Xo‘p, mazhabda Abu Hanifa rahimahullohga ergashmas ekansan, “mazhab” so‘zini eshitsang, ensang qotar ekan.
“Qur’on va Sunnatga ergashaman” deb bor ovozing bilan baqirar ekansan.
Qani menga aytchi, sen o‘qiyotgan namozning shaklini qayerdan olgansan? Sunnatdan deb shoshqaloqlik qilma! Aldama! Sen falonchining kitobi yoki audio suhbatini eshitib, o‘shani bajaryapsan. Demak, mazhabni tan olmaganing bilan baribir kimnidir mazhabiga, yo‘liga ergashyapsan-ku! O‘sha odam aytgan ko‘rinishda namoz o‘qiyapsan-ku!
Endi savol: sen audiosini eshitayotgan, videosini ko‘rayotgan yoki kitobini o‘qiyotgan kishi ilmliroqmi yoki Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam maqtagan davrda yashagan, sahobalarni ko‘rgan inson ilmliroqmi?
Buning javobini qalbingni to‘rida berib turibsan. Ammo kibring, qaysarliging o‘sha javobni tilga chiqarishga qo‘ymayapti.
Ko‘zingni kattaroq och! Hayot faqat feysbukdan iborat emas. Atrofingdagi maslakdoshlaringning “birodar”, “rijol” degan gaplari seni aldab qo‘ymasin!
Agar ustoz muhim bo‘lmaganda, Alloh taolo Qur’oni Karimni nozil qilib qo‘yib, bandalarga o‘zlari o‘qib, tushunib olishlarini amr qilgan bo‘lardi. Lekin undoq qilmadi. O‘sha insonlarning ichidan bir insonni tanlab olib, unga bandalariga aytmoqchi bo‘lgan amr va nahylarini yubordi. O‘sha tanlab olingan Payg‘ambar Alloh taoloning bandalariga Alloh taoloning murodini, risolatini yetkazib, ustozlik qildilar.
Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallamning nima amal qilganlarini eng yaxshi biluvchilar sahobai kiromlardir. Sahobai kiromlarning amallarini eng yaxshi biluvchilar tobeinlardir.
Imom Abu Hanifa rahimahulloh esa o‘sha tobeinlarning bir vakilidirlar.
Savol:
Kim ilmliroq?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Ibn Taymiyami?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Ibn Qayyimmi?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Alboniymi?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Ibn Bozmi?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Usayminmi?
Abu Hanifa rahimahullohmi yoki Favzonmi?
Bu savolning javobi yana qalbing to‘rida deb o‘ylayman! Qaysarlikni bas qilib, e’tirof etilgan ulamolar, mujtahidlar yo‘liga ergash!
Talashib-tortishishni, bir-birini haqorat qilib, yerga urishni bas qil!
Alloh taolo barchamizni ulamolarga nisbatan bepisandlik qilishdan asrasin!
Barchamizni O‘zining hidoyatidan ayirmasin va xotimamizni chiroyli qilsin!
Nozimjon Hoshimjon
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Islom ta’limotida kasallik faqat jismoniy holat emas, balki tarbiya, poklanish va ilohiy rahmatning bir ko‘rinishi sifatida talqin qilinadi. Muhammad sollallohu alayhi va sallam kasallikka duchor bo‘lgan kishilarga tasalli berar, uni yomonlashdan qaytarar va bu holatning ma’naviy hikmatlarini bayon qilib berar edilar. Quyidagi rivoyat ham aynan shu haqiqatni ochib beradi.
Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam Ummu Saib roziyallohu anhoni kasallik paytida ziyorat qildilar. Uni qaltirab turgan holda ko‘rib:
– "Ey Ummu Saib, sizga nima bo‘ldi, nega titrayapsiz?" – dedilar.
– U: Isitma! Alloh uni barakali qilmasin! (kasallikka la’nat bo‘lsin), – dedi. Shunda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam:
– "Ey Ummu Saib, isitmani so‘kmang. Chunki u Bani Odamning gunohlarini, xuddi bosqon temirning zangini ketkazgandek, ketkazadi", dedilar.
So‘ng Rasululloh sollallohu alayhi vasallam kasallikning ilohiy hikmatlarini bayon qilib, shunday dedilar...-
– "Albatta, Alloh taolo bandasini kasallik bilan uch holatdan biri uchun sinovdan o‘tkazadi:
Agar bandaning gunohlari bo‘lsa, Alloh ularni kechirishni iroda qilsa;
Agar bandasini O‘zidan uzoqlashganini ko‘rib, uni O‘ziga yaqinlashtirishni xohlasa;
Yoki bandaning jannatda u uchun tayyorlangan joyi bo‘lib, qilmagan amallari o‘sha tayyorlangan joyga yetmay turganda, Alloh uni o‘sha maqomga yetkazishni iroda qilsa".
Demak, kasallikda sabr qilgandan keyin bandaning oldida faqat yaxshilik bor: u tavbaga keladi, ibodatda sobit bo‘ladi va Allohga nisbatan go‘zal gumon bilan yashaydi.
Alloh taolo nihoyatda rahmlidir, bandalaridan azobni daf etuvchidir va U bizga onalarimizdan ham ko‘ra rahmliroqdir. Shuning uchun dardni Yaratganga arz qiling, Unga hamd bilan yuzlaning va qalblaringizni istig‘for bilan poklang.
Ushbu rivoyatdan anglashiladiki, Islomda kasallik jazolash vositasi emas, balki bandani tarbiyalovchi, uni gunohlardan poklovchi va Allohga yaqinlashtiruvchi rahmat eshigidir. Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam kasallikni yomonlashdan qaytarib, undagi ilohiy hikmatlarni ochib berdilar. Chunki mo‘min kishi uchun kasallik sabr, tavba va ibodat bilan qarshi olinsa, yuksalish va daraja oshishiga sabab bo‘ladi.
Shuningdek, bu hadis bandaga har qanday holatda ham Alloh haqida go‘zal gumonda bo‘lish, dardini Unga arz qilish va qalbini istig‘for bilan poklash lozimligini o‘rgatadi. Zero, Alloh taolo bandalariga nihoyatda rahmli bo‘lib, U kasallik orqali ham O‘z qulining oxiratini obod qilishni iroda qiladi.
Demak, mo‘min inson uchun muhim bo‘lgan narsa kasallikning o‘zi emas, balki unga qanday munosabatda bo‘lishidir. Sabr, shukr va ixlos bilan qarshi olingan har bir sinov oxir-oqibat bandani Alloh roziligiga yetaklaydi.
Adham Sharqoviyning kitobi asosida
TII magistratura talabasi
Saidburxon FAZLIDDINOV tayyorlandi.