Кунлардан бирида профессор қўлига сув тўлдирилган идишни олдида, қўлларини олдинга узатиб, талабалардан сўради:
– Агар бу идишни шу ҳолатда узоқ вақт ушлаб турсам нима бўлади?
– Қўлларингиз оғриб кетади.
– Бир кун ушлаб турсам-чи?
– Қўлларингиз зўриқиб, уюшиб, тамом бўлади, мушакларингиз шикастланиши ҳам мумкин.
– Агар кун бўйи турсам, идишнинг вазни ўзгарадими?
– Асло йўқ!
– Хўш, бу аҳволдан қутилиш учун нима қилишим керак?
– Оддий-ку! Идишни қайтариб стол устига қўйинг!
– Баракалла! – юзларига кулгу югириб жавоб берди профессор. Ҳаётда учрайдиган қийинчиликлар ҳам шунга ўхшайди. Агар муаммоларингизни бир неча дақиқа ўйласангиз, улар сизга яқинлашади. Ҳаёлингизни узоқ вақт улар билан банд қилсангиз, тинкангизни қуритади. Кун бўйи шу муаммоларингиз дардида юрадиган бўлсангиз, миянгиз оғриб, тўғри қарор қабул қилолмайдиган ҳолга келиб қолади. Бу билан муаммоларингизнинг “вазни” ўзгармайди. Шундай экан, сабр ва дуо билан Аллоҳ таолодан умидвор бўлинг. Зеро, Аллоҳ сабр қилувчилар билан биргадир.