Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Умайя ибн Бистом айтади: «Бир аёл Юнус ибн Убайднинг олдига ёпинчиқ кўтариб келиб, «Мана шуни сотиб олинг», деди. «Қанчага сотасан?» деди у. Аёл: «Беш юзга», деди. Юнус «Бу ёпинчиқ бундан қимматроқ туради-ку?» деди. Аёл: «Унда олти юзга», деди. Юнус унинг бундан ҳам қимматроқ туришини айтди. Шу тариқа ёпинчиқнинг нархи мингга етди. Кейинроқ Юнус шундай деди: «Унга саховат қилиб, яна беш юз бердим».
Аллоҳнинг чегараси
Саллом ибн Абу Мутиъ айтади: «Юнуснинг (нафл) намозу рўзалари кўп эмас эди. Лекин Аллоҳга қасамки, агар у Аллоҳ таолонинг ҳадларига келиб қолса, албатта тўхтар эди».
«Солиҳлар гулшани» китобидан
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
حدثنا علي بن عبد العزيز نا أبو حفص عمر بن يزيد الرفاء بالبصرة نا شعبة بن الحجاج عن عمرو بن مرة عن شقيق بن سلمة عن عبد الله بن مسعود قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ”ما بال أقوام يشرفون المترفين ويستخفون بالعابدين ويعملون بالقرآن ما وافق هواهم وما خالف هواهم تركوه فعند ذلك يؤمنون ببعض ويكفرون ببعض يسعون فيما يدرك بغير سعي من القدر المقدور والأجل المكتوب والرزق المقسوم ولا يسعون فيما لا يدرك إلا بالسعي من الجزاء الموفور والسعي المشكور والتجارة التي لا تبور.“
Абдуллоҳ ибн Масъуд розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва ъалаа олиҳи васаллам бундай дедилар: “Одамларга нима бўлдики, бадавлатларни эъзозлайди, ибодатгўйларни камситади, нафси ҳаволарига тўғри келсагина Қуръонга амал қилади, нафси ҳаволарига тўғри келмаса, уни тарк қилиб қўяди, натижада баъзисига иймон келтириб, баъзисига куфр келтиради. Саъй-ҳаракатсиз топиладиган ўлчаб берилган қадарга, ёзиб қўйилган ажал (муддат)га, тақсимлаб қўйилган ризққа ҳаракат қилади. Ҳаракат қилмаса етишиб бўлмайдиган ажру мукофотга, савобли амалларга ва касодга учрамайдиган тижоратга ҳаракат қилмайди?!”.
Абу Саид Ҳайсам ибн Кулайб Шошийнинг
“Муснади Шоший” асаридан
Даврон НУРМУҲАММАД таржимаси