Alloh qiyomat kuni ularga nazar solmaydi
Bismillahir Rohmanir Rohiym.
Alloh taologa bitmas-tuganmas hamdu sanolar bo‘lsin.
Payg‘ambarimizga mukammal va batamom salavotu durudlar bo‘lsin.
عَنْ أَبِي أُمَامَةَ صُدَيِّ بْنِ عَجْلَانَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَرْبَعَةٌ لَا يَنْظُرُ اللهُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ: عَاقٌّ، وَمَنَّانٌ، وَمُدْمِنُ خَمْرٍ، وَمُكَذِّبٌ بِقَدَرٍ».
Abu Umoma Suday ibn Ajlondan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «To‘rt toifaga Alloh qiyomat kuni nazar solmaydi: oq bo‘lganga, minnatchiga, aroqxo‘rga va qadarni yolg‘on deydiganga», dedilar.
Sharh: Qiyomat kuni Alloh taoloning nazar solmasligi banda uchun eng katta jazo va uqubatdir. Bu qiyomat kuni bandaning holiga voy bo‘ladi, deganidir.
Ushbu oliy jazoga to‘rt toifa odamlar mubtalo bo‘lar ekan. Ularning ro‘yxati boshida ota-onasiga oq bo‘lgan badbaxt turar ekan.
Shunday ekan, qiyomat kuni Alloh taoloning nazaridan qolmayin, degan har bir farzand zinhor va zinhor ota-onasiga oq bo‘lmaslikka harakat qilsin.
عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ عَاقٌّ، وَلَا مُدْمِنُ خَمْرٍ، وَلَا وَلَدُ زِنَا، وَلَا مَنْ أَتَى ذَاتَ مَحْرَمٍ، وَلَا مَنْ قُتِلَ أَعْرَابِيًّا بَعْدَ الْهِجْرَةِ».
Abdulloh ibn Amrdan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: «Oq bo‘lgan, aroqxo‘r, valadi zino, mahrami bilan zino qilgan va hijratdan keyin a’robiy bo‘lib, qatl qilingan jannatga kirmaydi», dedilar.
Sharh: Jannatga kirmaslikdan ko‘ra kattaroq baxtsizlik yo‘q. Bu gapning ortida do‘zaxga kirish turishi hech kimga sir emas. Albatta, bu jazo banda uchun eng oliy jazodir, deyilsa, mubolag‘a bo‘lmaydi.
Yuqoridagi rivoyatda zikri kelgan jannatga kirmaydiganlarning besh toifasi ichida ota-onasiga oq bo‘lganlar ham borligi aytilgan. Ular quyidagilardan iborat:
1. Ota-onasiga oq bo‘lgan.
Jannatga kirmaydiganlar toifasi ro‘yxatining birinchi qatorida ota-onaga oq bo‘lganning turishi bu ish qanchalar og‘ir gunoh ekaniga yana bir dalildir.
2. Surunkali aroq ichadigan.
Aroqni bir tomchi ichish ham gunoh. Ammo uni to‘yib ichsa, gunoh kattalashadi. Bu harom narsani surunkali ichish esa aroqxo‘rning jannatga kirmaydigan badbaxtlar ro‘yxatida ikkinchi o‘ringa qo‘yilishiga sabab bo‘ladi.
3. Valadi zino.
"Valadi zino" deganda zinodan tug‘ilgan bola tushuniladi. Ammo o‘sha toifadagi kishilar ham jannatga kirmas ekan, degan xulosa chiqarishga shoshilmay turing. Chunki barcha shar’iy kitoblarimizda agar o‘zi ahli solih bo‘lsa, iymon-e’tiqodli bo‘lsa, Allohga o‘z vaqtida ibodatini qilib yursa, valadi zinoning holi yaxshi bo‘lishi qayta-qayta ta’kidlangan.
Unda bu hadisi sharifdagi gapni qanday tushunish kerak? Ushbu savolga javob izlab, kitoblarga murojaat qilamiz. Ko‘p kitoblarda bu savolga javob yo‘q.
Oxiri imom Tahoviyning "Mushkulul Osor" kitobini qo‘lga olamiz. Bu kitobda valadi zino jannatga kirmasligi haqida kelgan rivoyatlarning jamlanganini ko‘ramiz. Imom Tahoviy mazkur rivoyatlarni keltirib bo‘lganidan keyin ulardagi valadi zinoning jannatga kirmasligi haqidagi ma’no mushkul ekanini bayon qiladi va o‘sha mushkulni yechishga kirishadi.
U kishining tahlil qilishicha, arablarda bir narsaga o‘ta berilgan odamni yoki biror holatga tushib, undan chiqa olmagan, ana shu holatda bardavom qolgan odamni «o‘shaning bolasi» deyish odati bor.
Misol uchun oladigan bo‘lsak, zakot olishga haqli toifalarning sakkizinchisi ko‘chada qolganlardir. Bular arab tilida «ibn sabil» – «ko‘cha o‘g‘li» deyiladi. Ular vatandan firoqda – musofirchilikda og‘ir iqtisodiy holatga tushib qolgan kishilar bo‘ladilar. Islomda bu toifa kishilarga ham yaxshilik qilish buyurilgan. Hatto zakotga haqdor sakkiz toifadan bittasi xuddi shu «ko‘cha o‘g‘il»laridir.
Xuddi shu e’tibordan, bu hadisi sharifdagi «valadi zino»ni ham «zinoga berilgan farzand» deb tushunish to‘g‘ri bo‘ladi.
4. Mahrami bilan zino qilgan.
Begonalar bilan zino qilish eng katta gunohlardan biri ekani hammaga ma’lum. Shunday bo‘lganidan keyin, o‘z mahrami bilan zino qilish qanchalar og‘ir gunoh ekanini har kim o‘zi bilib olaversa bo‘ladi. Bu ma’no Nabiy sollallohu alayhi vasallamning quyidagi hadisi shariflarida ham qattiq ta’kidlanadi:
«Ibn Abbos roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: Nabiy sollallohu alayhi vasallam: "Kim o‘z mahramiga jinsiy yaqinlik qilsa, uni qatl qilinglar", dedilar» (Termiziy rivoyat qilgan).
Ushbu hadisi sharifdagi hukm o‘z mahrami bilan zino qilganning bu dunyodagi jazosidir. Uning oxiratdagi jazosi jannatga kirmasligi, do‘zaxga ravona bo‘lishidir.
5. Hijratdan keyin a’robiy bo‘lib, qatl qilingan.
Ushbu jumlaning ma’nosini boshqacha iboralar bilan ifoda qiladigan bo‘lsak, «Mo‘min bo‘lib, hijrat qilganidan keyin murtad bo‘lgani uchun qatl qilingan odam jannatga kirmaydi», deyish mumkin. O‘sha paytlarda birov Islomdan chiqib, murtad bo‘lsa, «Falonchi a’robiy bo‘libdi», deyishar ekan. Ana shu gunohi kabirani qilgan odam ham jannatga kirmaydiganlar toifasidan bo‘ladi.
«Yaxshilik va silai rahm» kitobi 1-juz.
Chin usta qoldimi? (qidiryapman)
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
- Men ham (har bir shaxs) jamiyatning a’zosiman. Uy qurmoqchiman, lekin quruvchilik qo‘limdan kelmaydi. Demak, ustaga ehtiyojim bor. Uning oldiga borib, uy qurmoqchiman, shartnoma tuzaylik, deyman. Ustalar kasbi ortidan rizq topadi. Ular bilan kelishib, bugungi naxr bo‘yicha muayyan summa belgilanadi. Muddati va sifat ko‘rsatkichlari kelishib olinadi. Hozirga kunda, Alloh biluvchiroq, ustaman deganlarning 70 foizi aldamchi, nayrangboz, hiylakor: kelishilgan kunda belgilangan manzilga yetib kelmaydi, ishga kech kelib, erta ketadi, vazifasini puxta bajarmaydi, ishini bitirmasdan oldin pul so‘raydi. Takasaltang, taralla-bedod qilib yuradi. Uyning egasi ham xijolatda qoladi. Aksariyati shunaqa. Bunday ustalarga kim ishonadi? Ularga kim ish beradi? Bunday toifalar o‘ziga o‘zi qiladi, ular omadsizlikni o‘zlariga chorlab oladilar.
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM