Sayt test holatida ishlamoqda!
31 Yanvar, 2026   |   12 Sha`bon, 1447

Toshkent shahri
Tong
06:14
Quyosh
07:36
Peshin
12:41
Asr
15:56
Shom
17:42
Xufton
18:57
Bismillah
31 Yanvar, 2026, 12 Sha`bon, 1447

BOBUR VA ISLOM: «MUBAYYaN»NING TAYaNGAN MANBALARI

18.02.2021   2236   8 min.
BOBUR VA ISLOM: «MUBAYYaN»NING TAYaNGAN MANBALARI

“Mubayyan” asarining “E'tiqodiyya” (Iymon-e'tiqod) bobidagi islomiy aqoid masalalari birinchi navbatda hazrati Nu'mon ibn Sobit Abu Hanifa – Imom A'zamning “Al-fiqhul-akbar” (“Eng ulug' fiqh”) kitobiga tayangan. Iymonning tamalini barpo etuvchi olti asos, Alloh ta'oloning subutiy (O'z zoti bilan sobit bo'lgan) hayot, ilm, iroda, qudrat, sam' va basar (eshitish va ko'rish), kalom (so'zlash) sifatlari va tavhidga oid hukmlar mazkur asarga muvofiqdir. shuningdek, Imom Abu Mansur Moturudiyning “Tavhid” asari va boshqa e'tiqod kitoblaridan foydalanilgan bo'lishi ham ilmiy haqiqatdan uzoq emas.

“Mubayyan”dagi (tahorat, namoz, zakot, ro'za, haj kabi) barcha fiqhiy masalalarning hukmlari asosan “Muxtasari Viqoya” kitobiga deyarli nuqtama-nuqta muvofiqdir. shuningdek, “Hidoya”i sharif va Hanafiy mazhabinig boshqa kitoblaridan va sharhlaridan istifoda etilgani kuzatiladi.

Kitobdagi duo matnlari esa asosan kutubi sittada, ya'ni hazrati Imom Buxoriy, Imom Muslim, Imom Termiziy, Imom Abu Dovud, Imom Ibn Moja, Imom Nasoiy kabi olti ulug' muhaddisning kitoblarida, ba'zan Imom Tabaroniy asarida kelgan hadislardan hamda hazrati Imom G'azzoliyning “Ihyou ulumud-din” kitobidan tanlab olingan. Haj kitobidagi ba'zi duolar esa yig'ma duolardir: ba'zilari mo''tabar hadis kitoblaridan, ba'zilari salafi solihiyn, ya'ni o'tgan solih zotlarning qavllaridan saralab olingani aniqlandi. O'rganish asnosida Bobur Mirzoning “Ihyou ulumid-din”  kitobiga ulug' e'timod bilan qaragani ma'lum bo'ldi.

 

“MUBAYYaN”DAGI ARABIY MATNLAR

 

“Mubayyan”dagi arabiy matnlar na't bobida ba'zi iboralar (oyat va hadisi qudsiyning qismlari), namoz boblarida  sura nomlari, ba'zi oyati karimalar, salavot va qunut duosi, tahorat boblarida xos duolar, haj boblarida talbiya, hadisi sharif va yig'ma duolardan iborat. Ular Qur'oni karim, hadis, zikr va duo kitoblaridan saralab olingan.

 

«MUBAYYaN» HUSUSIYaTLARI

 

«Mubayyan» asari “Hamd” – Alloh ta'ologa hamdu sano, “Na't” – sayyidul mursaliyn sollallohu alayhi va sallam ta'rif va xislatlari, “Kitob nazmining sababi” kabi kirish qismlaridan va 1) “E'tiqodiyya” («Iymon-e'tiqod kitobi»), 2) “Kitobus-salot” (“Namoz kitobi”), 3) “Kitobuz-zakot”, 5) “Kitobus-savm” (“Ro'za kitobi”), 5) “Kitobul-haj” kabi besh ruknga oid mustaqil boblardan hamda “Kitob xotimasi” bo'limidan iborat.

Barcha mumtoz adiblar singari Bobur ham asarni «Bismillahir-rohmanir-rohiym» bilan boshlab, avval Alloh ta'ologa hamdu sanolarini, so'ng hazrati Rasululloh sollallohu alayhi va sallamga na't – ta'rif va salotu durudlarini bayon etadi.

 

 

Haqqa hamdu sano ado qildim,

Haq oti birla ibtido qildim.

Ibtido qilg'ulik nekim bordur,

Qilmasang oti birla, abtardur.

 

“Avval Haq ta'ologa hamdu sano bayon etdim va asarni Haq ta'oloning ismi bilan boshladim. Chunki, boshlash mumkin bo'lgan nimaiki yaxshi narsa bo'lsa, agar uni Allohning ismi bilan boshlamasang, abtardir – oxiri kesik, davomi yo'q, orti benatijadir”.

Shundan so'ng Alloh  ta'oloning komil sifatlari, qudrat va azamatini zikr qilib:

 

Qodiru barkamol Tengridurur,

Qohir Zuljalol Tengridurur.

Har nakim qilsa, Ul qilur, beshak,

Har na kim qilsa, Ul bilur, beshak.

 

deydi; Ya'ni: “Har ishga qodir, komil sifatlarga sohib yagona zot Allohdir, Qahhor sifatiga ega, jalol – behad ulug'lik va benihoyat buyuklik egasi Allohdir. Barcha narsaning yagona fo'ili – bajaruvchisi, har bir ishning qilguvchisi Udir; qiladigan ishini biladigan ham, bilgan ishini qiladigan ham, har kim ne ish qilsa, uni biluvchi ham Udir! Bu ta'riflar Sirojiddin Usmoni O'shiyning «Omoliy» manzumasi mazmuniga ham mos keladi. Bobur yozadi:

 

Muntazir rahmatig'a gumrohlar,

Muftaxir qullug'i bilan shohlar.

 

“Gumrohlar – yo'ldan adashganlar, xatoyu gunohga tushganlar ham uning rahmatiga intizor, umidvor, shohlar ham Unga bandalik, qullik va ibodat qilish bilan faxrlanadi”.

 

Yamonu yaxshig'a umid Andin,

Qo'rqmoq andinu navid andin.

 

Yaxshi-yomon insonlarning umidi faqat Undandir, xavfu rajo – qo'rquv ham, umid ham faqat Undandir. Chunki mo''min kishiga xavfu rajo – umid bilan qo'rquv orasida yashash vojibdir.

Bobur hamd aytishda davom etib: «Insonning jismida necha tuk bo'lsa, ular sening va boshqa barcha insonlarning tanida til bo'lib, hammasi Allohning hamdini aytib, Uni zikr qilsa, oylaru yillar Unga hamdu sano aytsa, barchalarining so'zi bir bo'ladi: hammalari  o'z ojizligiga iqror bo'ladi, xolos”, deydi. Ya'ni, yagona va qudratli Zotning nazdida hamma o'z ajziga iqrordir. Bu ta'riflar Bobur ma'rifatining mumtoz namunalaridir.

«Sayyidul-mursaliynning na'tlarida, sollallohu alayhi va sallam» degan bo'limda Bobur yozadi:

 

Vojib o'ldi borig'a shukri Hudoy,

Mustafo bo'ldi bizga rahnamoy.

 

Bandalarning hammasiga Allohga shukr keltirish vojib bo'ldi, chunki bizga hazrati Muhammad Mustafo sollallohu alayhi va sallam – Allohning mumtoz tanlangan bandasi to'g'ri yo'lni ko'rsatuvchi, haq yo'ldan boshlovchi bo'ldilar.

Bobur nazm tili bilan: “Yo'lchisiz, yo'lboshchisiz kim yo'lda bora olar edi? Borsa ham, birinchi qadamdayoq qolib ketadi. Lekin kimning hazrati Ahmad sollallohu alayhi va sallam kabi yo'lboshchisi – kuzatuvchi nogohboni bo'lsa, yo'lda yuz xavf bo'lsa, ne parvoyi bor u zotning yo'lidan yurib, sunnatiga amal qildimi, bas, u, albatta, yaxshilikka erishadi”, deydi.

 

Uldurur anbiyo sarafrozi,

«Qoba qavsayn» mahrami rozi.

 

“Barcha payg'ambarlarning sarafrozi – ulug'i, yuksagi, imomi, Qur'oni karimda kelgan «Qoba qavsayn» iborasi sirrining sirdoshi, ya'ni me'roj voqeasi bilan sharaflangan ham u zotdirlar”, deb tavsiflagach, na't so'ngida:

 

Menga qilg'il shafo'ating hamroh,

Ne dey o'zga: Alayka sallalloh;

 

Ya'ni: «Ey Allohning Rasuli! Qiyomat kunida menga shafo'atingizni yo'ldosh aylang! Boshqa ne deyin: Sizga salotu salomlar – durudu duolar bo'lsin», deb duo qilib qoladi. Haqiqatan, asarning hamd va na't qismi Bobur ma'rifati, iymon va ixlosining yorqin namunasidir.

 

Maqolalar
Boshqa maqolalar
Maqolalar

Kibr va manmanlik oqibati

30.01.2026   2936   8 min.
Kibr va manmanlik oqibati

Bismillahir Rohmanir Rohiym

Qur’oni karimda bunday deyiladi: «Alloh saltanat berganidan (g‘ururlanib), Ibrohim bilan uning Rabbi xususida bahslashgan kimsani (Namrudni) ko‘rmaysizmi?! Qaysiki, Ibrohim: «Mening Rabbim tiriltiradi ham, o‘ldiradi ham», – deganida, u: «Men (ham) tiriltiraman va o‘ldiraman», – dedi. Ibrohim aytdi: «Alloh Quyoshni Mashriqdan chiqaradi, sen uni Mag‘ribdan chiqargin-chi?» Bas, (o‘sha) kofir (gap topolmay) lol bo‘lib qoldi. Alloh zolim kishilarni hidoyat sari yo‘llamagay. »   (Baqara surasi, 258 – oyat).

Qissaning mazmuni

Allohning buyuk payg‘ambari, Ibrohim Xalilulloh bilan o‘zini iloh deb da’vo qilgan Namrud o‘rtasidagi bahs qissaning mazmuni bo‘lib, unda Allohning buyukligini inkor etgan, o‘zini ulkan zot deb hisoblagan bir podshoh bilan bo‘lgan. Ulamolarning aytishicha, bu podshoh Bobil shohidir. Uning ismi Namrud ibn Kan’on ibn Kush ibn Som ibn Nuh bo‘lgan. Boshqalar esa uni Namrud ibn Folix ibn Obir ibn Solix ibn Arfaxshad ibn Som ibn Nuh deb ataganlar.

Rivoyatlarga ko‘ra, u dunyoda to‘rtta podshohlik qilgan zotdan biri bo‘lgan.

Ulardan ikkisi mo‘min, ikkisi kofir edi:

Mo‘minlar – Zulqarnayn va Sulaymon (alayhimussalom). Kofirlar — Namrud va Buxtunnasr (Nabuxodonosor).

Namrud to‘rt yuz yil podshohlik qilib, jaholat va zulmga berilgan, dunyo hayotini afzal ko‘rgan.

Ibrohim (alayhissalom) bilan bahsi

Ibrohim (alayhissalom) uni Allohga ibodat qilishga chaqirganlarida, Namrud kibr va johillik bilan rad etdi. Shunda Ibrohim (alayhissalom):

«Mening Rabbim – tiriltiradi va o‘ldiradi», – dedilar.

Namrud unga javoban dedi:  «Men ham tiriltiraman va o‘ldiraman».

Mufassir ulamolardan – Qatoda, Suddiy va Muhammad ibn Is'hoq shunday degan: «Namrud bu so‘z bilan shunday demoqchi bo‘lgan: “Men ikki odamni olib kelaman – bittasini o‘ldiraman, ikkinchisini afv etaman. Shu bilan men ham tiriltirdim va o‘ldirdim», – degan.

Ammo bu javob aslida dalilga qarshi emas, chunki Ibrohim alayhissalomning so‘zi haqiqiy hayot va o‘limni yaratgan Zot – Alloh haqida edi. Namrudning aytgani esa siyosiy qaror, ya’ni “o‘ldirish yoki afv etish” haqida edi, bu esa yaratish emas.

 Shunda Ibrohim (alayhissalom) aniq va rad qilib bo‘lmas dalil keltirdilar:

 «Alloh quyoshni sharqdan chiqaradi, sen uni g‘arbdan chiqar!»

Bu dalil oldida Namrud hayron bo‘lib, javobsiz qoldi.

Hikmat

Ushbu voqea Alloh azza va jallaning qudrati, Ibrohim alayhissalomning hikmati va kofirning ojizligini ko‘rsatadi. Alloh taolo bu bilan insonlarga shunday saboq beradi:

Haqiqiy yaratuvchi va hayot beruvchi zot – faqat Allohdir. Podshohlik va kuch insonni Yaratguvchi qilmaydi. Ilm va dalil bilan haqiqat aniq bo‘ladi.

Ibrohim (alayhissalom) va Namrud bahsining yakuni

Nimrud bilan bo‘lgan bahsda uning ojizligi va noto‘g‘riligi ko‘pchilikka avval boshda ochiq bo‘lmagani uchun, Alloh taolo Ibrohim (alayhissalom)ning keltirgan ikkinchi dalilini zikr qildi – bu dalil orqali u Namrudning da’vosini rad etdi va Allohning borligiga ochiq-oydin dalil keltirdi.

Ibrohim (alayhissalom) shunday dedilar:

«Albatta, Alloh quyoshni sharqdan chiqaradi, sen uni g‘arbdan chiqar!»

Ya’ni, bu quyosh har kuni sharqdan chiqadi va g‘arbga botadi — bu uni yaratgan, boshqargan va bo‘ysundirgan Zotning buyrug‘idandir. U Zot — hech qanday sherigi bo‘lmagan Alloh, barcha narsani yaratgan yagona Parvardigordir.

Shuning uchun Ibrohim (alayhissalom) dedilar:

“Agar sen o‘zingni tiriltiruvchi va o‘ldiruvchi deb da’vo qilayotgan bo‘lsang, unda mana shu quyoshni g‘arbdan chiqar. Chunki haqiqiy tiriltiruvchi va o‘ldiruvchi Alloh har narsani xohlaganidek qiladi, uning ishiga hech kim to‘siq bo‘la olmaydi. U barcha narsani itoat ettirgandir. Agar sen ham shunday ekansan — qil bu ishni! Agar qila olmasang, demak, sen o‘zing aytganday iloh emassan.”

Shunday qilib, Ibrohim (alayhissalom) uning johilligi, yolg‘oni va da’vosining botilligini ayon qildi. Namrudning javob berishga so‘zi qolmadi, u lol bo‘lib jim bo‘ldi.  Shuning uchun Alloh taolo kalomi sharifida shunday dedi:

 «Bas, (o‘sha) kofir (gap topolmay) lol bo‘lib qoldi. Alloh zolim kishilarni hidoyat sari yo‘llamagay.» (Baqara surasi, 258 – oyat).

Bahsdan keyingi voqealar

Mufassir Suddiyning aytishicha, bu bahs Ibrohim (alayhissalom) olovdan qutulib chiqqan kunlari bo‘lgan va u kishi avval bu podshoh bilan uchrashmagan edilar.

Abdurrazzoq o‘z rivoyatida Ma’mar orqali Zayd ibn Aslamdan naql qiladi:

Namrudda g‘alla va ozuqa bo‘lib, odamlar undan yegulik so‘rab kelishardi. Ibrohim (alayhissalom) ham ular bilan birga bordilar. Shu uchrashuvda ular birinchi marta ko‘rishdilar va bahs ham shu kuni bo‘ldi.

Ibrohim (alayhissalom) boshqalar kabi yemish ololmadilar, qo‘llari bo‘sh qaytdilar. Yo‘lda ketar ekanlar, bir tepalikdagi qumdan ikki xalta to‘ldirib, “hech bo‘lmasa ahlimni shu bilan band qilib turaman”, deb uylariga qaytdilar.

Uyga yetib kelishgach, Ibrohim (alayhissalom) dam olish uchun yotdilar. U kishining zavjasi Sora xaltalarni ochib qaradilar va ularni toza yemishga to‘la holda topdilar. Shu yemishdan taom tayyorladilar.

Ibrohim (alayhissalom) uyg‘onib, taomni ko‘rib hayron bo‘ldilar:

 “Bu taom qayerdan keldi?” — dedilar.

Sora onamiz dedilar:

 “Siz olib kelgan yemishdan tayyorladim”.

Shunda Ibrohim (alayhissalom) tushundilarki, bu rizq Alloh tomonidan berilgan ne’mat edi.

Namrudning halokati

Zayd ibn Aslamning aytishicha: “Alloh taolo Nimrudning yoniga farishta yubordi va uni Allohga iymon keltirishga da’vat qildi.

U birinchi marta rad etdi. Ikkinchi marta ham rad etdi, so‘ngra uchinchi marta ham rad etdi. Shunda farishta unga dedi:

 “Qo‘shiningni tayyorla, men ham o‘z qo‘shinimni tayyorlayman.”

Namrud sahar vaqtda o‘z qo‘shinini yig‘di. Shunda Alloh taolo osmon hashoratlaridan iborat pashshalar to‘dasini Namrud lashkarlari ustiga yubordi. Ular quyoshni to‘sib qo‘yishdi – osmon qorong‘u bo‘ldi. Bu hashoratlar Namrudning qo‘shiniga hujum qilib, ularning go‘shtini va qonini yeyishdi, faqat suyaklari qoldi. Namrudning barcha lashkarlari qirilib ketib, uning burniga esa bir pashsha kirib oldi. Keyin miyasiga joylashib olib, unga qattiq azob bera boshladi. Namrud qirq yil davomida shu xashorat bilan azoblandi. Uning boshi og‘riganda xizmatkorlari to‘qmoq bilan urib yengillik berishardi. Namrud qattiq azoblarga chiday olmay o‘z hizmatkoriga boshiga to‘qmoq bilan urishni buyuradi. Xizmatkor to‘qmoq bilan sekin urganida Namrud qattiqroq urishni buyuradi. Xizmatkor Namrudning boshiga bor kuchini yig‘ib urishi oqibatida uning boshi yorilib, ichidagi pashsha uchib chiqib ketadi va Namrud esa shu zahoti vafot etadi.

Xulosa

Allohning qudrati oldida podshohlik va kibr hech narsa emas. Haqiqiy hayot va o‘limni yaratuvchi — faqat Alloh Ibrohim (alayhissalom)ning ilmi va hikmati, Nimrudning ojizligini fosh etdi.   Alloh zolimlarni hidoyat qilmaydi.

Manbalar asosida
Ilyosxon AHMЕDOV tayyorladi.

 

Maqolalar