Bir o‘g‘il keksa onasini restoranga ovqatlanishga olib bordi. U ancha quvvatdan qolgani uchun qo‘llaridan ovqat tushib kiyimini iflos qilar edi. Bu holatni ko‘rganlar onaxonga jirkanib qarashardi. Lekin o‘g‘il bunga e’tibor qilmas, onasini ehtirom qilishda davom etardi.
Ovqatlanib bo‘lgach, o‘g‘il onasining ko‘ylagini tozalab qo‘ydi. O‘tirganlarning hammasi buni jim kuzatishdi. Ona bola sekin eshik tomonga yurayotganida bir yoshi ulug‘ odam o‘g‘ilni chaqirib: “Hech narsa qoldirmadingmi?” deb so‘radi. Shunda o‘g‘il: “Yo‘q hamma narsani oldim”, dedi. Yoshi katta odam: “Siz hozir barcha o‘g‘il farzandlar uchun dars, onalar uchun umid qoldirib ketdingiz”, deb javob qildi.

Hozir onangiz hayotmi? Uning qadriga yeting, e’zozlang! Keyin armon bo‘lib qolmasin! Bu olamni tark etsalar, bu daqiqalar armon bo‘lib qolishini, unutmang.

Akbarshoh Rasulov tarjimasi