Homilador ayol turmush o‘rtog‘idan:

– O‘g‘il kutyapsizmi yoki qiz? – deb so‘radi.

Er:

– Agar o‘g‘il bo‘lsa, men unga matematikani o‘rgataman, birgalikda sport bilan shug‘ullanamiz, baliq ovlashga boramiz, – dedi.

Ayol:

– Qiz bo‘lsa-chi?!

– Agar qiz bo‘lsa, unga hech narsa o‘rgatishim shart emas. Chunki uning o‘zi menga hamma narsani o‘rgatadi: qayday kiyinishni, qanday ovqatlanishni, nima deyishni va nima demaslikni ham. Xullas, u mening ikkinchi onam bo‘ladi! Meni o‘z qahramoni deb biladi. Hatto nimanidir rad etsam ham, doimo u meni to‘g‘ri tushunadi. Oila qurgach, qizim turmush o‘rtog‘ini men bilan solishtiradi. U necha yoshda bo‘lishidan qat’i nazar, har doim mening yaxshi muomala qilishimni xohlaydi. U men uchun qayg‘uradi. Agar kimdir meni xafa qilsa, uni hech qachon kechirmaydi...

– Demak, qizingiz bularning hammasini eplaydi, lekin o‘g‘lingiz qilmaydi. Shundaymi?!

– Yo‘q! Ehtimol, u ham shunday qilar, lekin o‘g‘lim avval bularni qilishni o‘rganadi. Ammo qizlar bunga layoqatli holda tug‘iladi. Qiz bolaning otasi bo‘lish har qanday erkak uchun faxrdir!

– Ammo u biz bilan doim birga bo‘lmaydi-ku, – dedi ayoli.

– Ha, lekin biz uning duolarida va qalbida abadiy yashaymiz. Shuning uchun qizimning qayerga ketishi muhim emas.

Rus tilidan Akbarshoh RASULOV tarjimasi