Mamlakatimizda o‘tkazilayotgan Qur’on musobaqasini ko‘rish, unga some’ bo‘lib, fayzu-rahmat kechalarida ishtirok etish niyatida yurtdoshlarimiz soni kundan-kunga ortib bormoqda. Xo‘sh, bu kabi marosimlarda musulmon kishi o‘zini qanday tutishi lozim? Qur’onga hurmat, uni eshitish odoblari nimalardan iborat? Quyidagi maqola aynan shu haqda:
Qur’oni Karim Alloh taoloning O‘z Payg‘ambari Muhammad (sollallohu alayhi va sallam)ga vahiy orqali nozil qilgan kalomidir. Shu sababdan ham Qur’on muqaddas ilohiy kalom hisoblanadi. Har bir musulmon uning haybatini qalbda his qilib, hurmatini o‘z o‘rniga qo‘yishi lozim. Mujtahid ulamolarimiz oyat va hadislarga asoslanib, Qur’on ya’ni, Mus'haf va uning qiroatiga tegishli bo‘lgan fiqhiy hukmlarni batafsil bayon qilganlar. Qur’on qiroati ustozlari esa, Qur’on o‘qish, tajvid qoidalariga rioya qilish, o‘rganish, tinglash va unga amal qilish fazilatlari va odoblari hamda Qur’onni to‘liq yodlagan qoriga beriladigan ajr-savoblar haqida yetarlicha so‘z yuritganlar.
Biz ushbu maqolada Qur’oni karimga tegishli odoblardan biri Qur’on tilovatini tinglash odobi haqida to‘xtalib o‘tmoqchimiz.
Alloh taolo bu borada O‘zining kalomida shunday marhamat qilgan:
“Qur’on o‘qilganda uni tinglangiz va sukut saqlangiz! Shoyad (shunda) rahm qilingaysiz!”
Namoz ilk farz qilinganda namoz ichida o‘zaro gaplashish joiz bo‘lgan. Ushbu oyati karima namozda gapirishni nasx (bekor) qilib, jim turib Qur’onga quloq solishga buyurgan. Ya’ni, xos sabab bilan nozil bo‘lgan. Lekin ulamolarimiz Lafzning umumiyligi e’tiborga olinadi, sababning xosligi emas” degan qoidaga ko‘ra, “uni tinglangiz va sukut saqlangiz” buyrug‘i namoz ichi va namozdan tashqariga barobar tegishlidir, deyishgan.
Ibn Jazviy: “Ushbu oyatga ko‘ra, Qur’onga quloq soluvchiga rahmat nihoyatda yaqin bo‘ladi”, degan.Mazkur qoidalarga asosan, ulamolarimiz Qur’oni karim tilovat qilinganda unga jim turib, quloq osish vojibligi haqidagi hukmni chiqarganlar. Xususan, hanafiy mazhabi ulamolari namozda imom qiroat qilganida, iqtido qiluvchilar jim quloq osishi lozimligini alohida ta’kidlaganlar.
Ibn Obidin (rahmatullohi alayh) aytadi: “Aslida, Qur’onga quloq solish farzi kifoyadir. Chunki bunda unga e’tibor qilish, zoye qilmaslik bo‘lgan haqni bajarish bor”.
Hamaviy ustozi, qozilar qozisi Minqoriyzoda ismi bilan mashhur bo‘lgan Yahyo (rahmatullohi alayh)dan “Qur’onga quloq solish farzu ayndir”, degan so‘zni naql qilgan.
Darhaqiqat, hanafiy ulamolarimiz bir insonning Qur’on tinglashi o‘zi qiroat qilishidan afzaldir, deyishadi. Chunki, tinglovchi tinglashi bilan farzni ado qiladi. Qur’on qiroati esa, farz emas. Abu Su’ud: “Qur’on tinglash qiroat qilishdan savobliroqdir, chunki tinglash farz, qiroat farz emas”, degan.
Ba’zi ulamolar Qur’on tilovatiga quloq solmasdan boshqa gap-so‘zlar bilan mashg‘ul bo‘lish, shariatga nisbatan odobsizlik bo‘lishini aytishgan.
Shu bilan birga, jumhur ulamolar Qur’onnig barcha tajvid va qiroat qoidalariga rioya qilinib o‘qilgan qiroatga jim quloq tutish lozimligini alohida ta’kidlaganlar.
O‘z o‘rnida oqil musulmon Qur’onning hurmatiga rioya qilgan holda o‘zini ham, boshqalarni ham gunohkor qilmaslik uchun odamlar ish bilan mashg‘ul bo‘ladigan o‘rinlarda baland ovozda tilovat qilmasligi lozim. Biror kishi insonlar o‘z ishlari bilan mashg‘ul bo‘ladigan ishxonalarda, oldi-sotdi qiladigan bozorlarda, dars bilan mashg‘ul bo‘ladigan darsxonalarda, uy ishlari bilan mashg‘ul bo‘lganda baland ovozda Qur’on o‘qisa, eshituvchilar uzrli sanalib, tilovat qilgan odam gunohkor bo‘ladi. Bunday holatlarda eshituvchilardan gunohning soqit bo‘lishi, insonlarni qiyin ahvolga solib qo‘ymaslik uchundir. Zero, Alloh bizga dinda qiyinchilik qilmagan. Bunday o‘rinlarda tilovat qilgan kishi Qur’on hurmatini zoye qilgani uchun gunohkor bo‘ladi.
Musulmon inson uchun tajvid qoidalariga rioya qilib, go‘zal ovozda qiroat qiladigan qoridan tilovat qilib berishini so‘rab, uni tinglashi mustahabdir. Imom Navaviy aytadilar: “Bilginki, ko‘pchilik ulamolar (Alloh ulardan rozi bo‘lsin) chiroyli ovozli qiroat sohiblaridan tilovat qilib berishlarini so‘rashib, ularni tinglashar edilar. Ilmiy majlislarini Qur’on tilovati bilan boshlab, Qur’on tilovati bilan nihoya qilar edilar”.
Eng muhimi bu Payg‘ambarimizning sunnati hamdir. Abdulloh ibn Mas’ud roziyallohu anhum aytadi: “Rasululloh (sollallohu alayhi va sallam) menga: “Menga qiroat qilib bergin”, dedilar. Men: “Ey Rasululloh, Qur’on sizga nozil qilingan bo‘lsa, sizga men qiroat qilib berayinmi?”, dedim. U zot “Ha”, dedilar.Boshqa rivoyatda “Men Qur’onni boshqadan eshitishni xush ko‘raman”, dedilar. Men “Niso” surasini o‘qib, “Har bir ummatdan (o‘z payg‘ambarini) guvoh sifatida keltirganimizda va sizni (ey, Muhammad!) ularga guvoh qilib keltirganimizda, (ularning holi) ne kechur?!” oyatiga yetganimda, “Yetarli” dedilar. Qarasam ikki ko‘zlaridan yosh oqayotgan ekan”, deyilgan.
Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi va sallam)ning boshqadan Qur’on eshitishni xush ko‘rganlari, Qur’on qiroatini ustozdan o‘tkazib olish sunnat ekanini bildirib qo‘yish ehtimolidan bo‘lishi mumkin. Yoki yaxshi tadabbur qilish uchun bo‘lishi ham mumkin, chunki qiroat qilgan odam uning tajvid qoidalari va hukmlariga rioya qilaman, deb, eshitgan odamchalik tadabbur qilish imkoni bo‘lmaydi.
Imom Dorimiy va boshqalar Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilishgan. U zot Abu Muso Ash’ariy (roziyallohu anhu)ga: “Bizga Rabbimizni eslatgin” , der, Abu Muso esa uning huzurida Qur’on o‘qir edi.
Shuningdek Payg‘ambarimiz (sollallohu alayhi va sallam) Qur’on qiroatini o‘rganishni va mohir qorilardan puxta o‘zlashtirib olishni buyurganlar. Shu sababdan ham sahobiylarga: “Qur’onni to‘rt kishidan olinglar: Abdulloh ibn Mas’ud, Solim, Muoz va Ubay ibn Ka’bdan”, deb buyurganlar. U zotning ushbu buyruqlari ummatning keyingilariga mohir qorilaridan Qur’onni yaxshi o‘rganib olishlariga buyruq bo‘lib qolaveradi.
Har bir musulmon Qur’onni bevosita qoridan eshitadimi yoki biror texnik vositalari orqali eshitadimi, jim turib tinglashga intilishi va Qur’on qiroati majlisi odoblariga qat’iy rioya qilishi lozim.
Farhod JO‘RAYEV
Shayxontohur tumani, “Xuvaydo” jome masjidi imom noibi
O‘MI Matbuot xizmati
X asrning oxiri va XI asrning boshlarida Xorazm va Buxoro ilmiy muhitida antik davr yunon falsafasi hamda tabiiy fanlar merosini qayta ko‘rib chiqishga bo‘lgan qiziqish nihoyatda kuchaydi. Aristotelning “Osmon va olam haqida” hamda “Fizika” asarlaridagi ayrim xulosalar o‘sha davr tadqiqotchilari tomonidan so‘zsiz haqiqat sifatida qabul qilinayotgan bir paytda, taxminan 24–26 yoshlardagi Beruniy antik muallifning ayrim qarashlarini amaliy kuzatuv va matematik mantiq yordamida shubha ostiga oldi. Beruniy o‘z e’tirozlari va savollarini xat orqali Buxoroda yashab ijod qilayotgan, o‘sha vaqtda 17–19 yoshlarda bo‘lgan Ibn Sinoga yubordi. Ushbu tarixiy muloqotning bizgacha yetib kelgan matni Ibn Sinoning Beruniy tomonidan berilgan savollarga qator javoblaridan iborat. Manbashunos va sharqshunos Yu.Zavadovskiy ushbu qo‘lyozma matnini rus tiliga o‘girgan va u ilk bor 1957 yilda Toshkentda nashr etilgan. Keyinchalik, 1973 yilda Beruniy tavalludining 1000 yillik yubileyi munosabati bilan falsafa fanlari nomzodi A.Sharipov tomonidan tayyorlangan qayta nashrda ushbu yozishmalarning ilmiy ahamiyati yanada aniqroq yoritilgan.
Beruniyni Aristotel ta’limotidagi ba’zi fizik qoidalarning kuzatuv va tajribaga zid kelishi alohida tashvishga solgan edi. Xususan, “Fizika” bo‘limiga oid savollar orasida moddalarning nur sindirishi va issiqlik yig‘ish xususiyatiga oid aniq tajriba bayon qilinadi. Xorazmlik olim dumaloq va shaffof shisha idishni olib, uni suv bilan to‘ldirganda u billur lupa kabi quyosh nurlarini bir nuqtaga to‘plab, alanga oldirish xususiyatiga ega bo‘lishini ko‘rsatib o‘tadi. Agar ushbu idish suv o‘rniga havo bilan to‘ldirilsa, hech qanday nur yig‘ilmaydi va olov hosil bo‘lmaydi. Beruniy Ibn Sinoga murojaat qilib, suvning bunday o‘ziga xos ta’sir ko‘rsatishi sababini va nega aynan suv mavjud bo‘lganda nurlar to‘planishini so‘raydi. Sharqshunos A.Sharipov tadqiqotlarida ta’kidlanganidek, bu kabi savollar Beruniyning shunchaki nazariy mulohaza yuritmagani, balki aniq fizik hodisalarni tajribada tekshirib ko‘rganini tasdiqlaydi.
Ibn Sino Beruniyning bu savoliga javob berar ekan, suvning tabiatan tiniq, zich va silliq jism ekanini, shu sababli u o‘zidan o‘tayotgan nurni akslantirish va qaytarish xususiyatiga egaligini tushuntiradi. Optimika masalalarida olimlar o‘rtasidagi bahs Platon va Aristotel maktablarining qarashlarini qiyoslash darajasigacha yetib boradi. Ibn Sino ko‘rish jarayoni ko‘zdan nur chiqishi orqali yuz bermaydi degan Aristotel pozitsiyasini himoya qiladi va bu borada Platon qarashlaridan farqli yondashuvni ilgari suradi.
Beruniyning yana bir e’tiborga loyiq tajribaviy savoli suv va muzning zichligi hamda og‘irligi o‘rtasidagi munosabatga bag‘ishlangan. Aristotel nazariyasiga ko‘ra, sovuq va toshsimon qattiq shaklga ega bo‘lgan muz o‘z mohiyatiga ko‘ra tuproq elementiga yaqinroq bo‘lishi va suv tubiga cho‘kishi kerak edi. Lekin Beruniy amaliyotda muzning suv yuzida suzib yurishini ko‘rib, bu hodisaning fizik sababini so‘raydi. Ibn Sino o‘z javobida suv muzlagan paytda uning tarkibida havo zarralari qotib qolishini va aynan shu suyuqlik ichidagi havo pufakchalari muzni suv tubiga cho‘kishiga yo‘l qo‘ymasligini ta’kidlaydi. Yu.Zavadovskiy tomonidan o‘rganilgan ushbu ommaviy munozara o‘sha davr uchun moddalarning fizik holati va termodinamika boshlang‘ich tushunchalari bo‘yicha muhim qadam edi.
Kosmologiya va fazoviy geometriya sohasida ham Beruniy Aristotel da’volarini jiddiy sinovdan o‘tkazadi. Aristotel fazoda osmon sferasi og‘irlikka ham, yengillikka ham ega emas, chunki u markazga yoki markazdan atrofga harakat qilmaydi deb hisoblar edi. Beruniy esa xayoliy tafakkur nuqtayi nazaridan osmon jismi eng og‘ir jismlardan biri bo‘lishi mumkinligini, uning markazga tushmasligi uning vaznsizligini anglatmasligini ilgari suradi. Shuningdek, Beruniy fazo shakli borasida ham to‘xtalib, osmon sferasi mukammal sharsimon bo‘lishi shartligi, u tuxumsimon yoki yasmiqsimon shaklda ham bo‘lishi mumkinligini taxmin qiladi. Ibn Sino esa geometriya va fizika dalillarini keltirib, agar sfera sharsimon bo‘lmasa, uning harakati paytida bo‘shliq hosil bo‘lishi zaruriyatini isbotlashga urinadi.
Aristotelning fazoda olamning o‘ng va chap tomonlari haqidagi qarashlari ham Beruniyning keskin tanqidiga uchraydi. Aristotel jismning o‘ng tomoni harakat boshlanadigan joy deb ta’rif berib, keyinchalik Osmon harakati sharqdan boshlanadi, demak Sharq – bu o‘ng tomon degan xulosa chiqargan edi. Beruniy bunday xulosa chiqarish logikada “mantiqiy aylana” xatoligiga olib kelishini ko‘rsatib o‘tadi. Ibn Sino o‘z javobida Aristotel osmon sferasini tirik jism sifatida tasavvur qilganini aytib, antik muallif mantig‘ini himoya qilishga harakat qiladi.
Ushbu yozishmalar matni O‘zbekiston Fanlar akademiyasi Sharqshunoslik institutining 2385-raqamli qo‘lyozmalar fondida saqlanib qolgan. Mazkur manbaning bizgacha yetib kelishida xatlarni ko‘chirib yozgan faqih Ma’sumiyning xizmati borligi xat oxiridagi qaydlarda eslatib o‘tiladi. Yu.Zavadovskiy va A.Sharipov tadqiqotlari shuni ko‘rsatadiki, XI asr boshidagi bu ilmiy bahs nafaqat ikki mutafakkirning shaxsiy muloqoti, balki Turonda tabiatshunoslik fanlari va kuzatuv tajribalariga asoslangan yangi ilmiy uslub shakllanganining tarixiy isbotidir.
Beruniy va Ibn Sino o‘rtasidagi yozishmalar X-XI asrlarda Xorazm va Buxoroda shakllangan ilmiy tafakkur darajasi antik davr falsafasini shunchaki o‘zlashtirish bilan cheklanmay, uni aniq tajriba va mantiqiy tahlil vositasida tanqidiy qayta ko‘rib chiqish bosqichiga ko‘tarilganini anglatadi.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati