Bismillahir Rohmanir Rohiym.
Alloh taologa bitmas-tuganmas hamdu sanolar bo‘lsin.
Payg‘ambarimizga mukammal va batamom salavotu durudlar bo‘lsin.

Men padari buzrukvorim rahmatullohi alayhdan eshitganman: «Shayx Abdulqodir Jiyloniy rahmatullohi alayhning bir o‘g‘illari bor edi. Uni hazrat qayergadir ilm tahsil qilish uchun yubordilar. U olim bo‘lib qaytdi. Shayx Abdulqodir Jiyloniy rahmatullohi alayhning xos majlislari bo‘lar edi. Majlisga hazratga yaqin kishilar kelardi. Hazrat ularga nasihat qilib turardilar. O‘g‘illari kelganida, hazrat unga, birodar, sen butkul yangi ilm hosil qilib kelgansan, bugun ularga sen va’z qil, dedilar. U judayam tetik edi. Hazratning taklifini bajonudil qabul qildi. Majlis boshlandi. U va’z aytdi. Odamlar tinglayverdilar, tinglayverdilar. Lekin ta’sirlanmadilar. Oddiy bir olimning gapini eshitdilar. Shundan keyin hazrat tashrif buyurdilar va o‘tirib, bor-yo‘g‘i shunday bir jumla aytdilar: «Birodar, biz bugun ro‘za tutishni iroda qilgandik. Kechasi saharlikda ichamiz deb sut ham saqlab qo‘ygan edik. Lekin taqdirni qarangki, mushuk sutni ichib ketdi va biz ro‘za tuta olmadik».

Bor-yo‘g‘i shu gapni aytdilar. Hamma yig‘lay boshladi. Gaplari qattiq ta’sir qildi, majlis ahli ho‘ng-ho‘ng yig‘ladi. Keyin hazrat o‘g‘illariga bunday dedilar: «Qara, sen soatlab va’z qilding. Ularga hech narsa qilmadi. Men bor-yo‘g‘i bir og‘iz gapirdim, odamlarning qalblariga katta ta’sir etdi. Sen ilm o‘rganib kelding. Lekin endi qalb dardini paydo qil, qalbingni Allohga qaytarishga (ya’ni bog‘lashga) harakat qil. Keyin sening bir so‘zing, xohu fasohatli, balog‘atli bo‘lsin-bo‘lmasin, chala-chulpa bo‘lsin farqi yo‘q, odamlarning qalblariga ko‘p ta’sir qiladi».

«Nasihatlar guldastasi» kitobidan