Бадавий билан суҳбат
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Каъбаи муаззамани тавоф қилаётиб, бир саҳройи кишининг “Ё Карим!” деганини эшитдилар ва унинг сўзини такрорладилар. Саҳройи киши Мезоб томонга ўтиб яна: “Ё Карим!” – деган эди, Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳам “Ё Карим!” – дедилар. Шунда саҳройи киши у зотга қараб: Эй гўзал юз, кўркам қомат соҳиби! Мени масхара қилмоқчимисан? Аллоҳга қасам, бир мўмин банда бўлмаганингда эди, сен тўғрингда Муҳаммадга (алайҳиссалом) шикоят қилардим. У зот табассум қилдилар ва: Пайғамбарингни танийсанми? – дедилар.
Саҳройи киши: – Йўқ, – деб жавоб берди.
– Унда қандай қилиб имон келтиргансан?
– Уни кўрмаган бўлсамда, пайғамбарлигига имон келтирдим ва етказганларини тасдиқладим.
Шунда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам ўзларини таништирдилар. Саҳройи киши ҳаяжонини яширолмади. Хижолат чекиб, Расулуллоҳнинг соллаллоҳу алайҳи васаллам муборак қўлларини ўпмоқчи бўлди. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Шошма, эй мўмин банда, ажамлар ўз подшоҳларига шундай муомала қилишади. Мутакаббирлик менга хос эмас. Аллоҳ мени башорат бергувчи ва огоҳлантирувчи қилиб юборган”, дедилар.
Барчага табассум қилардилар
Жарир розияллоҳу анҳу Расулуллоҳ алайҳиссаломнинг ишончларини қозонган, у зотнинг ҳузурларига тўсиқсиз кира олар эди. Набий алайҳиссалом Жарир розияллоҳу анҳуни ҳар кўрганларида табассум қилардилар. Бу ҳақда Жарир ибн Абдуллоҳ розияллоҳу анҳу айтадилар: “Мен мусулмон бўлганимдан кейин қачон Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни кўрган бўлсам, албатта юзимга табассум билан қараганлар” (Имом Бухорий ривояти).
Сўнгги табассум...
Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Абу Бакр Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламнинг вафотларидан олдинги беморликларида одамларга намоз ўқиб берар эди. Токи, душанба куни келиб, улар намоз сафида турганларида, Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳужранинг пардасини очдилар ва тик турган ҳолларида бизга назар сола бошладилар. Юзлари худди мусҳафнинг варағига ўхшаш эди. Сўнгра табассум ила кулимсирадилар” (Имом Бухорий, Имом Муслим ривояти).
Даврон НУРМУҲАММАД
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Имом Розий раҳматуллоҳи алайҳ бундай деб айтардилар: “Аллоҳим! Сенинг зикрингсиз менинг куним беҳаловатдир. Туним Сенга розу ниёзсиз файзсиздир”.
Ҳа, албатта! Аллоҳга ошиқ бўлган киши туннинг ярмини, худди келин-куёвлар бир-бири билан суҳбатлашишни кутишганидек кутадилар. Нима учун, биласизми? Чунки ундан Аллоҳнинг ошиқлари лаззат оладилар. Агар эътибор қаратсак, бир турдаги лаззатлар инсоннинг тили томонидан келади. Киши бирор нарсани мазали, деб билса, уни тотиб кўришга талпинади.
Яна бошқа бир турдаги лаззат инсоннинг кўзи орқали етади. Киши доимо хушсурат, чиройли манзараларни кўришни хоҳлайди. Қулоқ билан боғлиқ лаззат ҳам борки, агар чиройли овозда тиловат қилинса, кишига роҳат бағишлайди. Масалан, қори Абдулбосит Абдуссомад Қуръон тиловат қилса, уни жон қулоқларимиз билан эшитишни хоҳлаймиз. Яна бир турдаги лаззат борки, у қалб томонидан ҳис қилинади. У муҳаббат ва ишқ лаззатидир.
Албатта, қалб инсон аъзоларининг сардори экан. Ундан келадиган лаззат барча аъзоларнинг ҳис қиладиган лаззатидан тотлироқдир. Буни фақат ҳис қилганларгина билади. У лаззатни ҳис қилганлардан бири бундай шеър битган:
Аллоҳ, Аллоҳ инчи ширин аст ном,
Ширу шакар мишавад жонам тамом.
Таржимаси:
Аллоҳ, Аллоҳ бунчалик ширин ном,
Қанду асал булғуси жоним тамом
Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Илоҳий ишқ" китобидан Нодир Одинаев таржимаси