Bismillahir Rohmanir Rohiym
Qishloq sayrida do‘stlarimdan bir guruhi bir o‘yin o‘ynayotganini ko‘rdim. Ular daraxt shohiga bo‘shagan shisha idishni osib qo‘yib, masofadan turib miltiq bilan mo‘ljalga olishardi. Men ham ularning davrasiga qo‘shilib merganlikda o‘zimni sinab ko‘rishga qaror qildim.
- Bu nima? Miltiqmi? U qanday otiladi? Nima qilish kerak? Shishaga otish kerakmi? Qani, men ham sinab ko‘ray. Ular to diqqatlarini jamlab ulgurmay turib miltiqning tepkisini bosdim va shisha parchalari har tarafga sochilib ketdi.
Buni kutmagan do‘stlarim esa, hayratdan nafaslari ichlariga tushib ketdi. Keyin bilsam, ular bir soatdan beri shu ishni qila olmayotgan ekan. Ularning orasidagi uchtasi merganlik bo‘yicha mukofot olgan, ammo ular ham shishani ura olishmagan ekanlar.
Buning hammasini oldindan bilganimda, albatta, men ham ura olmasdim. Buni, azizlarim, jaholatning jasorati deyiladi.
Agar jaholatning jasorati bo‘lmaganida, biz hech narsa qila olmasdik, chunki oldindan mag‘lubiyatni kutib, o‘zimizni ishonchsiz his qilardik.
Shuning uchun ham o‘sha amerikalik yosh yigit haqida o‘qib hayron bo‘lmadim. U kechikib leksiya zaliga kirib kelib, taxtani ko‘rdi. U yerda yechimini hech kim topmagan tenglama bor edi.
Yosh yigit uni uy vazifasi deb o‘ylab, ko‘chirib oldi. Uyiga qaytib borgach, kechgacha mehnat qilib, nihoyat tenglamani yechdi va ertasi kuni o‘qituvchiga topshirdi.
O‘qituvchi hayratdan o‘ziga kela olmadi va yigitni chaqirib, unga haqiqatni aytdi: bu tenglama yechimsiz, buni tarix davomida matematiklar hech yecha olmagan, o‘qituvchi esa uni taxtaga yechish imkonsiz bo‘lgan tenglama sifatida ko‘rsatgan edi. Ammo haqiqatni bilmagan talaba uni bir kechada yechdi.
Bu yerda bizga jaholatning jasorati kerak, biz o‘z oldimizdagi ishning qiyinligini va bizdan oldin qancha odamlar mag‘lub bo‘lganini o‘ylamasligimiz kerak.
Bu muvaffaqiyatga erishishning yagona usulidir. Agar biz boshlashdan avval qo‘rquvlarimizga berilsak, qora itlar kelib, bizni bir qadam ham tashlashga ulgurmay yorib tashlaydilar.
— Jaholatning jasorati haqida, Dr. Ahmad Xolid Tavfiq.
Homidjon domla ISHMATBЕKOV
Robbimga ishonch ila duo etarman,
Ko‘p o‘tmay uning ijobatin ko‘rarman.
Ertalab uyg‘ongan vaqtingizda bir oz o‘ylab ko‘ring. Bugun tong otdi. Ushbu tong qanchadan-qancha faqirlar ustidan nur sochdi, siz esa ne’mat ichidasiz. Bu tong minglab hibsdagilar, qanchadan-qancha ochlar uzra nur sochmoqda, siz esa qorningiz to‘q va ozodlikdasiz. Qanchadan-qancha ayollar musibatga uchragan, yaqinlarini yo‘qotgan, siz esa salomat va baxtiyorsiz. Qancha ayollarning ko‘zida yosh, minglab onalarning qalbida azob va yana qancha go‘daklarning tomog‘ida alam qichqirig‘i bor. Siz esa tabassum bilan yashamoqdasiz. Shunday ekan, Allohning karami va lutfi uchun U zotga hamd ayting.
O‘zingiz bilan yolg‘iz qoling hamda sizda qancha mol-dunyo va ne’matlar borligini bir hisob-kitob qilib ko‘ring: Chiroy, mol-mulk, oila, uy, Vatan, nur, havo, taom, dori-darmon va hokazo... Shunday ekan, xursand bo‘ling va baxtni his eting!
Shu’la: O‘zingizdagi pullar evasizga faqirlar duosi va miskinlar muhabbatini sotib oling.