Bir yigit to‘planib turgan odamlar yoniga borib, bor ovozda baqira boshladi: “Bizga shunday kunlarni nasib qilgan, rizqimizni mo‘l, yo‘limizni yorug‘, tanimizni sog‘ qilgan Allohga hamdlar bo‘lsin!”.

Bir zumda yig‘ilib turgan odamlarning barchasi yigitga jo‘r bo‘ldi. Hammayoqni “Shukr! Ming shukr!” degan sadolar tutib ketdi.

Ammo g‘amga botib o‘tirgan uch nafar kishigina bu xitobga jo‘r bo‘lmadi. Buni ko‘rgan yigit esa darhol ularning yoniga oshiqdi va ulardan buning sababini so‘radi.

- Sharoitim og‘ir! Farzandim to‘yib ovqatlana olmaydi! Boshqa bolalardek istaganicha o‘yna olmaydi! Endi menga aytingchi, qanday qilib tilimdan shukr degan so‘z yangrashi mumkin?! dedi g‘amga botib o‘tirgan birinchi kishi.

- Farzandim kasal. Uning g‘amgin yuzlariga tikilsam, yuragim og‘rib ketadi! Qanday qilib shukr deya ayta olaman?! dedi ikkinchi bir g‘amga botgan.

- Mening esa farzandim vafot etdi! Uning jonsiz qo‘llaridan ushlar ekanman, o‘zimdan o‘tganini o‘zim bilaman! Endi men nima uchun shukr deyishim kerak?! deb yig‘lab yubordi uchinchisi.

Ularning dardini tinglagan yigit bunday dedi:

- Birodar, oldingizdagi odamga qarang, farzandi kasal ekan! Garchi  o‘ynab kulmasada, dilbandingizning sog‘lom ekaniga shukr qiling! - dedi birinchisiga.

- Farzandingiz kasal ekan, hamdardman! Ammo oldingizdagi kishiga qarang! Bechora farzandidan judo bo‘libdi! Garchi kasal bo‘lsada, farzandingizning tirik ekaniga shukr qiling! - dedi farzandi kasal yotgan ikkinchi kishiga.

- Menchi?! Men nimaga shukr qilay axir?! - dedi farzandidan ayrilgan uchinchi kishi.

Yigit uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi-da, ko‘z yoshlarini artib, dedi:

- Farzandingiz o‘tgan bo‘lsada, boshqa yaqinlaringiz tirik ekaniga shukronalar keltiring! Butun yaqinlarim, barcha qarindoshlarim dahshatli sel oqibatida halok bo‘ldilar!...

Sherzod HAYDARBЕKOV