Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Умайя ибн Бистом айтади: «Бир аёл Юнус ибн Убайднинг олдига ёпинчиқ кўтариб келиб, «Мана шуни сотиб олинг», деди. «Қанчага сотасан?» деди у. Аёл: «Беш юзга», деди. Юнус «Бу ёпинчиқ бундан қимматроқ туради-ку?» деди. Аёл: «Унда олти юзга», деди. Юнус унинг бундан ҳам қимматроқ туришини айтди. Шу тариқа ёпинчиқнинг нархи мингга етди. Кейинроқ Юнус шундай деди: «Унга саховат қилиб, яна беш юз бердим».
Аллоҳнинг чегараси
Саллом ибн Абу Мутиъ айтади: «Юнуснинг (нафл) намозу рўзалари кўп эмас эди. Лекин Аллоҳга қасамки, агар у Аллоҳ таолонинг ҳадларига келиб қолса, албатта тўхтар эди».
«Солиҳлар гулшани» китобидан
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: "Рўзадорга икки хурсандчилик бор. Қачон ифтор қилса, хурсанд бўлади. Роббисига йўлиққанида хурсанд бўлади", дедилар (Имом Муслим ривояти).
Уламолар ушбу ҳадиснинг шарҳида бундай дейдилар:
"Биринчи хурсандчилик - фарз ибодатни саломат ҳолда бажаргани, Аллоҳ таоло унга куч-қувват ва тавфиқ бергани, кўплаб савобларга эга бўлгани учун бўлади.
Иккинчи хурсандчилик - охиратда Роббига йўлиққанида тутган рўзаси учун берилган улкан савобларни кўрганида бўлади".