2. Жон бериб ширин-у муҳлик
жоҳ учун – илгингда тийғ,
Назъ вақти шарбати
марг истаб айлайсен низоъ.

“Қўлингда тиғ ушлаб, ханжар, пичоқ, қилич каби нарсаларни кўтариб, ширин, ёқимли, лекин ҳалокатга элтувчи мансаб-мавқе учун, мол-дунё учун, обрў-эътибор учун елиб-югурасан. Ҳолбуки, назъ вақтида, жон чиқар вақтида, жон талвасаси, ўлим аччиғи онида, азобга чидай олмасдан, ўлим шарбатини истаб, орзу қилиб, талашиб-тортишиб қоласан”.

Модомики шундоқ экан, ўлим келмай туриб, ҳаётни ғанимат бил. Ўз ҳаётингни қадрламоқчи бўлсанг, ўзгалар ҳаётини қадрла. Ўткинчи ҳаёт мақе-мартабаси учун, мол-дунё учун ўз ҳаётингни ҳам, ўзгалар ҳаётини ҳам хатарга қўйма. Агар бу дунёнинг пашша қанотича қадри бўлса эди, Ҳақ таоло куфр аҳлига бир қултум сувни ҳам раво кўрмасди.

Мирзо Кенжабек,
“Навоий муҳаббати”
китобидан.