01 Феврал, 2026, 13 Шаъбон, 1447
01 Феврал, 2026, 13 Шаъбон, 1447
Жорий йилнинг 12 март куни Қашқадарё вилояти ҳокимлиги, Дин ишлари бўйича қўмитанинг Қашқадарё вилояти ҳудудий бошқармаси ва Ўзбекистон мусулмонлари идораси Қашқадарё вилояти вакиллиги ҳамкорликда вилоятда ижтимоий-маънавий муҳит барқарорлигини таъминлаш, маҳаллада ва бошқа ижтимоий объектларда ортиқча исрофгарчиликка йўл қўймаслик, мактаб ўқувчиларини илм-фан ва касб-ҳунарга қизиқтириш борасида амалга оширилиши лозим бўлган чора-тадбирлар режасига мувофиқ тадбирлар ўтказилди.
Куннинг биринчи яримида Қарши шаҳридаги “Асл” тўйхонасида маҳалла фаоллари, тадбиркорлар ва аҳоли иштирокида “Исрофгарчилик ва дабдабабозлик ижтимоий иллатлардир” мавзусида маънавий-маърифий тарғибот тадбири ўтказилди.
Мазкур тадбирда Ўзбекистон мусулмонлари идорасининг Қашқадарё вилоятидаги вакили, вилоят бош имом-хатиби Раҳматилло домла Усмонов томонидан бугунги кунда тўй, маърака ва маросимлардаги ҳаддан ошишлар, Динимизда асли йўқ бўлган “уч”, “етти”, “йигирма”, “қирқ”, “йил” ва ҳоказо маросимлар, Энг ачинарлиси, ибодатларда ҳам дабдабабозликка берилиш, ибодатларни кўз-кўз қилиш каби иллатлар ҳақида Қуръони карим оятлари, ҳадислар ва ҳаётий воқеалардан мисоллар келтириб маъруза қилинди.
Куннинг иккинчи ярмида Қарши шаҳрида жойлашган 6-сонли мактаб биносида таълим олувчи ўқувчиларнинг ота ва оналари иштирокида “Илм ва касб ҳунар фазилати ҳамда ота-оналарнинг фарзандлари олдидаги мажбуриятлари” мавзусида суҳбат ўтказилди.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Қашқадарё вилояти вакиллиги
Матбуот хизмати
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا: كَانَ مِنْ دُعَاءِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ زَوَالِ نِعْمَتِكَ، وَتَحَوُّلِ عَافِيَتِكَ، وَفُجَاءَةِ نِقْمَتِكَ، وَجَمِيعِ سَخَطِكَ. رَوَاهُمَا مُسلِمٌ وَأَبُو دَاوُدَ.
Ибн Умар розияллоҳу анҳумо деди:
«Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг дуоларида «Аллоҳим! Албатта, мен Сендан неъматингнинг завол бўлишидан, офиятингнинг бурилишидан, тўсатдан келадиган офатингдан ва барча ғазабингдан паноҳ тилайман» бор эди».
Муслим ва Абу Довуд ривоят қилганлар.
Шарҳ: Бу ҳадиси шарифда тўрт нарсадан паноҳ сўралмоқда:
1. Неъматнинг заволидан.
Аллоҳ таоло Ўзи берган неъматни Ўзи кетказиб қўйиши ҳеч гап эмас. Банда учун унга берилган неъматнинг заволга учраши катта бахтсизлик бўлади.
Неъматнинг заволи кўпроқ унга шукр қилмаслик оқибатида содир бўлади. Неъматнинг заволи унинг озайиши, нуқсонга учраши, баракасининг кетиши ёки бутунлай йўқ бўлиши билан бўлади.
Банда ўзига берилган неъмат учун доимий шукр қилиш билан бирга, ушбу дуони ҳам қилиб турса, яхши бўлади.
2. Офиятнинг бурилишидан.
«Офият» сўзи саломатлик, эсон-омонлик, бардамлик, яхши кайфият каби маъноларни ифода қилади.
Кўриниб турибдики, офият ҳам Аллоҳ таолонинг катта неъматларидан бири экан. Унинг бандадан бошқа тарафга ўтиши унинг учун катта мусибат бўлиши турган гап.
Шунинг учун доимо Аллоҳ таолодан офиятнинг бошқа тарафга бурилиб кетишидан паноҳ сўраб туриш лозим бўлади.
3. Тўсатдан келадиган офатдан.
Бундай офат тўсатдан келгани учун банда тавба ҳам қила олмай, балони даф қилиш учун чора ҳам кўра олмай қолади. Бутун дунё бирлашиб, унга ёрдам бермоқчи бўлса ҳам, заррача ёрдам бера олмай қолади.
Аллоҳ таолонинг Ўзи бу каби уқубатлардан доимо асрасин.
4. Аллоҳнинг барча ғазабидан.
Яъни Аллоҳ таолонинг ғазабига сабаб бўладиган ишлардан паноҳ сўралган. Чунки Аллоҳ таолонинг ҳар қандай ғазабига дучор бўлган банда албатта ҳалок бўлади, ноумид бўлади ва ютқазади.
«Ҳадис ва ҳаёт» китобининг 35-жузи
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 