AZIZ va MЕHRIBON USTOZLAR, QADRLI va QIMMATLI HAMKASBLAR, MUHTARAM va HURMATLI AKA-UKA, OPA-SINGILLAR!
Muborak haj oylari va Qurbon hayiti bilan birga sizlarga sog‘lik, omonlik, behisob xursandchiliklar, quvonchli, baxtli kunlar, ulkan omadlar, dasturxoningizga to‘kin-sochinlik, xonadoningizga fayzu baraka ato etsin!
MUBORAK HAJ oylari, MUBORAK DAHA, MUBORAK QURBON HAYITlarining fayzu ilohiy, xayr-barakalaridan, insonning aqli ojizlik qiladigan XUDOI TAOLONING barcha beqiyos, ulug‘ ne’matlaridan xalqimizni, yurtimizni, hammalaringizni xonadonlaringizni bahramand qilsin!
O‘tganlarimizga O‘ZINING rahmatidan, qolganlarimizga ofiyatidan, bemorlarimizga shifosidan, xojatmandlarimizga yordamidan ato etib, ikki dunyoda ham ishlarimizni o‘ngidan qilsin!
ILOHO doimo yurtimiz tinch, osmonimiz musaffo, dasturxonimiz to‘kin, tanimiz sog‘, ibodatlarimiz qabul, duolarimiz ijobat bo‘lsin! ILOHO xalqimiz farovon, turmushimiz obod, xirmonimiz mo‘l, oilalarimiz mustahkam, farzandlarimiz salohiyatli, ilmlarimiz ziyoda, diyonatimiz go‘zal, ma’naviyatimiz yuksak bo‘lishini nasib etsin!
Jannatmakon yurtimizni tinchligi, muqaddas Vatanimiz ravnaqi, dono xalkimizning farovonligi, masjidlarimizning obodligi uchun Yurtboshimiz boshchiliklarida olib borayotgan barcha xayrli, chiroyli ishlaringizda PARVADIGORI OLAM hamisha O‘ZI madadkor bulsin!
Sizlarga kamoli ehtirom va cheksiz hurmat ila
Ibrohim INOMOV,
O‘zbekiston musulmonlari idorasi raisi o‘rinbosari
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Rivoyat qilinishicha, Hasan Basriy rahimahullohning qo‘llarida Abbos degan bir yigit tavba qilgan ekan. U yigit avvallari juda ko‘p gunoh qilgan bo‘lgan, so‘ng tavba qilgan, lekin shu holda yetmish marta tavbasini buzgan. Oxir-oqibat umrining so‘nggi daqiqalari yaqinlashganda, o‘limi ko‘ziga ko‘ringan paytda onasini chaqirib shunday dedi:
— Ona, Hasan Basriy hazratlarini chaqiring, men u zotning huzurlarida tavbamni yangilamoqchiman, shoyadki Alloh taolo tavbamni qabul qilsa.
Onasi shoshilib Hasan Basriyning huzuriga borib, salom berdi va:
— Men Abbosning onasiman, o‘g‘limning o‘lim payti yetdi va u sizni so‘rayapti, tavbasini yangilamoqchi, dedi. Hasan Basriy rahimahulloh bunga javoban:
— Bor, menga tavba qilib, uni qayta-qayta buzadigan odamning keragi yo‘q, dedi.
Ayol yig‘lagan holda uyiga qaytib keldi va o‘g‘liga:
— Ey, o‘g‘lim! Shayx sening yomon qilmishlaring tufayli kelishdan bosh tortdi, dedi.
Shunda Abbos osmonga boqib:
— Yo Robbim, Parvardigorim, shayx mendan yuz o‘girdi, ammo Sen mendan yuz o‘girma, umidimni so‘ndirma, deb duo qildi.
Shundan so‘ng yigit onasiga qarab:
— Ey, onajon! Agar vafot etsam, oyog‘ingizni yuzimga qo‘ying, keyin bo‘ynimga arqan bog‘lab, bozorda sudrab yuring va ovozingiz boricha “Bu — Allohga osiy bo‘lganning jazosidir” deb baqirib yuring. Shoyad, mening holimni ko‘rib, Alloh O‘z fazli va rahmati bilan meni afv etsa, dedi.
Onasi uni o‘zi aytganidek o‘g‘lining yuziga oyog‘ini qo‘ymoqchi edi, hotifdan bir ovoz eshitildi:
— Oyog‘ingni sajda qiladigan joyga qo‘yma. Shuni bilginki, Alloh taolo uni afv etdi va do‘zaxdan ozod qildi.
Shundan so‘ng onasi uni dafn qildi va uyiga qaytdi. Shu kecha Hasan Basriy tushida bir ovozni eshitdi:
— Ey Hasan! Nima uchun bandamni Mening rahmatimdan umidsiz qilib qo‘yding? Axir uni Men yaratganmanku va Mening rahmatim har narsani qamrab oladi. Qasamki, agar yana shunday qilsang, seni solihlar daftaridan o‘chiraman!
Bu qissa Allohning rahmati va fazlining ulkan ekanini, hamda tavba qilishda inson hech qachon umidsiz bo‘lmasligi kerakligini yorqin tarzda bayon qiladi.
Homidjon domla ISHMATBЕKOV