi. Alloh bizni mana shu rejaga yo‘lladi. Bu kutilmagan ishimiz bilan musulmonlarni katta zarardan himoya qildik va dushmanimizning jonini asradik. Ha, biz ularni favqulodda holga soldik, lekin ularni qutqardik va ularga Islomni tanitdik!».
Qozi unga: «Sizlar ularni Islomga yoki jizyaga, yoxud harbga chaqirdilaringmi?» dedi. Guvoh javob berdi: «Yo‘q. Aytgan sabablarimizga ko‘ra kutilmaganda hujum qildik». Shunda qozi dedi: «Sen iqror bo‘lding. Agar da’vo qilinayotgan kishi aybiga iqror bo‘lsa, muhokama tugaydi. Alloh bu ummatga faqat din tufayligina nusrat bergan. Xiyonatdan saqlanish va adolat ila turish dindagi buyukliklardandir. Allohga qasamki, biz uyimizdan Alloh yo‘lida jihod qilish uchungina chiqqanmiz. Biz yerga ega bo‘lish, mamlakatlarni bosib olish va unda nohaq oliy bo‘lish uchun chiqmaganmiz!».
So‘ng qozi bashariyat tarixidagi eng ajib hukmni chiqardi: «Musulmon qo‘shinning hammasi Samarqanddan uch kun ichida qanday tez kirgan bo‘lsa, shunday tez chiqib ketsin va shaharni o‘z ahxliga qaytarsin. Ularga urushga hozirlanishga fursat berilsin. So‘ng ularni ogohlantirsinlar va Islom yoki jizya, yoxud harb o‘rtasida ixtiyor bersinlar. Agar ular harbni tanlasalar, u holda urush bo‘ladi. Bu Alloh taolo shariatining va Payg‘ambari sollallohu alayhi vasallamning sunnatlari tatbig‘i bo‘ladi».
Samarqand ahlini xayrat chulg‘ab oldi. Qo‘shin zudlik bilan shaharni tashlab chiqa boshladi va uch kun o‘tmay, unda birorta musulmon qolmadi. Kattayu kichik aholi shahar markazida to‘planishdi. Ular bo‘lgan ishga ishonmayotgan edilar. Ular: «Xulqi bunday qavm basharning eng yaxshisi, uning qozisi qilgan ish mutlaq adolat, o‘zining atbolariga bunday ishlarni buyuradigan din haq din», deya o‘zaro gaplashishardi.
Ish uzoq cho‘zilmay, Samarqand ahlining hammasi Islomni qabul qildi. Ha, bu Allohning barhayot dini Islomdir! Bu bizning ummatlarning yaxshisi bo‘lgan kunlarimizda nur, rahmat va adolat bilan yozgan tariximizdir!» (Iqtibos tugadi)
Hajjoj o‘z jiyani, ya’ni akasining o‘g‘li Muhammad ibn Qosim Saqafiy ismli qo‘mondon boshchiligida Sind - hozirgi Pokiston yerlariga o‘zining ko‘p sonli askarlarini yubordi. Mashhur qo‘mondon Muhammad ibn Qosim Saqafiy juda katta g‘alabalarni qo‘lga kiritdi, Sindning podshohini qatl qildi. So‘ng hijriy 90–94 (milodiy 708–712) yillarda Sind yurtlarini ham Islom davlati tarkibiga qo‘shdi. Bular eng ulug‘ fathlardan bo‘ldi. Mana shu davrda Islom davlati hududi jihatidan o‘z tarixidagi eng katta va keng maydonli holatiga erishgan edi.
Valid ibn Abdulmalikning vafoti
Valid ibn Abdulmalik hijriy 96 (milodiy 714) yilda vafot etdi. Uning xalifaligi o‘n yil davom etdi.
Keyingi mavzular:
Sulaymon ibn Abdulmalik;
Umar ibn Abdulaziz;
Yazid ibn Abdulmalik;
Hishom ibn Abdulmalik;
Valid ibn Yazid ibn Abdulmalik.
Abu Mansur Moturidiy kalom ilmiga oid ulkan ilmiy meros qoldirgan. Mutakallim o‘zi yashagan davrdayoq zamondoshlari tomonidan “Imomul huda” – “To‘g‘ri yo‘lga soluvchi imom”, “Qudvatu ahlis sunna” – “Ahlus sunnaning andozasi”, “Qole’u abobilil fitna val bid’a” – “Fitna va bid’at to‘dalarini ag‘daruvchi”, “Imomul mutakallimin” – “Mutakallimlarning peshvosi”, “Rofe’u a’lomish shari’a” – “Shariat bayroqdori”, “Musahhihu aqoidil muslimin” – “Musulmonlarning aqidalarini tuzatuvchi” kabi sharafli nomlarga sazovor bo‘lgan.
Moturidiyning kalom ilmida yuksak martabalarga ko‘tarilishi, olimlar orasida qadr-qimmat topishida u shakllangan ilmiy muhitning o‘rni katta bo‘lgan. Jumladan, IX-X asrlarda Movarounnahr va musulmon dunyosi mamlakatlarida yashagan ustozlar olimning yuksak malakali bo‘lib shakllanishiga ijobiy ta’sir ko‘rsatgan. Jumladan, Abu Nasr Ahmad Iyodiy hamda Abu Bakr Juzjoniyning xizmatlari katta ekani ta’kidlangan.
Olimning ilmiy faoliyatiga ta’sirini o‘tkazgan va shakllanishiga ta’sir ko‘rsatgan ustozlari mavzusi hali ilmiy o‘rganilishi lozim. Chunki o‘rta asr manbalarining kamligi sababli ular haqidagi ma’lumotlarni jamlash qiyin kechmoqda. Masalan, Nusayr Balxiy bilan Muhammad Roziy olimning ustozlari sifatida zikr etilgan ma’lumotlar mavjud. Lekin Abu Muin Nasafiy ularni samarqandlik olimlar qatoriga qo‘shmaydi. Moturidiyshunos olim Ulrix Rudolfning ta’kidlashicha, Moturidiy bilan bog‘liq biror asarda ularning nomi uchramaydi.
Manbalar Abu Bakr Juzjoniyning Abu Mansur Moturidiyning birinchi ustozlaridan ekanini ta’kidlaydi. Olimning hayoti va ijodi haqidagi ma’lumotlarga ega manbalar juda kam saqlanib qolgan.
Abu Bakr Juzjoniy Movarounnahr, xususan, Samarqanddagi hanafiy mazhabi fiqhiy maktabi rivoji hamda taraqqiyotiga muhim hissa qo‘shgan. Abu Muin Nasafiyning “Tabsiratul adilla” asarida keltirilishicha, Abu Bakr Juzjoniy mashhur olim Abu Sulaymon Juzjoniydan ta’lim oldi, so‘ng Samarqandga kelib, ilm va g‘oyalarini yoyish bilan mashg‘ul bo‘ldi. Keyinchalik Samarqandda Abu Muqotil Samarqandiy, Abu Bakr Samarqandiy kabi yirik ilohiyotchi olimlar keng qamrovli faoliyat olib bordi. Jumladan, Abu Muqotil Samarqandiy bu yerda mashhur “Kitobul olim val mutaallim” – “Olim va shogird kitobi”ni yaratadi.
Mavjud manbalarning ma’lumot berishicha, olim usul hamda furu’ borasida o‘z zamonasining yetuk mutaxassislaridan sanalgan. Klassik manbalarda, jumladan, Abu Muin Nasafiyning “Tabsiratul adilla”, Ibn Abil Vafoning “Javohirul mudi’a fi tabaqotil hanafiya” – “Hanafiy olimlarning tabaqasi haqida nur taratuvchi javohir”, Muhammad Abdulhayning “Favoidul bahiya fi tarojimil hanafiya” – “Hanafiy olimlarning biografiyasi haqida yorqin foydalar” asarlarida Abu Bakr Juzjoniyning ikkita asar yozgani ko‘rsatib o‘tilgan. Birinchisi “Kitobut tavba” – “Tavba kitobi” Movarounnahr va qo‘shni hududlarda keng shuhrat topgan. Ushbu asar mashhur olim Abul Lays Samarqandiyning “Tanbehul g‘ofilin” – “G‘ofillarni uyg‘otish” asariga o‘xshagan nasihatnoma, pandnoma mavzusidagi asar bo‘lib hisoblangan.
Olmon olimi Ulrix Rudolfning “Moturidiy va Samarqanddagi sunniylik ilohiyoti” nomli kitobida ta’kidlanishicha, Abu Bakr Juzjoniy tom ma’noda mutakallim bo‘lmasada, lekin Abu Mansur Moturidiy hanafiy mazhabi ta’limoti hamda mohiyatini aynan undan o‘rgangan. Shu nuqtayi nazardan ham u Moturidiy ilmiy muhitining shakllanishiga sezilarli hissa qo‘shgan deb sanaladi.
Abu Mansur Moturidiy ilmiy muhitining shakllanishida Abu Nasr Iyodiy (vaf. 277/890 y.)ning xizmati ham katta. Movarounnahrning ko‘pgina yirik olimlari Abu Nasr Iyodiy faoliyatini juda yuqori baholashadi, qomusiy ilmiga alohida urg‘u berishadi. Abul Mute’ Nasafiy olimni tavsiflab, Abu Nasr Iyodiy ilm sohasida tubsiz bahri ummonga monand edi, deb yozadi. Shuningdek, u yigirma yoshida tengdoshlaridan bilim borasida anchagina ilgarilab ketgan bo‘lib, aqlu zakovatining o‘tkirligi, sabr-toqati, o‘ta sinchkovligi bilan munozaraga kiruvchi har qanday odamni asosli javobi, Qur’oni karimdan keltirgan dalillari bilan tang qoldirar edi, degan mazmundagi ma’lumot keltiriladi.
Abu Nasr Iyodiy buyuk alloma sifatida nafaqat o‘zining ustida muntazam ishladi, bilimlarini boyitdi, balki ilm tarqatish, shogirdlar tayyorlashga ham katta e’tibor berdi. Abu Mansur Moturidiy bilan bir qatorda Hakim Samarqandiy, Abu Ahmad Nasr Iyodiy, Abu Bakr Muhammad Iyodiy kabi olimlar ham Abu Nasrning shogird, yaqin muxlislaridan bo‘lgan. Abu Nasr Iyodiyning ilohiyot borasidagi faoliyatida bir necha muhim o‘rinlarni ta’kidlab o‘tish joiz. Olim o‘z davrida paydo bo‘lgan turli oqimlarga nisbatan juda ehtiyotkor munosabatda bo‘ldi. Abu Nasr Iyodiy Muhammad alayhissalom va u zotning sahobalariga hurmat bilan qaradi va ularni turli bo‘htonlardan doimo himoya qildi. Hoji Xalifaning yozishicha, uning “Sayful maslul ala man sabba as’hobar rasul” – “Payg‘ambar sahobalarini haqorat qiluvchilarga qarshi yalang‘ochlangan qilich” asari aynan ana shu maqsadni ko‘zlab yozilgan. Shuningdek, Abu Nasr Iyodiy Allohning sifatlariga bag‘ishlangan asar ham yaratdi. Unda turli yo‘nalishlar, jumladan, mo‘taziliylarning fikrini keskin muhokama qildi. Abu Nasr Iyodiy Movarounnahrdagi mavjud hanafiy mazhabiga xos kalom ilmi bo‘yicha asar yaratgan ilk mualliflardan biri sanaladi. Chunki asar ilmiy risola tarzida bo‘lib, unga qadar keng xalq ommasiga mo‘ljallanib yozilgan asarlardan farq qilgan. Va aynan Abu Mansur Moturidiy Abu Nasr Iyodiydan diniy, ilohiy masalalar borasida faqatgina tasavvurlarni berish bilangina kifoyalanmadi, balki bunday munozaralarda aqlu zakovatga ham suyanish lozimligini ta’kidlab, insondagi “af’oli ixtiyoriyga” ishora qildi.
Moturidiy ta’limotining shakllanishi, ilmiy jihatdan boyitilishi, keyingi avlodlar tomonidan eng hayotiy nizom sifatida qabul qilinishida alloma tarbiyalagan olim-shogirdlarining xizmatlari katta. Abu Mansur Moturidiy ilmiy muhitining rivoji va uning boshqa hududlarga tarqalishiga ilmiy asarlari bilan ijobiy ta’sir ko‘rsatishdi.
Abu Mansur Moturidiyning dastlabki shogirdi mutakallim Abu Nasr Iyodiyning farzandi Abu Ahmad Nasr ibn Ahmad Iyodiydir. Abu Ahmad ilohiyot ilmini dastlab otasi, so‘ng Abu Mansur Moturidiydan o‘rgandi. Kalom bo‘yicha yuqori ilmiy salohiyati bilan olimlar orasida shuhratga sazovor bo‘ldi. Abu Hafs Buxoriyning ma’lumotiga ko‘ra, Abu Ahmad haqiqatgo‘yligi sabab hanafiy mazhabiga yod fikr va xulosalarning kiritilishiga yo‘l qo‘ymadi. Shu tariqa mazhab sofligini saqlashga chin dildan xizmat qildi. Hakim Samarqandiy ham olimni ta’riflab, Abu Ahmad Xuroson hamda Movarounnahrdagi eng yetuk olimlardan edi, deb yozadi. Abu Ahmad mu’taziylar bilan keskin bahslar olib bordi va uning bu boradagi fikrlari ustozi Abu Mansur Moturidiy qarashlari bilan hamohang edi. Abu Ahmadning hayoti, ilmiy merosi haqida Abu Muin Nasafiyning “Tabsiratul adilla” kitobida muhim ma’lumotlar keltiradi.
O‘rta asrlarga oid manbalarga ko‘ra, Abu Ahmad Abu Mansur Moturidiy ta’limotining keyingi asrlardagi rivojiga ulkan hissa qo‘shgan. Ustoz-shogirdlik an’anasining uzviyligi ilohiy ta’limotning rivojlanishi va keng tarqalishiga katta hissa qo‘shdi. Ayniqsa, Abu Ahmadning shogirdi Abu Salom Muhammad ibn Muhammad Samarqandiyning mazkur ta’limot rivojlanishi va tarqalishida katta ulushi bor. Taxminan X asrda yashab ijod etgan bu olimning “Jumal usulid din” – “Din asoslari majmui” nomli asari davrimizga qadar yetib keldi. Mazkur asarning qo‘lyozmasi Istanbuldagi Sulaymoniya qo‘lyozmalar xazinasida saqlanadi. Qo‘lyozmaning matni 1989 yili Istanbulda nashr etilgan. Ulrix Rudolfning yozishicha, asar Moturidiydan so‘ng Samarqandda bitilgan an’anaviy ilohiy asarlar uslubidan farq qilsada, Abu Mansur Moturidiy g‘oyalariga to‘liq mos keladi. Abu Salom zamondoshi Abul Lays Samarqandiyning uslubi kabi hanafiy mazhabining an’anaviy uslubini yangi pog‘onaga olib chiqdi hamda Moturidiy ilgari surgan g‘oyalarni rivojlantirdi. Aqidaviy maktabni ustozi uslubida davom ettirishga xizmat qildi. Shu sababli, uning “Jumal usulid din” asari moturidiylik an’analari davom ettirilgan, davrimizga qadar yetib kelgan eng dastlabki, ilk ilmiy manbalardan biri hisoblanadi.
Moturidiylik ilmiy muhitining rivojiga Abul Hasan Ali ibn Sa’id Rustug‘foniy (vaf. 350/961 y.) ham katta hissa qo‘shdi. Olim Moturidiyning shogirdlaridan biri bo‘lib, u Samarqand yaqinidagi mashhur Rustug‘fon qishlog‘ida dunyoga keldi. U Moturidiyning eng ko‘zga ko‘ringan, ilmiy bahslarda mustaqil, erkin fikrlari bilan faol ishtirok etadigan shogirdlaridan hisoblandi. Olimning nisbasi manbalarda Rustufg‘oniy, Rustug‘foniy, Rustufag‘niy ko‘rinishida uchraydi. U o‘z ustozi Abu Mansur Moturidiy bilan ayniqsa, ijtihod masalasida keskin bahslar olib bordi. Ibn Abul Vafoning “Javohirul mudi’a fi tabaqotil hanafiya” asarida ko‘rsatilishicha, Abul Hasan fiqh bo‘yicha ham bilimdon olimlardan biri edi. Manbalar fiqh, ilohiyot ilmlarini mukammal egallagan Abul Hasan Rustug‘foniyning to‘rt asar yozgani haqida xabar beradi. Birinchisi, olimning fatvolari yig‘indisi “Fatava Rustug‘foniy” – “Rustug‘foniy fatvolari”. Olimning turli ensiklopedik lug‘atlarda nomi keltirilgan ikkinchi asari “Kitobul xilof” – “Munozaralar kitobi” esa hozirga qadar topilmagan.
Kalom ilmiga bag‘ishlangan eng asosiy hamda muhim asari “Kitob irshodul muhtadiy” – “To‘g‘ri yo‘ldan yuruvchiga qo‘llanma” deb nomlanadi. Ibn Qutlubug‘aning “Tojut tarojim” – “Biografiyalar toji”, Muhammad Abdul Hayning “Favoyidul bahiya fi tarojimil hanafiya” asarlarida “Irshodul muhtadiy”ga katta e’tibor berildi va yuqori baholandi. Abul Hasan o‘rta asr olimlariga ergashgan holda ularning ijodiga xos qomusiy asar yozish yo‘lidan borib, ilmlar tasnifigabag‘ishlangan “Kitobuz zavoyid val favoyid” – “Qo‘shimchalar va foydalar kitobi” asarini yaratgan. Ushbu silsilaga Abu Zayd Balxiyning “Aqsomul ulum” – “Ilmlarning qismlari”, Ibn Farug‘ning “Javomiul ulum” – “Ilmlarning jamlovchilari”, Xorazmiyning “Mafotihul ulum” – “Ilmlarning kalitlari” asarlarini kiritish mumkin. Bunday asarning hanafiy mazhabidagi olim, Moturidiyning shogirdi tomonidan yaratilishi uning har tomonlama yetukligidan dalolat beradi. Bu esa X asrda Moturidiy ta’limoti va g‘oyalarining yoyilishi, shuningdek, hanafiy mazhabining Movarounnahrdagi rivojiga ulkan hissa qo‘shdi.
Abdul Karim Pazdaviy (vaf. 390/999) ham Abu Mansur Moturidiy ilmiy muhitining shakllanishiga sezilarli ta’sir ko‘rsatdi. Moturidiyning shogirdi sifatida Moturidiylik ta’limoti hamda asarlarining yoyilishida katta ahamiyat kasb etdi. Abdul Karim Pazdaviyning hayoti va asarlari haqida juda kam ma’lumotlar yetib kelgan. Uning nomi “Kitobul olim val mutaallim” asarida uchraydi. Bu asar matnini Pazdaviy Muhammad Nasafiyga yetkazdi. Ibn Abul Vafo hamda Laknaviylarning ta’kidlashicha, Abdul Karim Pazdaviy Abu Mansur Moturidiyning yaqin shogirdlaridan hisoblanadi. Abdul Karim Pazdaviy o‘zidan keyin ilm maydoniga chiqqan ilohiyotchi olimlar sulolasi – Pazdaviylarga tamal toshini qo‘ydi. Abu Mansur Moturidiyning izdoshlari nomini olgan mashhur Abul Yusr Pazdaviy (vaf. 493/1100 y.), Faxrul islom Abul Hasan Pazdaviy (vaf. 482/1089 y.) shular jumlasidan hisoblanadi. Ular moturudiya ta’limotining davomchilari sifatida aqida ilmi rivojida muhim o‘rin egallashgan. Abul Yusr “Usulud din” – “Din asoslari” nomli asarida bobosi Abdul Karim Pazdaviyning nomini faxr bilan tilga oladi va Abu Mansur Moturidiy haqidagi ma’lumotlar o‘z oilasida avloddan avlodga o‘tib kelayotganini ta’kidlaydi. Shubhasiz, Abdul Karim Pazdaviy Movarounnahrdagi kalom sohasida mavjud ustoz va shogirdlik ilmiy muhiti an’anasining rivojiga katta xizmat qildi.
Abu Mansur Moturidiy hayoti, ilmiy merosi, moturidiylik ilmiy muhitining shakllanishiga xizmat qilgan ustoz hamda shogirdlari haqidagi manbalarni izlab topish, ularni tarjima kilib ilmiy muomalaga kiritish bugungi kunning muhim vazifalaridan biridir.
O‘zbekiston Respublikasi Prezidentining 2025 yil 14 martdagi “Imom Moturidiy tavalludining 1155 yilligini keng nishonlash to‘g‘risida”gi qarorida ham ayni shu masalaga alohida e’tibor qaratilgan bo‘lib, Imom Moturidiy xalqaro ilmiy-tadqiqot markazi hamda Madaniy meros agentligi zimmasiga xorijiy mamlakatlarda saqlanayotgan Imom Moturidiy va moturidiylik ta’limotiga mansub allomalarning hayoti, ilmiy merosiga oid noyob qo‘lyozma asarlar va boshqa madaniy boyliklarni aniqlash, ularning nusxalarini O‘zbekistonga olib kelish va tadqiq qilishni tizimli ravishda tashkil etish vazifasi yuklangan.
Zohidjon Islomov,
filologiya fanlari doktori,
professor, O‘zbekiston xalqaro islom akademiyasi.
O‘zA