Sayt test holatida ishlamoqda!
19 Iyul, 2026   |   5 Safar, 1448

Toshkent shahri
Tong
03:26
Quyosh
05:01
Peshin
12:34
Asr
17:39
Shom
19:56
Xufton
21:28
Bismillah
19 Iyul, 2026, 5 Safar, 1448

Borini his etish shukr asosidir

26.09.2016   10150   6 min.
Borini his etish shukr asosidir

Ne’matga shukr qilish musulmon odam sifatlanishi lozim bo‘lgan eng ulug‘ va go‘zal axloqiy sifatlardan biridir. Shukr - ezgulik ulashgan kishiga chiroyli maqtov va yaxshilik evaziga qilinadigan mukofotdir. Shukr lug‘atda-  maqtov, minnatdorchilik bildirish, rahmat va tashakkur etish degan ma’nolarni ifodalasa, ne’mat esa, huzur-halovat, farovonlik, mo‘lchilik, farovon turmush, mol-mulk, boylik va ne’mat kabi ma’nolarda qo‘llaniladi.

Istilohda, musulmon kishi biror bir yaxshilikka ega bo‘lsa yoki unga biror bir ne’mat yetsa, bularning barchasi Alloh taolodan deb e’tirof etish, uni boshqalarga so‘zlash va ne’matga shukr qilib uni o‘z o‘rniga ishlatishga aytiladi.

Haqiqatan, aslida ne’mat egasi Alloh taoloning o‘zidir. Ammo, ba’zi ne’matlar yetishida vositachi bo‘ladi. Xuddi, inson haq yo‘lni topishida yoki biror bir ilm yo kasb egasi bo‘lishida payg‘ambarlar,  ulamolar va ustozlar vositachi bo‘lganlari kabi. Zotan, ota-ona insonni bu yorug‘ dunyoga kelishiga sababchi bo‘lsalar, ustoz va murabbiylar dunyo va oxirat yaxshiliklariga ega bo‘lishlariga sababchi zotlardir. Shu bois dono xalqimiz”Ustoz otangdek ulug‘”-deya tavsiflashadi. Demak, biz biror ne’matga erishdikmi darrov ne’mat egasiga tashakkurimizni izhor qilishmiz lozim bo‘lar ekan.

Talha ibn Ubaydulloh roziyallohu anhudan: Nabiy sollallohu alayhi vasallam: “Kim bir yaxshilikka erishsa, bas, uni zikr qilsin. Kim zikr qilib eslasa, batahqiq uni shukrini ado etibdi. Kim yashirsa, demak kufrona ne’mat qilgan bo‘ladi”-dedilar. (Tabaroniy rivoyati).

Shukr qilish o‘z-o‘zidan bo‘lmaydi, balki o‘zidagi moddiy va ma’naviy ne’matlar haqida ko‘p mulohaza qilish, ular berilgan taqdirda qanday holatda bo‘lishini tasavvur etish, o‘zidan qashshoqroq, qiynalganroq kishilarni yodga keltirish insonni o‘zidagi ne’matlar uchun Allohga shukr qilishga undaydi. Bu ishi in’om etuvchiga ham manzur bo‘ladi. Natijada ne’matning yanada ziyoda bo‘lishiga sabab bo‘ladi. Aksincha, noshukrlik, nonko‘rlik kabi holatlar in’om etuvchida nafrat va g‘azab paydo bo‘lishiga olib keladi. Natijada bergan ne’matlarini qaytarib olish yoki boshqa ofat yoxud musibatlarga duchor qilish yo‘li bilan jazolashi joiz bo‘lib qoladi.

Noshukrlik insonlararo munosabatlarda ham o‘zining salbiy natijalarini beradi. Yaxshilikni qadrlab, imkoni bo‘lsa qaytarish aynan olijanoblikdir.

Inson nimaga erishgan bo‘lsa, avvalombor Allohning o‘lchovi qolaversa sababiyat olamidagi sabablarga bog‘liqdir. Biz doimo xushyor va sergak bo‘lib ne’matlarni o‘z o‘rnida qadrlashimiz shu bilan birgalikda atrofimizdagi insonlarga ham tez-tez eslatib turishimiz lozim. Shunda bizga yetgan ne’matni qadrlagan bo‘lishligimiz bilan birga ziyodasiga ham ega bo‘lish baxti turadi. Alloh taolo Qur’oni karimda shunday marhamat qilgan:

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ

Yana Rabbingiz e’lon qilgan (bu so‘zlar)ni eslangiz: “Qasamki, agar (bergan ne’matlarimga) shukr qilsangiz, albatta, (ularni yanada) ziyoda qilurman. Bordi-yu, noshukrchilik qilsangiz, albatta, azobim (ham) juda qattiqdir” (Ibrohim surasi,7-oyat).

No‘mon ibn Bashir roziyallohu anhudan, u kishi Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallamdan rivoyat qiladilar: “Allohning haddi – chegarasida turganlar va undan chiqqanlarning misoli xuddi bir kemadan qur’a orqali joy olgan kishilarga o‘xshaydi. Ularning ba’zisi kemaning yuqorisidan, ba’zisi pastidan joy oldilar. Pastdagilar suvga hojatlari tushsa, yuqoridagilarning oldidan o‘tar edilar. Ular: “Yuqoridagilarga ozor bermasligimiz uchun o‘z ulushimizdan bir joyni teshib olsak, qandoq bo‘larkin”. Agar ularning qullaridan tutsalar, ular ham, boshqalar ham – hammalari najot topurlar”. (Imom Buxoriy rivoyat qilgan).

Vatanimiz osmoni musaffo, tinchlik-osoyishta bu hayotimizni shukrini qilish shu aziz yurtda yashayotgan har bir fuqaroning ham qarzi ham farzi bo‘lishi darkor. Ha, o‘zini, oilasini, yaqinlarini, butun insoniyatni va kelajak avlodlarni o‘ylagan har bir shaxs bu haqiqatni teran anglaydi. Bu ishda har kim qo‘lidan kelgan hissasini qo‘shmog‘i matlubdir. Bilib turib beparvo bo‘lishiga hech haqqimiz yo‘q.

Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: ”Insonlarning Alloh taologa eng shukrlisi odamlarga shukr qilganlaridir”-deb marhamat qilganlar (Imom Ahmad rivoyati).  

Shukr qilishning rukni uchtadir.

  1. Ne’mat bergan Zotga muhabbat qilgan xolda, ne’matni e’tirof qilmoq;
  2. Alloh taologa maqtov aytmoq;
  3. Ne’matni Alloh taolo roziligida uning toatiga sarf qilmoq va unga osiy bo‘lishdan saqlanmoq.

Shukr qilish fazilati nimada? Kishi ne’matni o‘z egasi bo‘lgan Yaratuvchisidan ekanini tan olishligi dunyodagi eng katta baxt va saodatdir. Zero, bu dunyoda ne’matning shukri evaziga ziyoda bo‘lsa, oxiratda Robbisini roziligi va jannatiga sazovor bo‘lib, azobidan omonda qolishidadir.

Shukr va maqtov orasida qanday farq bor? Ikki jihatdan farq qiladi;

  1. Shukr tana a’zolari orqali ado etiladi, maqtov esa, til va qalb ila ado etiladi. Shuning uchun shukr sajdasi degan so‘zni eshitamiz maqtov sajdasi deb emas. Chunki, shukr a’zolar bilan ado etiladi.
  2. Shukr ne’mat yetgan paytida aytiladi. Maqtov esa, hamma xolatda ham aytilaveradi. Shu bois Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning odatlari agar biror xursandchilik yetsa, “Alhamdulillohillaziy bine’matihi tatimmus solihat”

Deb duo qilsalar, biror balo yo ko‘ngilsizlik yetsa, “Alhamdulillahi ala kulli hal” der edilar.

Hulosa o‘rnida Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning Hikam ibn Umayr roziyallohu anhudan rivoyat qilgan hadislarini  keltiramiz: Rasululloh solallohu alayhi vasallam: “Kim sizlarga bir yaxshilik qilsa, uni mukofatlasin. Biror narsa topa olmasa, uni haqqiga duo qilsin”-deganlar (Tabaroniy rivoyati).  

Yaratgan O‘zi berayotgan ne’matlarini ziyoda qilsin. Yurtimizni tinch, mustaqilligimizni abadiy aylasin!

 Jaloliddin Hamroqulov, TII “Tahfizul Qur’on” kafedrasi mudiri

 

Maqolalar
Boshqa maqolalar
Maqolalar

Zamon va makondan yuksak Zot

16.07.2026   9926   10 min.
Zamon va makondan yuksak Zot

Quyosh botadi...
Gullar so‘ladi...
Bahorning oxiri kuz bilan tugaydi.
Sog‘liq xastalikka yuz tutadi.
Hayot o‘lim bilan nihoyalanadi.
Imperiyalar gullab-yashnaydi va zavol topadi.
Qit’alarni okean yutib yuboradi.
Yulduzlar koinot bag‘rida portlab, g‘oyib bo‘ladi.
Bizni o‘rab turgan bu hodisalar olami — aldamchi va makkor dunyodir. U yolg‘onlardek tuslanib, yo‘qlik va fano sari harakatlanadi... Go‘yoki suv ustiga chizilgan rasm yoki shamollar uchirib ketuvchi qumdagi naqsh kabidir.
Alloh esa bu olamdan emas... Balki U bu olamdan Mutaol (oliy va yuksak)dir... Allohning xastalanishi, qarishi yoki o‘lishi aslo mumkin emas. Uni boshqa narsalar kabi bir xomxayol yoki botil deb tasavvur qilish ham to‘g‘ri emas... U bularning barchasidan Yuksakdir.
Olam — botil (o‘tkinchi).
Alloh — Haq.
Olam — zavol topguvchi.
Alloh — Boqiy.
Olam — o‘zgaruvchan.
Alloh — Sobit (o‘zgarmas).
Olam — zamon va makon chegaralarining mahbusidir.
Alloh esa zamon va makondan Yuksakdir... U biror makonda joylashmaydi, zero Uning hajmi ham, makoniy xususiyatlari ham yo‘qdir. U haqda «tepada» yoki «pastda», «o‘ngda» yoki «chapda», «ichkarida» yoki «tashqarida» deb bo‘lmaydi.
Shu bois, U biror jismga kirmaydi, biror bo‘shliqni egallamaydi va biror surat yoki shaklda gavdalanmaydi.
U zamondan Yuksak bo‘lgani uchun ham Uning yoshi yo‘q, boshlanishi va nihoyasi yo‘q, Uning uchun o‘tmish, hozir va kelajak mavjud emas... Balki U — Mutlaq Hozirlikdir... Davomli lahza va abadiy davomiylikdir... G‘aybda ham, shohidlik olamida ham doimiy mavjuddir.
U haqda o‘syapti, rivojlanyapti, kattaryapti, kengayapti, kuchi ortyapti yoki mukammallashyapti deb bo‘lmaydi... Chunki U — azaldan va abadan Mukammaldir.
U zamon va makondan pok bo‘lgani uchun harakat qilmaydi va ko‘chmaydi... Balki U — mutlaq sukunatdadir... Samaddir... Uning atrofidagi barcha narsa esa iztirob va harakatdadir. «Samad» so‘zining ma’nosi ham mana shu — mutlaq sobit va barqaror demakdir. Shu sababli ham U — iztiroblar ummonidagi boshpana va omonlikdir. Kemalar o‘z langarlarini sokin dengiz tubiga tashlab, o‘z barqarorligini o‘sha tubning sobitligidan olgani kabi, qalb ham o‘z langarini Unga tashlaydi... U — huzuriga talpiniladigan, suyaniladigan Samaddir.
Biz — kishandamiz (zamon va makonda).
Alloh esa — mutlaqlikda (azal va abadda), Uning na boshlanishi, na oxiri va na chegarasi bor.
U — Latifdir, intihosiz lutf Sohibidir. Uning jismi, moddasi, massasi va vazni yo‘q. «Latif»ning ma’nosi ham shu — mutlaq maxfiylik (ko‘zga ko‘rinmaslik).
«Latif» — Uni cheklab yoki to‘sib qo‘yadigan hech qanday jism, vazn va zichlikka ega bo‘lmagan Zotdir... Shu bois U har bir narsaning ichiga kirib boradi, har bir narsa bilan har lahzada komil suratda, yashirin va sirli ravishda birga bo‘ladi: «Ko‘zlar Uni idrok etolmas, U esa ko‘zlarni idrok etar». U qayerda bo‘lsak ham biz bilan birgadir, bizga nihoyatda yaqindir, ammo biz Uni ko‘rmaymiz...
Xuddi inson o‘z ko‘zining qorachig‘ini (vositasiz) ko‘ra olmagani kabi. U bizga shoh tomirimizdan ham (vujudimizdagi qondan ham) yaqinroqdir.
Va U — Vohid (Yagona)dir.
Sizga foyda beruvchi ham Udir.
Sizga zarar beruvchi ham Udir.
Chayonga zaharni joylagan ham Udir.
Gulga iforni baxsh etgan ham ayni Uning O‘zidir.
Bu ishlarning barchasini qiluvchi Zot — birgina asil Bajaruvchidir.
U — Vohiddir...
U — Ahaddir...
«Ahad» va «Vohid» ma’no jihatidan farq qiladi.
«Vohid» deganda, ish-harakatlar ko‘p va turli-tuman bo‘lsa-da, ularni Bajaruvchi bitta ekanini tushunamiz... Uni bajaruvchisi doimo bittadir.
«Ahadlik» esa ana shu Yagona Zotning sifatidir.
U — Ahaddir.
Ya’ni, U bo‘linmaydi, parchalanmaydi, Uning bo‘lagi, qismi, ziddi yoki tengdoshi bo‘lishi aslo mumkin emas... Unda ko‘plik, qarama-qarshilik yoki ko‘payish sodir bo‘lmaydi.
U parchalanib ketmaydi, tarkib topmaydi, sochilib ketmaydi, birlashmaydi, qo‘shilmaydi va ajralmaydi.

U O‘z zotida Ahaddir, ya’ni O‘z-O‘ziga qarshi chiqmaydi, qarama-qarshilikka uchramaydi, ziddiyatga kirishmaydi... Balki Unda qarama-qarshiliklar (Jabbor va Rahim, Muiz va Muzill, Nofi’ va Zorr) mutlaq birlikda uchrashadiki, u yerda hech qanday ziddiyat, qarama-qarshilik va urush yo‘qdir... Mana shu bois Uning ismi Salomdir va mutlaq sokin, ichida qarama-qarshiliklar bo‘lsa-da, hech qanday iztirob bo‘lmagan, ichki urushlardan xoli bo‘lgan Samaddir...

Zero, U — Salomdir.
Va U — Hayy (Tirik)dir.
Ya’ni, Unga hayot baxsh etuvchi biror yaratuvchiga ehtiyoj sezmasdan, O‘z-O‘zidan Tirikdir. U boshqaga qaram bo‘lmagan mutlaq hayot Sohibidir. Bizning noqis hayotimiz esa, aksincha, faqatgina Uning madadi bilangina mavjuddir.
U — Qayyumdir, har bir narsani tirik tutib turuvchi va yo‘qlikka hayot baxsh etuvchi Zotdir.
Har bir narsa Alloh bilan mavjuddir.
Falaklaridagi yulduzlarni Allohning qonunlari tutib turadi, demak ular U bilan qoimdir. Daraxtlar o‘z qaddini Uning va U bergan nur, quyosh, suv hamda tuproq madadi bilan yuksaltiradi.
Biz ham har kuni U bilan va Uning madadi bilan oyoqqa turamiz.
Biz U bilan ko‘ramiz va U bilan eshitamiz... Bizga ato etgan qobiliyatlari orqali... Butun koinot o‘z mavjudligida Allohning Qayyumligiga qarzdordir... Zero, U har bir narsaning Qayyumidir...
Qiyomat kuni bizni o‘limdan qayta tiriltiruvchi ham Udir.
U bu dunyoda zarradan tortib to falaklargacha har bir narsani O‘z g‘amxo‘rligi bilan tutib turuvchidir, shuning uchun ham U — Qayyumdir.
U — Samiy’ (Eshituvchi)dir, hech qanday ruxsatsiz va vositalarsiz mutlaq eshituvchidir... U O‘z zoti ila Samiy’dir.
U — Basiyr (Ko‘ruvchi)dir, ko‘zsiz va ko‘ruv a’zolarisiz ko‘ruvchidir... U O‘z zoti ila Basiyrdir.
U — Mutakallim (So‘zlaguvchi)dir, harflarsiz, so‘zlarsiz, til va lablarsiz so‘zlaguvchidir... U O‘z zoti ila Mutakallimdir, bizga ma’nolarni yetkazadi va biz ularni O‘zi xohlagan tilda eshitamiz.
U — Avvaldir, zamon va olam yaratilishidan oldin, hech vaqo yo‘qligida ham mavjud bo‘lgan Zotdir.
U — Oxirdir, zamon tugab, olam barham topganidan va har bir narsa Unga qaytganidan keyin ham mavjud bo‘lguvchidir... Borliq foniy bo‘lgandan keyin ham U — Boqiydir... Undan oldin ham, Undan keyin ham hech narsa yo‘qdir...
U — af’ollari (ishlari) bilan Zohir (ayon)dir.
Zoti bilan esa Botin (yashirin)dir.
U O‘zi uchun emas, biz uchun o‘ch olguvchi — Muntaqimdir.
U zolimlarga nisbatan Jabbor, takabburlarni xor qilguvchi Muzill, mutakabbirlarga qarshi Mutakabbir, makr qiluvchilarga nisbatan Makr qilguvchidir. Kimning sifatlari mana shunday bo‘lsa, demak, kibriyo va buyuklik faqat Ungagina loyiqdir.
Kibriyolik faqat Uning haqqidir.
Osmonlaru yerdagi kibriyolik Unikidir.
Alloh taolo hadisi qudsiyda aytadi:
«Kibriyolik Mening ridomdir, buyuklik esa Meningizorimdir. Kim Mening bu ikki sifatimda Men bilan talashsa, Uni yakson qilaman».
Agar buyuklikning barcha sabablari Unda mukammal bo‘lsa, demak, U haqiqiy Azim (Buyuk) Zotdir.
Shunday bo‘lsa-da, U O‘z suyukli bandalariga doimo O‘zini sevdiruvchi, ularga O‘z muhabbati, karami, ne’matlari va mehrini yog‘diruvchidir, zero U — Hannon, Mannondir.
Uning azobi ham O‘z rahmati chashmasidandir... U — uyg‘otish, ogohlantirish va dars berish uchun azoblovchi Rahmondir... Va U — xohlagan paytida O‘z xolis rahmatini in’om etuvchi Rahimdir... Uning rahmati doimo g‘azabidan ustundir... U payg‘ambarlar, ogohlantiruvchilar, kitoblar yuboradi va har bir nazar soluvchi uchun osmonlaru yerda O‘z oyat-belgilarini ravshan namoyish etadi... Shundan keyingina hisob-kitob, ya’ni Jazo kuni — g‘azabga loyiq bo‘lganlarga g‘azab qilinadigan kun bo‘ladi... Zora, U — muhlat beruvchi, imkoniyat in’om etuvchi va ajalni uzaytiruvchi Saburdir... Va U — O‘ziga qaytgan, tavba qilgan har bir bandani kechiruvchi Tavvob, G‘affordir.
U — Vosi’ (Keng) Zotdir.
Ilmi keng.
Mag‘firati keng.
Rahmati keng.
U har bir narsada Cheksizlik va Mutlaqlikdir.
Farishtalar Unga shunday deydilar:
«Parvardigoro, O‘zing rahmat va ilm jihatidan barcha narsadan kengdirsan. Bas, tavba qilgan va Sening yo‘lingga ergashganlarni mag‘firat ayla» (G‘ofir surasi, 7-oyat).

Farishtalar faqat Uning vahyi, amri va kalomi bilangina gapiradilar... Zero, U — rahmat va mehr chashmasi, mag‘firat va tavbaga ilhom beruvchi Zotdir.
U Pokdir, Zul-jaloli val-ikrom (Ulug‘vorlik va karam Sohibi)dir.
Harflar va so‘zlar ojiz qoladi, jumlalar Uning Oliy maqomiga yetishdan uziladi — U shunday bir Maqomdaki, u yerda «qayerda» degan tushuncha yo‘qdir.
Shunday bir «huzur»daki, u yerda «huzurida» degan makon yo‘qdir.
U yerda aqllar hayratdan lol qoladi.
Tillar sokov bo‘ladi.
Qalamlar quriydi.
Va sahifalar ko‘tariladi.


Doktor Mustafo Mahmud -  «Islomda Alloh» maqolasidan.

Maqolalar