Динимизда инсонлардаги ғайрат, шижоат сингари сифатлар қадрланади ва унга тарғиб қилинади. Жумладан, буюк бобакалонимиз, ҳадис мулкининг султони Имом ал-Бухорий ҳазратлари ҳам ушбу фазилат билан сифатланганлар. Айниқса, у зотнинг ҳадис жамлашдаги ғайрат ва шижоатлари таҳсинга сазовордир. Улуғ алломалардан Ал-Муборакфурий айтадилар: “Имом ал-Бухорий машаққатларга чидамли, ишда тиришқоқ бўлиб, ўз қўлларидан келадиган юмушни бировга юклашни хушламас эканлар”.
Ғайрат – саъй-ҳаракат, иштиёқ, жўшқинлик, иш-ҳаркатга бўлган кучли, астойдил киришиш маъноларида ишлатилади. Ғайратли киши бирор ишга бор куч-қуввати билан ҳаракат қиладиган, шижоатли одам тушунилади.
Росулуллоҳ (с.а.в.) бундай дейдилар: “Албатта, Аллоҳ таоло бандалари ичида ғайратлисини яхши кўради” (Имом Бухорий ривояти). Яъни кимки ҳар бир ишда у хоҳ диний, хоҳ дунёвий бўлсин ғайрат, шижоат билан бажарадиган бўлса, албатта, уни Аллоҳ таолонинг ўзи ёрлақайди ва у мақсад қилган нарсаларга эришади. Чунки саъй-ҳаракат бандадан, уни баракасини бериб, зиёда қилиш Аллоҳдандир.
Анушервони одил вазири Бузуржмеҳрдан сўради: “Ғайрат, шижоат нима?” Бузуржмеҳр унга: “Юракнинг қуввати” – деб жавоб берди. Анушервон яна ундан: “Нега қўлнинг қуввати эмас?”– деб сўради. Бузуржмеҳр: “Агар юракда қувват бўлмаса, қўлда ҳам қувват бўлмайди. Қўл қуввати юрак қувватига боғлиқ”– деб жавоб беради.
Дарҳақиқат, инсон юракдан бирор ишга ғайрат ва шижоат билан қўл урар экан, у нафақат кўзлаган мақсадига, балки унданда кўпроғига эришади. Муҳаммад Жавҳар Заминдор бундай дейди: “Мақсадни қўлга киритишда ғайрат иш беради. Ҳар кимда ғайрат бўлмаса, унда ўзгаларга ибрат бўла олиш қобилияти бўлмайди”.
Кўплаб ғайрат ва шижоат эгалари бошқаларга доимо ибрат бўлиб келган. Жумладан, буюк фақиҳ Имом Абу Юсуф (р.а.) ҳазратлари бунга намунадир. У зот тўғрисида устозлари Абу Ҳанифа (р.а.) бундай дейдилар: “Сени зеҳнинг паст эди, сенинг доимийлигинг, ғайратинг ва шижоатинг бундан ҳалос этди”.
Улуғларимизнинг сиймоларидаги ғайрат, шижоат сингари сифатлар авлодаларга намунадир. Ушбу юксак ҳулқ билан барчаларимиз ҳулқланишимизни Яратган эгамиз насиб айласин.
Абдулазиз Бобамирзаев
“Ҳидоя” ўрта махсус ислом
билим юрти мудири
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Аллоҳ субҳанаҳу ва таоло анорни 3 марта, Ар-Раҳмон ва Анъом сураларида зикр қилган.
Хусусан, Ар-Раҳмон сурасининг 68-оятида Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Икковларида мева-чева, хурмо ва анорлар бор”.
Анор – юрак касалликлари ва суяк мўртлигидан ҳимоя қилади.
Анор кучли антиоксидант бўлиб, флавоноидлар, антоцианинлар, пуник кислота, эллагитаннинлар, алкалоидлар, фруктоза, сахароза, глюкоза ва оддий органик кислоталар каби бирикмаларга бой.
Шунингдек, анор вирусга қарши, қон босимини туширувчи ва яллиғланишга қарши хусусиятларга эга бошқа компонентларга ҳам эга.
Эрон юрак-қон томир тадқиқотлари институтига қарашли Физиология тадқиқот маркази олимлари томонидан ўтказилган илмий изланишлар натижаларида, анордан саратоннинг бир неча турлари, юрак-қон томир касалликлари, суяк мўртлиги ва ревматоид артритнинг олдини олиш ва даволашда фойдаланиш мумкинлиги таъкидланган. Бундан ташқари, анор яраларни битишини яхшилайди ва репродуктив тизим учун фойдалидир.
Анор – простата, кўкрак ва йўғон ичак саратонига қарши курашади.
Анор меваси простата саратонини даволашда самарали саналади. Чунки анор саратон ҳужайраларининг ўсишини тўхтатиб, уларнинг нобуд бўлишини рағбатлантиради.
Анор шарбати кўкрак саратони ва йўғон ичак саратони ҳужайраларига қарши курашади. Анор меваси саратонни даволашда қўлланиладиган кимётерапия дориси – “адриамицин” келтириб чиқарган оксидланиш стрессига қарши ҳимоя хусусияти борлиги исботланган.
Даврон НУРМУҲАММАД