U o‘zi ishlaydigan vazirlikdagi uy-joy qurilish jamiyatidan ozgina yerga egalik qilar edi. Ota farzandiga o‘sha yerga uy qurib berishga bel bog‘lab, qurilish ashyolari, usta haqlarini berishni o‘z zimmasiga oldi. Qurilish boshlandi. Bino kundan-kunga ko‘tarilib, ikki yil ichida bino to‘la bitkazildi.

Ota ish boshida o‘g‘il-qizlari voyaga yetib, o‘g‘illari ishda ishlab, qizlari turmushga chiqishgani, uyda kampiri bilan yolg‘iz qolganlari sabab, o‘g‘li bilan qurilajak yangi uyda birga yashashlarini aytgan edi.
To‘satdan otaning kampiri vafot etdi. Ota yolg‘iz qoldi.

Farzand yangi uyga ko‘chib o‘tarkan, u bilan birga otasi ham ko‘chib o‘tdi. Ota oltmish yoshni qoralagan bo‘lib, turli dardlarga chalinib, kasbini davom ettirishga kuchi yetmay qolgan edi.
Farzandning bu qari bekorchi otasi bilan bo‘lgan muamolasida muammolar ko‘rina boshlandi. Bu muammolar kundan-kunga kattalashar, hatto bunday oilaviy hayotga toqat qilib bo‘lmay qolgan edi.
Qaynotasi ular bilan birga bir hovlida bo‘lishi kelinning joniga tekkan edi. U goho qaynotasini uning shaxsiy ishlariga aralashishda ayblasa, goho unga xizmat qila olmasligini aytar, bir safar qaynotasi havoni bulg‘ab, bolalariga kasal yuqtirishligini tuhmat qilsa, boshqa safar muomalani bilmaslik, madaniyatsizlikda ayblar edi.
Axiyri u vulqon kabi portlab, eriga dedi: “Bu hovlida yo men, yoki otanggiz turadi, bittasini tanlang!”.

Ibrohim Hozimiyning
OQPADARLIK OQIBATLARI kitobidan