Аллоҳ таоло Қуръони Каримда шундай марҳамат қилган:
فَمَن يُرِدِ اللّهُ أَن يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاء كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ
“Кимни Аллоҳ ҳидоят қилмоқчи бўлса, унинг кўксини Исломга очиб қўядир. Кимни залолатга кетказишни ирода қилса, унинг кўксини худди осмонга кўтарилаётгандек, тор ва танг қилиб қўядир. Шундай қилиб, Аллоҳ иймон келтирмайдиганларга азобни дучор қилур”. (Аллоҳ таоло бандаларидан кимга ҳидоятни раво кўрса, ўша банданинг кўксини кенг қилиб қўяди. У банда иймон ва Исломни кенг қалб ила қабул қилади. Аксинча, Аллоҳ таоло кимга залолат ва куфрни раво кўрса, унинг қалбини тор ва танг қилиб қўяди. Иймон ва Ислом ҳақида бирор гап эшитса, сиқилаверади. Илм ривожланиб, одамлар фазога учадиган бўлганларида, инсон қанчалик баландга кўтарилса, юраги–кўкси шунчалик сиқилиши кашф этилди. Агар Қуръон ҳақиқий илоҳий китоб бўлмаганда, бундан ўн тўрт аср аввал бу илмий ҳақиқатни қандай қилиб кашф этар эди?) (Анъом сураси, 125-оят).
Бу оятлар бундан ўн тўрт аср олдин нозил бўлган. Космик кема, скафандр, расадхона каби нарсалар кашф этилмаган, Арабистон ярим оролида астрономия илми ривожланиши у ёқда турсин, у ерда биров бу илм билан шуғулланмаган бир пайтда бу каби гапни Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам қаердан билиб айтдилар экан?! Албатта, бу ҳақиқатни у кишига осмонларни ва Ерни яратган Зот билдиргандир!
Нозимжон Иминжонов
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламнинг:
إذا أقيمت الصلاة فلا صلاة إلا المكتوبة
“Қачон намозга такбир (иқомат) айтилса, фарз намозидан бошқа намоз йўқдир”, деган сўзлари бомдод намозининг суннатидан бошқа намозларга тегишли деб ҳисобланади.
Бу икки ракат (суннат)ни уйда ўқиш афзалдир. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бундай деганлар:
من صلى ركعتي الفجر في بيته يوسع له في رزقه ويقل المنازع بينه وبين أهل بيته ويختم له بالإيمان
“Ким бомдоднинг икки ракат суннатини уйида ўқиса, унинг ризқи кенгайтирилади, у билан аҳли аёли (оиласи) ўртасидаги келишмовчиликлар камаяди ва умри иймон билан хотималанади”.
Бу икки ракатни тонг отиши билан биланоқ (вақти кириши заҳоти) ўқиш маҳбубдир (яхшироқдир). Баъзилар эса фарз намозига яқин вақтда ўқиш афзал, дейишган.
Манба: “Мароқил-фалаҳ”.
Ҳомиджон домла ИШМАТБЕКОВ