Шайх Абдулфаттоҳ Абу Ғудда раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Маҳмуд ибн Умар Замахшарийнинг бир гапини эслайман... Ҳикматли сўзлар жамланган “Сўз дурдоналари” деган китобида бундай ёзади: “Савдогарнинг шуҳрати унинг ҳамёнида, олимнинг шон-шарафи эса китобларида”.
Илгари олимлар китоблар сотиб олиш учун озиқ-овқат ва кундалик эҳтиёжларига сарфлайдиган маблағларни тежар эдилар. Имом Aҳмаднинг шогирди Иброҳим Ҳарбий (Aллоҳ уни раҳмат қилсин) жуда қашшоқлашиб қолди. Унинг икки ёш қизи бор эди. Аҳли оиласи очликдан қаттиқ азият чекишди.
Аёли унга: “Эй Иброҳим, мен очликка чидай оламан, лекин бу икки қиз бунга қандай чидайди?” деб шикоят қилди.
У: “Нима қилишим керак?” деб сўради.
Аёли: “Китобларингиздан бирортасини сотинг”, деди.
Иброҳим: “Сабр қилинг, сабр қилинг”, дедида, уйидан ташқари чиқиб кетди.
Бир киши Иброҳим Ҳарбийнинг уйини излаб, ўтган-кетгандан сўраб юрарди. Ниҳоят одамлар кўрсатган йўл бўйлаб юриб, бир уйнинг олдида тўхтади ва: “Иброҳим Ҳарбийнинг уйи қаерда?” деб сўради.
“Мана шу”, деди.
“Иброҳим Ҳарбий ким?” деб сўради.
“Менман”, деб жавоб берди.
“Нима истайсиз?” деб сўради.
“Хуросонлик бир киши сизга бу икки туяга юкланган нарсани юборди. Мен уларни сизга етказишга масъулман”, деди.
Иброҳим Ҳарбий ундан: “Бу қаердан келди?” деб сўради.
У: “Хуросонлик бир одамдан”, деб жавоб берди.
Иброҳим: “У ким?” деб сўради.
“Сир сақлашга қасам ичганман”, деди.
Бундан Иброҳим Ҳарбий ҳайратда қолди. Икки туядан озиқ-овқат ва кийимлардан иборат юкларни туширди.
Иброҳим Ҳарбий очликка чидади, лекин китобларидан бирини сотишга чидай олмади. Чунки китоблар унинг ҳаёти эди.
Баъзан ўн баравар қимматга бўлса ҳам, китоб сотиб олардим. Чунки бу китобни ҳаётимда бир марта сотиб оламан, пулни яна топишим мумкин, лекин бу китобни бошқа топа олмаслигимдан қўрқаман. Ҳатто нархи беш ёки олти фунтга баҳоланган китобни 70 фунтга сотиб олганман.
Энг муҳими инсон “китоблар қурти” бўлиши керак. Бундай одам китобларни ўқийди, ўрганади, керакли жойларини ёзиб қўяди, ёдлайди, ўқиганлари унинг хулқ-атворида акс этади...”.
Даврон НУРМУҲАММАД
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Хиндистоннинг буюк уламоларидан Маҳмуд Девбандий ва у кишининг шогирди Ҳусайн Аҳмад Маданий ҳинд диёрини инглиз мустамлакачиларидан озод қилиб, яна мусулмонларга ўтказишга ҳаракат қилишганини сезган Англия ҳукумати бу икки забардаст олимни Ўрта Ер денгизидаги Малта оролига сургун қилиб, шу ерда ҳибс қилган.
Қамоқхонага кираётган пайтда Маҳмуд Девбандий йиғлаб юборган эканлар. Шунда шогирдлари Ҳусайн Аҳмад Маданий нега йиғлаётганларини сўраганида «Энди Рамазонда Қуръон хатмини қаерда эшитаман?» деган эканлар. Икковлари ҳам олим бўлишган эканлар-у, лекин мураттаб қори эмас эканлар. Рамазонга тўққиз ой қолган пайтда Ҳусайн Аҳмад Маданий бир Мусҳаф топтириб, 9 ой ичида Қуръонни ёд олиб, Рамазонда хатмга ўтиб берган эканлар. Шунда устозлари: «То қиёматга қадар авлодингдан қори узилмасин!» деб дуо қилган эканлар.
Ҳусайн Аҳмад Маданийдан учта ўғил қолган. Улар Асъад Маданий, Аршад Маданий, Асжад Маданий. Бир қизларининг уйида 40 та мураттаб қори бор экан. Аршад Маданийнинг 10 та фарзанди (7 ўғил, 3 қиз) бор, ҳаммаси мураттаб қори экан.
Буюк устозни зиёрат қилиш мақсадида одамлар Ҳиндистондан кемага чиқиб, Малтага боришар экан. Инглизлар эса уларни қамоқхонага қўймагач, ҳеч бўлмаса, шу ерда устоз бор-ку, бизга зиёрат савобини берар дея, қамоқхона атрофини айланиб, дуо қилиб кетишавераркан.
Шунда Ҳусайн Аҳмад Маданий устозларига: «Устоз, бизни зиёрат қилгани келаётган одамларнинг кети узилмайди, лекин уларни бизга кўрсатишмаяпти, шу ерни айланиб-айланиб қайтишаётган экан» деса, Маҳмуд Девбандий айтган эканлар: «Қараб тургин, буларнинг ихлоси сабаб Аллоҳ таоло уларнинг болаларини қори қилади!».
Девбанд қишлоғининг нарироғида Амроҳа деган кичкина қишлоқ бор. У ерда 5000 та мураттаб қори бор. Ундан ҳам нарида Кандеҳла деган қишлоқ бор. Унда эса биронта ҳам мураттаб қори бўлмаган аёл йўқ!
Устоз Ёрқинжон қори раҳимаҳуллоҳ