— Талаба бўлганим сабабли рўза тутишга қийналаман. Дўстим: “Рўза тутишга қийналадиган киши ифторлик қилиб бериши керак”, деди. Агар ифторлик қилиб берсам рўза тутганлик савобини оламан-ми?
— Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳим. Рўза тутишга қийналиш рўза тутмасликка узр бўла олмайди. Рўза тутмасликка рухсат берилганлар қаторида беморлар, мусофирлар, ўзига ёки боласига зарар етишидан қўрқадиган ҳомиладор ва эмизикли аёллар зикр қилинган. Аллоҳ таоло бандаларини тоқатидан ортиқ ишга таклиф қилмайди. Бандаларнинг тоқати етишини билгани учун рўзани фарз қилган. Дўстларига ифтор қилиб бериб, рўза тутмай юрса бўлади, деган гап мутлақо нотўғридир. Рўзадорларга ифторлик қилиб бериш савобли амал, фарз, вожиб эмас. Лекин рўза тутиш фарзи айндир! Аллоҳдан ёрдам сўраб, рўза тутишни бошланг!
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Умар ибн Абдулазиз раҳимаҳуллоҳ дедилар: “Биз солиҳ зотларни топдикки, улар ибодатни фақат рўза тутиш ёки намоз ўқишда эмас, балки одамларнинг обрўсига (тил билан) тегишдан тийилишда деб билардилар. Зеро, тунлари қоим ва кундузлари рўзадор бўлган киши агар тилини сақламаса, Қиёмат куни муфлислардан бўлиб қолади” (Ибн Абдулбарр раҳимаҳуллоҳ. “Ат-Тамҳид”).
“Муфлис” – мол-мулкидан айрилган, касодга учраган (банкрот) одам.