03 Ноябр, 2026, 23 Жумадул аввал, 1448
03 Ноябр, 2026, 23 Жумадул аввал, 1448
Қуръон ўқувчи қори холис ният қилиши, тиловат одобларига амал қилиши лозим. У тиловат чоғида ўзини Аллоҳ таолога муножот қилаётгандек тутиши, Аллоҳни кўриб тургандек ҳолатда бўлиши керак. Гарчи у кўрмаса ҳам, Аллоҳ таоло бандани кўриб туради. Қуръон тиловати ва қориларнинг одоблари:
– Қироатдан олдин оғиз мисвок ёки бошқа воситалар билан тозаланади. Мисвокнинг энг афзали арок дарахтидан олинганидир. Аммо тишларни тозалашда бошқа воситаларни ҳам ишлатса бўлади.
Агар оғизда қон ёки бошқа нарсалар бўлса, уни ювиб ташламай Қуръон тиловат қилиш макруҳ саналади;
– Қуръон таҳоратли ҳолда ўқилади. Агар сув топилмаса, таяммум қилинади. Жунуб ва ҳайз кўраётган аёл бир оят ёки ундан кам миқдорда бўлса ҳам ўқиши ҳаром. Аммо ҳарфларни талаффуз қилмасдан, қалбдан ўтказса бўлади. Шунингдек, бундай ҳолда Мусҳафга назар солиш ҳам жоиз.
Жунуб ва ҳайз кўрган аёл тасбеҳ, таҳлил, таҳмид, такбир айтиши ва Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламга салавот йўллаши мумкин. Бу тоифадагилар мусибат етганда Қуръон оятини ният қилмаган ҳолда “иннаа лиллааҳи ва иннаа илайҳи рожиъун”, дейиш жоизлигига уламолар иттифоқ қилишган. Шунингдек, улар уловга минишда “субҳааналлазий саххоро ланаа ҳаазаа ва маа куннаа лаҳув муқринийн”, деб айтишлари ва фақат дуо нияти билан “роббанаа аатинаа фид-дунйаа ҳасанатав-ва фил-аахирати ҳасанатав-ва қинаа азаабан-наар”, дейишлари ҳам жоиз;
– Қироат қилинадиган жой пок ва озода бўлиши лозим. Шунинг учун кўп уламолар масжидда Қуръон ўқиш мустаҳаб деганлар. Чунки масжид доимо озода бўлади. Бунда масжиднинг ҳурмати ва шарафи ҳам эътиборга олинади;
– Қуръон ўқувчи қироатни бошлашдан аввал “аъузу биллааҳи минаш-шайтонир рожийм”, дейди. Бу фикр жумҳур уламоларнинг сўзларидир.
Аллоҳ таоло айтади:
فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ
“Қачон Қуръон ўқисанг, малъун шайтон (васвасаси)дан Аллоҳ паноҳ беришини сўрагин!” (Наҳл, 98).
Кўпчилик салаф уламолар тааввузни “аъузу биллааҳис-самийъил ъалийми минаш-шайтонир рожийм” тарзида айтишарди. Ушбу сийға (шакл) ҳам мақбул, лекин энг афзали биринчисидир (яъни, “аъузу биллааҳи минаш-шайтонир рожийм”).
Хоҳ намозда ёки бошқа ҳолатда бўлсин қироат аввалида таъаввузни айтиш мустаҳаб, вожиб эмас. Шунингдек, Тавба сурасидан бошқа ҳамма суралар аввалида “بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ” яъни, “бисмиллааҳир-роҳмаанир-роҳийм”ни айтиш лозим. Агар басмалани тарк қилса, кўпчилик уламоларнинг фикрича, Қуръоннинг одобини бузган ҳисобланади;
– Агар қори адашиб кетмаса, Қуръонни йўлда ёки сафарга кетаётганида қироат қилиши жоиз. Агар қироатда хаёли чалғиса ёки янглишса, у ҳолда йўлда тиловат қилиш макруҳ
وَعَنْ حُمَيْدٍ الأَعْرَجِ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ: إِذَا تَثَاوَبْتَ وَأَنْتَ تَقْرَأُ فَأَمْسِكْ عَنْ الْقِرَاءَةِ حَتَّى يَذْهَبَ عَنْكَ. رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الإِيْمَانِ.
Ҳумайд Аърож Мужоҳиддан ривоят қилади: “Ўқиётганингда эснасанг, эснаш тўхтагунича қироат қилмай тур” (Байҳақий “Шуабул-иймон”да ривоят қилган).
Демак, эснаётганда Қуръон ўқиш мумкин эмас. Бунда тиловатни тўхтатиб туриб, оғизни ўнг қўл билан ёпиш керак. Бу ҳам одобдандир;
– Намоздан ташқари ҳолатда ҳам қиблага юзланиб тиловат қилиш мустаҳаб.
– Қуръон ўқувчи қори сокин ва виқор билан, бошини қуйи солиб, ўзини худди устози олдида ўтиргандек тутиши лозим.
Аллоҳ таоло айтади:
لِّأُوْلِي الألْبَابِ خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ إِنَّ فِي
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَاماً وَقُعُودا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ
رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّار
“Албатта, осмонлар ва Ернинг яралишида ҳамда кеча ва кундузнинг алмашиниб туришида ақл эгалари учун (бир яратувчи ва бошқариб тургувчи Зот мавжуд эканига) оят-аломатлар бордир. Улар турганда ҳам, ўтирганда ҳам, ётганда ҳам Аллоҳни зикр қиладилар ҳамда осмонлар ва Ернинг яралиши ҳақида тафаккур қилиб (дейдилар): “Парвардигоро, бу (борлиқ)ни беҳуда яратганинг йўқ! Сен (беҳуда бирон иш қилишдан) поксан! Ўзинг бизни жаҳаннам азобидан асрагин!” (Оли-Имрон, 190-191).
Абу Мусо Ашъарий розияллоҳу анҳу: “Мен Қуръонни намозда ҳам, ётоғимда ҳам ўқийман”, деган.
Жундуб ибн Абдуллоҳ розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Қуръонни унга қалбларингиз улфат бўлиб турганда қироат қилинг. Қачон ихтилоф қилсангиз туриб кетинг”, дедилар” (Икки шайх ривоят қилган).
Ушбу ҳадиси шарифни уламоларимиз икки хил таъвил қилганлар.
Биринчи таъвил: Қуръоннинг маънолари ҳақида иттифоқ бўлиб турганингизда қироат қилинг. Агар ихтилоф қилиб қолсангиз, талашиб-тортишиб жанжаллашмасдан ўрнингиздан туриб кетинг.
Иккинчи таъвил: Қуръонни қалбингиз унга иштиёқ қилиб, ошиқ бўлиб турганда ўқинг. Қачон малол кўришни сезсангиз ўрнингиздан туриб кетинг.
Албатта, бу икки маънога ҳам амал қилмоқ керак.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Аллоҳ чиройли овозли набийнинг овоз чиқариб Қуръонни оҳангли қилиб ўқиганига қулоқ солганчалик ҳеч бир нарсага қулоқ солмаган”, дедилар” (Учовлари ривоят қилган).
Ушбу ҳадиси шариф Қуръони каримни қоидаси билан чиройли қилиб қироат қилиш жуда ҳам марғуб амал эканига далилдир.
Абу Довуд ва Бухорийнинг ривоятида:
“Қуръонни овозларингиз ила зийнатланглар. Ким Қуръонни оҳанг билан ўқимаса биздан эмас”, дейилган.
Қуръони каримни қоидага мувофиқ қилиб оҳанг билин ўқимоқ даркор. Ким тажвид қоидаларига ва оҳанг билан қироат қилишга амал қилмаса макруҳ ишни қилган бўлади. Баъзи уламолар бу ишни ҳаром, ўшани қилган одам гуноҳкор, деганлар.
Қуръони каримни қоидага риоя қилмай ўқиётганларни кўрган кишилар уларга бу иш нотўғри эканини тушунтирмоғи лозим.
Аллоҳ таоло:
وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلاً
“Ва Қуръонни тартил билан тиловат қил” (Муззаммил, 4), деган.
Шарҳ: Қуръонни тартил билан ўқиш деб уни дона-дона қилиб, ҳар бир ҳарфини ўз ўрнидан чиқариб, оятларини алоҳида-алоҳида қилиб, тажвид қоидалари асосида ўқишга айтилади.
Қуръонни тартил билан ўқишга бўлган фармони илоҳий барча мўмин- мусулмонларга оммавий фармондир. Муҳаммад алайҳиссаломга Жаброил алайҳиссалом Қуръонни тартил билан ўқиб берганлар. Ўз навбатида Пайғамбар алайҳиссалом умматларига тартил билан ўқиб берганлар.
Мусулмон уммати эса авлоддан авлодга ўз Пайғамбаридан қандоқ қилиб олган бўлса, шундоқ ўтказиб келмоқда. Қориларимиз Қуръон қироати қоидаларини тартибга солиб китоблар қилишган. Бу қоидаларни билиш ҳар бир мусулмон учун зарур. Шунинг учун ҳар бир мусулмон тажвид қоидалари бўйича бир китоб ўқимоғи, Қуръон тиловатини тажвид илмига эга бўлган қорилардан ўрганмоғи лозим.
Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “У кишидан, Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг қироатлари қандоқ бўлган, деб сўралганда, чўзиб ўқиш бўлган, деди ва Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм, деб бисмиллаҳни чўзиб, ар-Роҳманни чўзиб, ар-Роҳиймни чўзиб қироат қилди» (Бухорий ва Абу Довуд ривоят қилган).
Шарҳ: Албатта, Аллоҳ таоло Қуръони каримни Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламга Жаброил алайҳиссалом орқали нозил қилган. У зот Қуръони каримни қандоқ қилиб қабул қилиб олган бўлсалар, худди шундоқ қилиб ўз саҳобаларига ўргатганлар. Саҳобаи киромлар эса худди ушбу ривоятда Анас розияллоҳу анҳу ўргатаётганларидек тобеинларга ўргатганлар. Ана шу тарзда Қуръони карим ва унинг қироати авлоддан авлодга омонат ила ўтиб келмоқда.
Хулоса килиб айтганда, Қуръони карим тиловати Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг тиловатларига ўхшаши керак. Бунинг учун эса Қуръони карим ва унинг қироатини силсиласи Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга етиб борадиган устоздан ҳар бир ҳарфни, ҳар бир сўзни, ҳар бир оятни ўрганиш лозим бўлади.
Азизахон МЎМИНОВА,
Хадичаи Кубро ўрта-махсус ислом билим юрти талабаси
Асрлар оша бизгача етиб келган ҳар бир қўлёзма ва тарихий буюм ўз даврининг билими, санъати ва хотирасини сақлайди. Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси маркази мутахассислари ана шу меросни илмий асосда ўрганиш, муҳофаза қилиш ва келажак авлодларга етказиш устида иш олиб бормоқда. Ушбу материалда реставрация ва консервация ишлари қандай олиб борилаётгани, жумладан, Ҳазрати Усмон мусҳафи қандай муҳофаза қилинаётгани ҳақида сўз боради, хабар бермоқда iccu.uz.
Тарихий мерос намунасини асраш — фақат ёдгорликни сақлаб қолиш эмас, балки унинг тарихий ва илмий қийматини кейинги авлодларга етказиш демакдир. Айниқса, вақт ва ташқи муҳит таъсирига сезгир бўлган нодир қўлёзмалар, пергаментга битилган манбалар, сопол, шиша ва металл буюмлар билан ишлаш чуқур билим, аниқ таҳлил ва юксак масъулиятни талаб этади.
Ўзбекистон Республикаси Президенти Шавкат Мирзиёев ташаббуси билан бунёд этилган Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказининг реставрация-консервация лабораториясида тарихий-маданий мерос намуналарини илмий ўрганиш, уларнинг физик-техник ҳолатини баҳолаш, узоқ муддатли сақланишини таъминлаш ҳамда зарур ҳолларда илмий реставрация ва консервация ишларини амалга ошириш бўйича тизимли фаолият йўлга қўйилган.
Марказ коллекцияси материал ва тарихий хусусиятлари жиҳатидан ранг-баранг. Унда керамика, шиша ва металлдан ишланган археологик ҳамда этнографик буюмлар билан бир қаторда қўлёзма китоблар, тарихий ҳужжатлар, қоғоз, пергамент ва бошқа органик материаллар асосидаги нодир манбалар ҳам мавжуд. Бир турдаги материал учун мақбул бўлган муҳит бошқа ашё учун мос келмаслиги мумкин, шу боис ҳар бир экспонатнинг материали, тузилиши ва сақланиш ҳолати алоҳида ўрганилади.
Ҳар бир нодир қўлёзма, тарихий мато, керамика ёки металл буюмнинг нодирлиги — тарихий ва моддий асллигида, беқиёслиги эса йўқолган тақдирда айнан ўша ҳолича қайта яратиб бўлмаслигидадир.
Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси маркази Музей ва экспонатлар илмий бўлими катта илмий ходими Гулноза Матчанова бундай ашёларни асраш заруратини шундай изоҳлайди:
«Бугунгача етиб келган қўлёзмалар, тарихий матолар, либослар, гиламлар, керамика буюмлари, олтин-кумуш ашёлар, тангалар ва бошқа мерос намуналари асрлар давомида турли табиий, ижтимоий ва антропоген таъсирларга қарамай сақланиб келган. Тарихий мероснинг бизгача етиб келган қисми жуда чекланган. Бу ҳолат ҳар бир асл ашёнинг қанчалик нодир ва муҳофазага муҳтож эканини кўрсатади».
Шу маънода замонавий консервация ва реставрация оддий таъмирлаш жараёни эмас. У материалшунослик, кимё, биология, тарих, санъатшунослик ва музейшунослик каби соҳалар билан узвий боғлиқ илмий-амалий фаолиятдир.
Реставрация ва консервация ишлари, энг аввало, ашёни ҳар томонлама ўрганишдан бошланади. Экспонатнинг мавжуд ҳолати ҳужжатлаштирилади, визуал кўрикдан ўтказилади, зарур ҳолларда микроскопик ва чуқурлаштирилган техник таҳлиллар амалга оширилади. Олинган маълумотлар асосида уни сақлаш, консервация қилиш ёки реставрациядан ўтказиш бўйича кейинги ишлар белгиланади.
Мутахассислар бунда фақат кўзга кўриниб турган шикастни эмас, балки унга сабаб бўлаётган жараёнларни ҳам ўрганади: металлдаги коррозия, қоғознинг мўртлашуви ёки пергаментдаги деформация турли омиллар таъсирида юзага келади ва ҳар бир ҳолат ўзига мос ёндашувни талаб қилади. Гулноза Матчанованинг таъкидлашича, илмий ҳужжатлаштириш ҳам муҳим босқичлардан бири: экспонатнинг дастлабки ҳолати, амалга оширилган ишлар ва қўлланган усулларнинг қайд этилиши келгусида унинг ҳолатини кузатиш ва илмий асосланган қарорлар қабул қилиш имконини беради.
«Ҳар бир экспонат билан ишлашдан олдин унинг материали, тузилиши ва сақланиш ҳолати чуқур ўрганилади. Чунки турли материаллар — металл, керамика, ёғоч, текстиль ёки қўлёзмалар — ўзига хос хусусиятларга эга бўлиб, улар билан ишлашда алоҳида ёндашув талаб этилади. Реставрациянинг мақсади буюмни янгилаш эмас, балки унинг тарихийлиги, асллиги ва илмий қийматини имкон қадар сақлаб қолишдир» — дейди Гулноза Матчанова.
Ҳарорат, нисбий намлик, ёруғлик миқдори, чанг, биологик зараркунандалар, шунингдек, ашёни кўчириш ва ундан фойдаланиш тартиби Музей ашёсининг узоқ муддат сақланиши, унинг ҳолатига таъсир кўрсатади. Шу сабабли превентив консервация — яъни ашёга зарар етказиши мумкин бўлган омилларни олдиндан назорат қилиш ва уларнинг таъсирини камайтириш муҳим ўрин тутади.
Марказ реставратори Шухратилло Пўлатов бу борадаги превентив чораларнинг аҳамияти катта эканини таъкидлайди:
«Реставрация амалиёти кўп ҳолларда шикастланган ёки функционал ва эстетик хусусиятларини қисман йўқотган музей ашёсини тиклаш билан боғланади. Бироқ замонавий консервация амалиётида асосий устувор йўналишлардан бири — превентив консервациядир. Унинг вазифаси ашёда қайтариб бўлмайдиган ўзгаришлар бошланишидан олдин хавф омилларини аниқлаш ва назорат қилиш, ҳарорат, нисбий намлик ва ёруғлик кўрсаткичларини меъёрда ушлаш, шунингдек, сақлаш, намойиш этиш ва фойдаланиш жараёнларида экспонатга тушадиган таъсирни минимал даражага туширишдан иборат».
Агар ашёда емирилиш бошланган бўлса, унинг ҳолатини барқарорлаштиришга қаратилган консервация тадбирлари амалга оширилади. Масалан, қоғоз ва целлюлоза асосидаги манбаларда биологик зарарланиш, кислота-ишқор мувозанатининг бузилиши ёки материалнинг заифлашуви, металл буюмларда эса коррозия жараёнлари кузатилиши мумкин. Бундай ҳолатларда асосий вазифа зарарланиш жараёнининг ривожланишини тўхтатиш ёки имкон қадар секинлаштириш ва ашёнинг ҳолатини барқарорлаштиришдан иборат.
Реставрация зарур бўлганда ҳам тарихий ёдгорликнинг асл хусусиятлари ва яхлитлигини сақлаш асосий мезон бўлиб қолади. Қадимий буюмда вақт давомида пайдо бўлган ҳар бир из бартараф этилиши лозим бўлган нуқсон эмас: айрим ўзгаришлар ашёнинг қандай яратилгани, ундан қай тарзда фойдаланилгани ёки у қандай тарихий даврларни бошдан кечиргани ҳақида муҳим маълумот беради. Шу боис реставраторнинг вазифаси ашёнинг тарихий қиёфасини ўзгартириш эмас, балки унинг сақланиб қолишига хавф туғдираётган омилларни бартараф этишдир.
«Реставрацияда энг муҳим тамойиллардан бири — тарихий ёдгорликнинг ўзига хослигини сақлаб қолиш ва унга имкон қадар кам аралашиш. Ҳар бир амал чуқур ўрганилган ва илмий жиҳатдан асосланган бўлиши керак»,— дейди Шухратилло Пўлатов.
Агар қўлланаётган усул кутилган натижани бермаса ёки ашё учун қўшимча хавф туғдириши аниқланса, муолажа тўхтатилади. Экспонат барқарорлаштирилиб, янада хавфсиз усул ёки янги технологик ечим пайдо бўлгунига қадар тегишли шароитда сақланади. Бундай эҳтиёткорлик бежиз эмас: нотўғри аралашув айрим ҳолларда қайтариб бўлмайдиган ўзгаришларга олиб келиши мумкин.
Консерватор-реставраторларнинг вазифаси лабораториядаги ишлар билан чекланмайди. Марказ мутахассислари экспозицияда намойиш этилаётган ашёларнинг сақланиш ҳолатини ҳам мунтазам кузатиб боради. Агар шакл ўзгариши, материалнинг заифлашуви, рангдаги ўзгариш ёки бошқа хавф белгиси аниқланса, экспонатнинг ҳолати қайта ўрганилади, зарур ҳолларда у вақтинча экспозициядан олиниб, тегишли консервация чоралари кўрилади.
Айниқса, қадимий китоб ва қўлёзмаларни намойиш этишда бир қатор талаблар ҳисобга олинади. Ташрифчи витринада очиқ турган қўлёзмани кўради, мутахассис эса унинг очилиш бурчаги, варақларга тушадиган босим, муқова ва чарм қисмларига тушадиган юклама, ёруғлик миқдори ҳамда микроиқлим кўрсаткичларини назорат қилади. Қўлёзмани нотўғри ҳолатда намойиш этиш вақт ўтиши билан унинг тикишлари, муқоваси ёки варақларига зарар етказиши мумкин, шу сабабли бундай ашёлар тузилиши ва ҳолатига мос махсус таянч мосламаларида намойиш этилади.
Марказда олиб борилаётган консервация ишларининг нақадар катта масъулият талаб қилишини Ҳазрати Усмон розияллоҳу анҳу номи билан боғлиқ қадимий Қуръон қўлёзмаси — Ҳазрати Усмон мусҳафи мисолида ҳам кўриш мумкин. Ушбу нодир ёдгорликнинг тарихий ва маънавий қиймати беқиёс бўлиши билан бирга, унинг моддий ҳолатини асраш ҳам алоҳида профессионал ёндашувни талаб қилади.
Мусҳаф пергаментга битилган. Пергамент гигроскопик материал, яъни ҳаводаги намликни сингдириш ва ташқи муҳит намлигидаги ўзгаришларга сезгирлик хусусиятига эга. Шухратилло Пўлатов буни шундай тушунтиради:
«Пергамент ташқи муҳитдаги намлик ўзгаришларига жуда сезгир. Ҳарорат ва намлик кўрсаткичларининг кескин ўзгариши унинг шакли ва ҳолатига жиддий таъсир кўрсатиши мумкин».
Шу боис мусҳафнинг сақланиш ҳолати Ўзбекистон мусулмонлари идораси кутубхонаси ходимлари ҳамда Ислом цивилизацияси маркази реставраторлари томонидан мунтазам назорат қилиб борилмоқда. Бунда ҳарорат ва нисбий намликнинг барқарорлиги, шунингдек, қўлёзмага тушадиган ёруғлик миқдорига алоҳида эътибор қаратилади.
Нодир қўлёзмани келажак авлодларга етказиш мақсадида халқаро мутахассислар билан ҳамкорликда ҳам ишлар амалга оширилмоқда. Буюк Британия, Туркия ва Франциядан жалб этилган мутахассислар иштирокида мусҳафнинг ҳар бир варағи синчиклаб кўздан кечирилиб, унинг сақланиш ҳолати батафсил ҳужжатлаштирилган. Аниқланган нуқсонлар, деформациялар ва бошқа ўзгаришлар ёзма қайдлар ҳамда фотосуратлар орқали қайд этилган.
Бу маълумотлар кейинги консервация ва реставрация ишларини илмий асосда режалаштириш учун муҳим манба бўлиб хизмат қилади: қайси ҳолатда бевосита консервация зарурлиги, қаерда реставрацияга эҳтиёж борлиги ёки қайси қисмни барқарор шароитда кузатишда давом этиш мақсадга мувофиқлиги айнан шундай тадқиқотлар асосида белгиланади.
Тарихий ёдгорликнинг қиймати фақат унинг ташқи кўриниши билан белгиланмайди. Қўлёзманинг ҳар бир варағи, сиёҳ қатлами, пергаментнинг тузилиши ва асрлар давомида унда юз берган ўзгаришлар ҳам илмий маълумот манбаидир. Шу маънода ёдгорликни асраш — унинг моддий қиёфаси билан бирга ўзида сақлаб келаётган тарихий маълумотни ҳам муҳофаза қилиш демакдир.
Ўзбекистон музейларида реставрация ва консервация ишлари аввалдан мавжуд бўлиб, бу соҳада муайян тажриба ва амалий мактаб шаклланган. Гулноза Матчанованинг таъкидлашича, Марказнинг фарқли жиҳати — турли материаллар бўйича ихтисослашган, хорижда малака оширган ва илмий-тадқиқот тажрибасига эга мутахассисларни бир профессионал муҳитда жамлаётганида. Қўлёзма ва нодир асарлар, тўқимачилик, металл, керамика ва бошқа ашёлар бўйича мутахассисларнинг бир тизимда ишлаши ҳар бир объект учун унинг материал таркиби, физик-кимёвий ҳолати, бузилиш сабаблари ва тарихий хусусиятларига мос индивидуал стратегия ишлаб чиқиш имконини беради.
«Марказни Ўзбекистонда реставрация соҳаси энди бошланаётган жой сифатида баҳолаш тўғри эмас. Бу ерда аввалдан мавжуд тажриба ва анъаналар замонавий халқаро консервация амалиёти, илмий методология ва ихтисослашган кадрлар салоҳияти билан бир тизимга бирлаштирилмоқда. Бизда қўлёзма, текстиль, металл ва керамика каби йўналишлар бўйича мутахассисларнинг бир профессионал муҳитда ишлаши комплекс ёндашувни шакллантиряпти. Бу нафақат алоҳида экспонатни реставрация қилиш, балки фонд ва экспозиция ашёларининг ҳолатини мониторинг қилиш, профилактик консервация чораларини белгилаш ва узоқ муддатли сақлаш стратегиясини ишлаб чиқиш имконини беради»,— деди Гулноза Матчанова.
Коллекция янги ашёлар билан бойиб боргани сари уларни ўрганиш, муҳофаза қилиш ва тўғри намойиш этишга хизмат қиладиган профессионал инфратузилманинг аҳамияти ҳам ортиб боради. Лабораторияни замонавий аналитик ускуналар билан жиҳозлаш, ашёларнинг таркиби ва сақланиш ҳолатини юқори аниқликда ўрганиш имкониятларини кенгайтириш шу йўналишдаги муҳим вазифалардан ҳисобланади. Шунингдек, консервация амалиётида экологик хавфсиз материаллардан фойдаланиш ва халқаро тажрибани маҳаллий амалиёт билан уйғунлаштиришга эътибор қаратилмоқда.
Замонавий технологиялар билан бир қаторда малакали кадрлар тайёрлаш ҳам ҳал қилувчи аҳамиятга эга. Марказда шаклланаётган ёш реставраторлар жамоасининг касбий билим ва амалий кўникмаларини ривожлантириш, уларнинг халқаро тажрибани ўрганиши ва замонавий усулларни амалиётда қўллай олишига шароит яратиш муҳим вазифалардан бири бўлиб қолмоқда. Шухратилло Пўлатов таъкидлаганидек, Марказ коллекциясининг ўзига хослиги ва келгусида янада бойиб бориши реставрация-консервация хизматининг масъулиятини оширади, бугун шаклланаётган мутахассислар жамоаси эса келажакда янада кенг ва ранг-баранг коллекция билан илмий асосда ишлаш салоҳиятига эга профессионал мактабни шакллантиришга хизмат қилади.
Музей залида ташрифчи тарихий мероснинг бугунги қиёфасини кўради. Реставрация-консервация лабораториясида эса шу мероснинг эртанги куни учун илмий асос яратилади. Бу ерда олиб борилаётган тадқиқот, кузатув ва консервация ишлари асрлар давомида бизгача етиб келган тарихий меросни унинг асл хусусиятлари ва илмий қийматини сақлаган ҳолда келажак авлодларга етказишга хизмат қилади.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси матбуот хизмати
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 