Sehrgar o‘z sehri orqali turli gunoh va zulmlarni amalga oshiradi. Sehrgar qanchadan-qancha odamlarni Allohdan o‘zgaga qurbonlik qilishga yoki tumor taqishga yo g‘aybdan kelgan xabarlarga ishonishga buyurib, adashtirdi?!
Sehrgar ko‘plab baxtli uylarni vayron qildi, qanchadan-qancha ahil juftliklarni bir-biridan ayirib, baxtiyor oilalardagi yosh bolalarni tirik yetim qildi. Go‘daklar u tufayli hayotning achchiq-chuchugini totdilar?!
Sehrgar odamlarga yana qancha tashvishlar keltirdi?!
Qanchadan-qancha sog‘lom odamlarning kasal bo‘lishiga sabab bo‘ldi?!
Qanchadan-qancha baxtli oilalarni parchalab tashladi?!
Qanchadan-qancha kambag‘allarni qarz olishga majbur qildi?!
“Davolayman” yoki “g‘aybni bilaman” degan yolg‘onlar bilan odamlarning pullarini o‘zlashtirib oldi?!
Sehrgar tinch-osoyishta jamiyatni yomon ko‘radi va uni buzmaguncha tinchimaydi. U o‘zgalarning baxtli hayotidan xursand bo‘lmaydi.
Sehrgarda hech qanday yaxshilik yo‘q. Yoki sehrgarning kambag‘allar, yetimlar, beva, bechoralarga g‘amxo‘rlik, yaxshilik yoki homiylik qilganini ko‘rganmisiz?! Sehrgarning amali jamiyatni buzish va uning a’zolarini shirkga undash, ularning boshiga balo, g‘am-tashvish solishdir.
Davron NURMUHAMMAD
“Abu Ali G‘assoniy aytadi: Abu Fath Nasr ibn Hasan Sakatiy Samarqandiy hijriy 464 (milodiy 1072) yili bizning huzurimizga keldi. Bir necha yillardan beri Samarqandda qurg‘oqchilik hukm surardi. Odamlar qayta-qayta istisqo qilib, Allohga duo-iltijo etsalar ham, yomg‘ir yog‘mayotgandi. Shunda taqvodorligi bilan tanilgan bir solih kishi Samarqand qozisining oldiga borib:
– Menda bir taklif bor, – dedi.
– Qanday fikr ekan? – so‘radi qozi.
– Siz boshchiligingizda Imom Muhammad Ismoil Buxoriyning qabri yoniga jamoat bilan borib, u zotni vasila qilgan holda Allohga iltijo qilsak. Shoyad, Alloh bizga yomg‘ir yog‘dirsa", dedi.
Qoziga bu taklif ma’qul bo‘lib, odamlar to‘planib, qabr sohibi Imom Buxoriyni o‘rtaga qo‘yib Allohga yig‘lab iltijo qilishdi. Va nihoyat, Alloh taolo ularga yomg‘irni yubordi. Bir hafta davomida tinimsiz yomg‘ir yog‘di. Odamlar yomg‘ir tinishini kutib bir hafta Xartangda qolib ketishdi”.
Imom Zahabiyning
“Siyari a’lom an-nubala” asaridan