Ramazon oyi boshlangan kunlardan e’tiboran birga iftorlik qilamiz deb uyga do‘starimni, tanishlarimni boshlab kelaman. Chunki ro‘zador odamga iftor qilib berishning savobi ro‘za tutgan odamning olgan savobi qadar ekanini bilaman.
Ammo men do‘stlarim bilan kelganimda ayolim asabiylashib, o‘zining norozi qiyofasini ko‘rsatadi. Uning noroziligining sababi, uyda mehmon kutish uchun sharoit hozir qilinmagan. Mehmonlarning oldiga qo‘yishga tuzukroq narsa yo‘q. Men unga mening do‘stlarim men nima yesam, o‘shani yeb ketaveradi, ular izzattalab odamlar emas, deyman. Ana shunday bahsu munozaralarda u: “Meni mehmonlarning oldida noqulay ahvolga solib qo‘ymaydigan qilib uyga ko‘proq pul olib keling, men ularning oldiga makaron qo‘yishga uyalaman”, deydi.
Men har doim oilamning ta’minotini qilib qo‘yishga harakat qilaman. Biroq mehmonlarning oldiga restorandagidek to‘kin dasturxon tortishga qurbim yetmaydi. Ehtimol, juda ham sodda odamdirman, ishlarim ham kiborlarga xos emasdir. Bilmadim, balki ayolim hashamatga otasining uyida o‘rgangandir, mening “dehqonlarga xos odatlarim”ga ko‘nika olmayotgandir. Qaysi birimiz haqmiz? Balki ayolim bilan murosa qilib uyga mehmon chaqirmaganim tuzukmikan yoki bu xotinimning men kurashishim kerak bo‘lgan injiqligimikan, nima maslahat berasiz?
Dinimiz ko‘rsatmasi:
Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallamning hadisi sharifida ro‘zador odamga iftorlik qilib bergan kishi gunohlaridan forig‘ bo‘lishi, o‘zini do‘zax o‘tidan xalos qilishi va ro‘za tutgan odam bilan barobar savobga ega bo‘lishi aytilgan. Alloh taolo ro‘zadorning og‘zini bir qultum sut bilan yoki bir dona xurmo bilan yoxud bir ho‘plam sut bilan ochgan bandaga ulug‘ mukofotlar va’da qilgan. “Kimki iftor vaqtida ro‘zadorning qornini to‘ydirsa, Alloh taolo uni mening bulog‘imdan suv ichiradi va u bundan keyin jannatga kirguniga qadar hech qachon chanqoq nimaligini bilmaydi, deganlar (Imom Suyutiy).
من فطر فيه صائما كان له مغفرة لذنوبه وعتق رقبتة من النار وكان له مثل أجره من غير أن ينقص من أجره شيئا يعطى الله هذا الثواب من فطر صائما على مذقة لبن أو تمرة أو شربة من ماء ومن أشبع صائما سقاه الله من حوضى شربة لا يظمأ حتى يدخل الجنة
Hadisi sharidan ayon bo‘ladiki, asosiysi, dasturxonning hashamatli bo‘lishi va noz-ne’matlarning mo‘l-ko‘lligida emas, ro‘zador odam og‘iz ochishi uchun unga nimadir taqdim etishda.
Ayolingizning mehmonlar oldiga odatiy taomlar tortishidan noqulaylik sezishi asossiz emas. Chunki zamon o‘zgardi, odamlarning yeguliklarga munosabati ham boshqacha bo‘ldi. Shuning uchun bu oyda imkon qadar iftorliklar uchun odatdagi kechki taomlardan ko‘ra, kattaroq sarf-xarajat qilingani ma’qul.
Harholda ayolingizning oddiy taomning ustidan katta muammo chiqarishi durust emas. Chunki ular sizning do‘stlaringiz. Taxmin qilish mumkinki, do‘stlaringizning ham tutumi siznikidek bo‘lsa kerak. Sizning tutumingiz esa ularnikidek. Demak, bu yerda hech qanday muammo bo‘lmasligi kerak deb o‘ylayman. Zero, hammamiz bilamizki, bu oy – mukofotlar bir necha barobar ko‘paytirib beriladigan oy. Shunday ekan, Qiyomatga zaxira yig‘ib olish uchun fursatni qo‘ldan bermang.
Ruhiyatshunoslik nuqtayi nazaridan:
Xatingizni o‘qiganda ko‘zga birinchi chalinadigan narsa – siz bilan ayolingiz o‘rtasidagi bir-biringizni tushunish masalasidir. Ikkovingizning bitta hodisaga yondashuvingiz turlicha. Ushbu masalada qaysi biringiz haq ekaningizni aytish qiyin. Gap shundaki, sizning har biringizning haqligingizni isbotlashga yetarli dalillaringiz bor. Sizning do‘stlaringizni taomlantirish, ular bilan birga iftorlik qilib ko‘pdan-ko‘p savoblarga erishish istagida ekaningiz tahsinga sazovor. Ammo bu – masalaning bir tarafi, ikkinchi jihati – ayolingizning o‘zini tutishi, aynan u uy bekasi sifatida mehmonlarning oldiga tuzukroq dasturxon yoza olmagani uchun o‘zini aybdordek his qiladi.
Bu o‘rinda hal qiluvchi so‘zni do‘stlaringiz aytadi: ularga ana shu dasturxon ma’qulmi, ular iftorga taklif etganingizda jon deb kelyaptimi...
Ushbu masala yuzasidan masalaga o‘zgacha tus berib ayolingizga bo‘lgan munosabatingizni o‘zgartirib uni ayblashga aslo urina ko‘rmang. Chunki u jamiyatda shakllangan yolg‘on ma’murchilikning qurbonidir. Afsuski, ko‘pchilik odamlarda muntazam ravishda chiroyli va to‘kin-sochin hayotga targ‘ib etuvchi stereotiplar (televideniye, rangli jurnallar...) ta’sirida boshqalarning ko‘z o‘ngida o‘zlarini ishi yurishmagan odamlardek ko‘rsatishga urinishdan qo‘rqish tuyg‘usi shakllangan. Ana shundan boshqalarning oldida o‘zini kam ko‘rsatmasdan mehmonlarning oldiga chiroyli va qimmatbaho dasturxon tuzashga bo‘lgan xohish kelib chiqadi.
Shuning uchun bu masalani ayolingiz bilan samimiy ohangda muhokama qiling, unga, modomiki, mehmonlar ana shu iftorlik dasturxonida o‘zlarini yaxshi his qilayotgan ekan, siqilishning nima keragi bor ekanini tushuntiring. Bordi-yu, kimdir sizning dasturxoningiz haqida boshqacharoq fikrda bo‘lsa ham, bu sizning foydangizga bo‘ladi, chunki siz oila boquvchisisiz. Bu yerdagi muammoning barchasi ayolingizning atrofdagilar siz va o‘zi haqida xasis va qurumsoq deb o‘ylashlaridan cho‘chishida, xolos.
Muammoning boshqa tomoni ayolingizning iftorlaringizga munosabatidir. Shubhasiz, u do‘stlaringizning har bir tashrifini odatdagi kechki taom o‘rnida emas, katta tantanali xususiyatlarga ega bo‘lgan mehmondorchilik sifatida qabul qilmoqda. Unga iftorlik – hashamatni, tantanani talab etadigan allaqanday marosim emas, balki bir ho‘plam suv bilan ham o‘tkazish mumkin bo‘lgan oddiygina tadbir ekanini tushuntirish kerak.
Siz tasvirlagan vaziyat bu – ayolingiz bilan o‘rtangizdagi tushunmovchilikning birgina ko‘rinishi, xolos. Shuni taxmin qilish mumkinki, ayolingizning botinidagi ishonchsizlik (odatda, buning asosida imonning zaifligi yotadi) boshqa vaziyatlardan ham namoyon bo‘ladi, qachonki u o‘zining moddiy ahvolidan tortinar ekan, bu yanada jiddiyroq muammolar kelib chiqishiga sabab bo‘lishi mumkin.
Shuning uchun unga ko‘proq e’tibor qaratishingiz, uning siz uchun qanchalik qadrli ekanini so‘zlab qo‘yishingiz kerak bo‘ladi. U bilan suhbatlashganda dinimiz ahkomlaridan, azizlarimizning hayot yo‘llaridan so‘zlab bering. Bu borada eng samarali yo‘l Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallamning hayotini bosqichma-bosqich ravishda batafsil so‘zlab bermog‘ingizdir. Alloh taoloning eng aziz bandasi qanday sharoitda yashaganini tinglasa, unga ta’sir ko‘rsatmay qolmaydi, inshoalloh!
Savolga javob berganlar:
Muxammad-Amin Magomedrasulov,
Ilohiyotshunos
Aliasxab Anatolevich Murzayev,
Oila va bolalarga ijtimoiy yordam ko‘rsatish markazi ruhiyatshunos-maslahatchisi
Damin JUMAQUL,
tarjimon
Bugunning gapi
“Uch xonali xonadonimni ta’mirlatish uchun ikki oy muddatga kelishib usta tushirgandim, olti oyda zo‘rg‘a chala-chulpa qilib ishini tugatdi...”
“Ustalar nega bunaqa-a? Uyini ta’mirlatib, ustalardan roziman, degan odamni uchratmadim...”
“Ko‘pchiligi odamga firib beradi: ishni vaqtida bajarmaydi, ta’mir ishlari tugagach, boshida kelishilgan narxdan ikki barobar ko‘p mablag‘ so‘raydi...”
Yuqoridagi gaplar – uyini, xonadonini ta’mirlatib, ustalardan kuygan kishilarning dod-faryodlari.
Bugungi kunda jamiyatda ayrim ustalarning o‘z ishini vijdonan bajarmasligi, sifatsiz materiallar ishlatishi, vaqtni cho‘zishi yoki turli nayranglar bilan buyurtmachini aldashi, afsuski, ko‘pchilikni tashvishga solish barobarida shu kasb egalariga nisbatan ishonchning susayishiga yoki butunlay yo‘qolishiga olib kelyapti.
Yaxshi niyatda uyini, xonadonini ta’mirlatmoqchi bo‘lgan kishi usta ishlatgan tanishlaridan so‘rab-surishtirishi tayin. Yaqinda men ham xonadonimni ta’mirlatmoqchi bo‘lib usta izladim. Tanish-bilishlardan, do‘stlarimdan so‘rasam, yarmidan ko‘pi ustalardan nolidi. Bu holat nafaqat moliyaviy zarar, ayni paytda insonlar o‘rtasidagi ishonchning yo‘qolishiga ham sabab bo‘lmyaptimi?!
Islom ta’limotida halol mehnat, omonatdorlik va rostgo‘ylik yuksak fazilat ekani ta’kidlanadi. Alloh taolo Qur’oni karimda: “Darhaqiqat, Alloh omonatni o‘z egalariga topshirishingiz va odamlar o‘rtasida hukm qilganingizda adolat bilan hukm qilishingizga buyurar. Albatta, Alloh sizlarga yaxshigina nasihat qilur. Albatta, Alloh eshituvchi va ko‘ruvchi Zotdir” (Niso surasi, 58-oyat).
Ustalik – yaxshi kasb. Usta omonatdor bo‘lsa, odamlarning hojatini ravo qiladi, ko‘pga foydasi tegadi. Buyurtmachi o‘z molini, mablag‘ini ustaga ishonib topshiradi. Usta shu ishonchni oqlashi, ishni puxta va vijdonan bajarishi shart.
Uy – insonning boshpanasi. Uning har bir g‘ishti ezgu niyat bilan qo‘yiladi, har bir devori umid bilan ko‘tariladi. Ammo, afsuski, ba’zan ayrim ustalar imorat qurish yoki ta’mirlashda nayrang qiladilar. Usta tashqi tomondan devorni silliq suvaydi, ammo ichidagi yoriqlarni berkitadi. Bo‘yoqning yaltirog‘i ko‘zni quvnatadi, lekin ortidagi nuqson vaqt o‘tishi bilan ko‘zga tashlanadi.
Yangi ta’mirlangan xonadondan hali bo‘yoq hidi ketmay turib shiftda yoriqlar paydo bo‘ladi, eshiklar qiyshayib qoladi, pol esa g‘ichirlab imorat egasining asabini buzadi. Buyurtmachi ustaga bergan mablag‘iga ichi achiydi.
Ba’zi ustalar sifatli qurilish materiali olish uchun berilgan pulga arzon mahsulot sotib oladi. Qolgan mablag‘ni esa “mehnat haqim” deb o‘maradi. Sementga qumni ortiqcha qo‘shadi, temir yoki armaturani ingichkarog‘iga almashtiradi, mis simlar o‘rniga alyuminini tortadi.
Yana shunday ustalar ham borki, bir haftada tugatishga kelishilgan ishni bir oygacha cho‘zadi. Bahona ham tayyor: “Material kelmadi”, “Yordamchim betob bo‘lib qoldi”, “Ertaga tugatib beramiz” va hokazo.
Eng yomoni, ustaning qo‘lidan chiqqan uy bir yil o‘tar-o‘tmas yana ta’mirga muhtoj bo‘lib qoladi. Bu hunar emas, hiyladir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Kim bizni aldasa, bizdan emas”, deganlar (Imom Muslim rivoyati). Bu hadis har qanday sohadagi firibgarlikni qamrab oladi. Agar usta arzon yoki sifatsiz materialni qimmatbaho deb ko‘rsatsa, ishni ataylab chala bajarsa yoki keyin yana ta’mirga muhtoj bo‘ladigan qilib ishlasa, bu aldamchilikdan, firibgarlikdan boshqa narsa emas. Afsuski, bugun ko‘pchilik ustalar hiyla va nayrangni kasb qilib olganlar. Buning oqibatida na o‘zlari baraka topadilar, na buyurtmachi ularga bergan mablag‘iga rozi bo‘ladi.
Haqiqiy usta, o‘z ishini vijdonan qiladigan kishi boshqacha bo‘ladi. U har bir ishini bekamu ko‘st bajaradi. Chunki u odamlardan yashirgan nuqsonni, albatta, Alloh taolo ko‘rib, bilib turishini yaxshi anglaydi. Unday ustalar o‘zlariga Alloh taoloning: “Albatta, Alloh chiroyli (ish) qiluvchilarni yaxshi ko‘radi” (Baqara surasi, 195) oyatini hamda Nabiy alayhissalomning: “Alloh taolo o‘z ishini chiroyli, puxta qiladigan kishini yaxshi ko‘radi” (Imom Tabaroniy rivoyati), degan muborak hadislarini o‘zlariga shior qilib olgan bo‘ladilar. Lekin, afsuski, hozir bunday ustalarni topish amrimahol. Borlari ham “qo‘lma-qo‘l”.
Omonatdor ustalar qurgan uylar, yillar o‘tsa ham, yaxshilik bilan eslanadi. Ularning haqlariga xayrli duolar qilinadi. Birgina misol, bizning Sangijumon qishlog‘imizdagi ko‘p uylarni pachirlik usta Turdimurod bobo (Alloh makonini jannat qilsin!) qurgan. O‘sha paytlarda (1960–1990 yillar) vassajuft qilingan shiftlarga ustaning imoratni qurib bitirgan sanasini bitish an’ana bo‘lgan. Har safar qishloqqa borib uyga kirsam, usta boboning “imzosi”ga ko‘zib tushadi va Qur’oni karim oyatlaridan tilovat qilib, u kishining ruhlariga bag‘ishlayman.
Bugun ba’zi ustalarning ishni kelishilgan muddatda tugatmasligi; sifatsiz qurilish materiallaridan foydalanishi; narxni asossiz oshirishi; kamchiliklarni yashirishi; bir necha oy o‘tib yana ta’mir qilishga majbur bo‘ladigan darajada ish tutishi katta gunohdir. Bunday xatti-harakatlar oqibatida buyurtmachi moddiy zarar ko‘radi, asabiylashadi, vaqt yo‘qotadi va eng achinarlisi, odamlar o‘rtasidagi ishonch susayadi.
Halol rizqning barakasi uning ko‘pligida emas, balki pokligidadir. Aldamchilik bilan, hiyla-nayrang ishlatib topilgan mablag‘ foyda bo‘lib ko‘rinsa-da, unda baraka bo‘lmaydi. Shuning uchun har bir usta o‘z qo‘li bilan topayotgan rizqining halolligi haqida o‘ylashi, har bir mix, har bir g‘isht, har bir sim yoki har bir ta’mir uchun qiyomat kuni hisob berilishini unutmasligi kerak.
Shayx Muhammad Sodiq Muhammad Yusuf rahimahulloh:
O‘ttiz foiz haqiqiy ustalar bor. Ular o‘z kasbi bilan faxrlanadi. Guruhlari bor, shogirdlari, ustozlari bor. Hammasini qoyillatib, asbob-anjomlarini chiroyli qilib qo‘yishgan. Shartnopmani tuzadi, vaqtida ishga keladi, belgilangan muddatda qurilishni yoki ta’mir ishlarini tugatadi, ish haqini olib ketadi. Buyurtmachi ham rozi, usta ham rozi. Bunday kishilarning ishida unum, baraka bo‘ladi. Topgan pullari barakali bo‘ladi.
Haqiqiy usta faqat qurilish yoki ta’mirlashni emas, balki odamlarning ishonchini ham qozonadi. Vijdon bilan qilingan har bir ish ibodatga aylanadi. Aldamchilik va nayrang bilan bajarilgan ish esa vaqtinchalik foyda keltirsa ham, dunyoda obro‘ni to‘kadi, rizq qiyilishiga sabab bo‘ladi, oxiratda esa javobgarlikni keltiradi.
Tolibjon NIZOM