Биласизми, арслонлар ов қилар экан, ҳужумларининг 75 фоизи муваффақиятсиз тугаб, фақат 25 фоизигина муваффақиятли якунланар экан. У кўп овлардан қуруқ қўл билан қайтса-да, аммо ҳеч қачон умидсизликка тушмайди, қайта-қайта ов қилаверади.

Балиқлар тухумининг ярми талофотга учрайди.

Янги туғилган айиқларнинг деярли ярми вояга етмай ҳалок бўлади.

Дунёдаги ёмғирларнинг жуда кўп қисми денгиз ва уммонларга ёғилади.

Ерга сепилган уруғларнинг кўп қисмини қушлар еб кетади.

Ҳа, табиатда ана шундай йўқотишлар юз бериб туради.

Аммо уринишлари муваффақиятсиз бўлган инсонгина ўзини омадсиз деб билиб, қайта уриниб кўришдан умидини узади.

Аслида ҳақиқий омадсизлик уринишларнинг муваффақиятсиз якун топиши эмас, балки қайта уриниб кўришдан тўхташдир.

Муваффақият — йиқилишу тойилишлардан холи ҳаёт эмас, балки умидсизликка тушмай, ҳар бир хатодан хулоса чиқариб, кейинги уринишни давом эттириш ва унда аввалги хатоларни такрорламасликдир.

Хуллас, инсон доим олдинга интилиши, яхшиликка бўлган ҳаракатини тўхтатмаслиги, юксалиш сари одимлаши керак.

Инсон кимгадир яхшилик қилиб, ундан раҳмат эшитмаса, “Бу менинг яхшилигимни билмади, қадрига етмади” деб одамларга яхшилик қилишдан тўхтаб қолмасин. Зеро, унинг яхшиликларини, мурувватларини аллақачон фаришталар ёзиб, қайд этиб қўйганлар. Охиратда эса Аллоҳ таоло ўша яхшиликка савоб, мукофот ато қилади.

Уруғни қаерга сепганингизни эслолмаётган бўлсангиз, хавотир олманг, ёмғир ёғса, қаерга сепилгани маълум бўлади.

Нозимжон Ҳошимжон тайёрлади