Dunyoda yashab qadam bosayotgan har – bir inson yordam beruvchi, ko‘maklashuvchi, suyanuvchi va qalbi bilan unga yuzlanuvchi boshqa bir insonga muxtojdir. Shuning uchun foyda keltirish, zararlarni daf qilish, rizq talab qilish, dushmanga nisbatan yordam so‘rash, kasalliklarga shifo so‘rash uchun Allohga suyanish va U Zotga tavakkal qilish vojib amallardandir. Tavakkal qilish mo‘minlarning sifati, imonning sharti, qalbni quvvatlovchi va nafsni xotirjam qiluvchi omillarning asosidir. Allohga tavakkal qilish vojibligiga dalolat qiluvchi oyatlar Qur’oni Karimda ko‘p bo‘lib, ulardan:
Mo‘minlar – Alloh (nomi) zikr etilganida – dillarida qo‘rquv bo‘ladigan, oyatlari ularga tilovat qilinganida – imonlari ziyoda bo‘ladigan, Parvardigorlarigagina (barcha ishlarida) tavakkul qiladigan. Anfol surasi 2-oyat.
Allohning rahmati sababli (Siz, ey, Muhammad,) ularga (sahobalarga) muloyimlik qildingiz. Agar dag‘al va toshbag‘ir bo‘lganingizda, albatta, (ular) atrofingizdan tarqalib ketgan bo‘lur edilar. Bas, ularni afv eting, (gunohlari uchun) kechirim so‘rang va ular bilan kengashib ish qiling!* (Biror ishga) azmu qaror qilsangiz, Allohga tavakkul qiling, zero, Alloh tavakkul qiluvchilarni sevar. Oli Imron surasi 159-oyat.
Muttafaqun alayh bo‘lgan sahih hadisda Nabiy sollallohu alayhi va sallam jannatga hisobsiz kiruvchi yetmish ming mo‘minlarning sifatlarini bayon qilib ulardan Robbilariga tavakkal qiluvchilarni ham sanab o‘tganlar.
Ibrohim alayhissalom ham olovga tashlanganda Allohga tavakkal qilib “Hasbunalloh va ne’mal vakil” (Bizga yordam berishga Alloh kifoya qiladi va U Zot qanday ham yaxshi Yordam beruvchi) deb aytganlar.
Umar ibn Xattob roziyallohu anhu rivoyat qiladilar: Nabiy sollallohu alayhi va sallam dedilar: “Sizlar Allohga haqiqiy tavakkal qilsalaringiz ertalab och chiqib kechqurun to‘q qaytgan qushlar kabi sizlarni ham rizqlantiradi”. Ahmad va Termiziy rivoyati.
Ibn Rajab tavakkal haqiqati haqida shunday deydilar: “U solih amallarni bajarishda, dunyo va oxirat ishlaridan bo‘lgan zararli narsalarni ketkazishda qalbni Allohga suyanishdagi sodiqligidir. Ya’ni, beradigan, man qiladigan, zarar beradigan va foyda keltiradigan Zot yagona Alloh deb bilish”.
Tavakkal - dinning yarmi bo‘lib, ikkinchi yarmi esa Allohga qaytishdir. Din - yordam so‘rash va ibodatdan iborat. Yordam so‘rash - tavakkal, Allohga qaytish esa - ibodatdir.
Banda dunyo ishlarida Allohga tavakkal qilish bilan birga qalbini va dinini isloh qilishda, tilini va irodasini saqlashda ham tavakkal qilish kerak. Shuning uchun barcha namozlarimizda Sengagina ibodat qilamiz va Sendangina madad so‘raymiz. deb iltijo qilamiz. Fotiha 5 oyat.
Ba’zilar tavakkalni sabablarni qilmasdan, uni ishlamay yotish deb tushunadilar. Bu xato tushunchadir. Ibni Rajab aytadilar: “Tavakkal qilish Alloh narsalarda taqdir qilib qo‘ygan sabablarni ushlab harakat qilishni inkor qilmaydi. Chunki Robbimiz sabablarni qilib, so‘ngra tavakkal qilishga buyuradi”. A’zolarimiz bilan sabablarni qilishdagi harakatimiz toat bo‘lsa, qalb bilan tavakkal qilishimiz imondir. Alloh Taolo marhamat qiladi:
Bas, qachonki, namoz ado qilingach, yerda tarqalib, Allohning fazli (rizqi)dan istayveringiz! Allohni ko‘p yod etingiz! Shoyad (shunda) najot topsangiz. Juma surasi 10-oyat.
Anas roziyallohu anhu rivoyat qiladilar: “Bir kishi ey Rasululloh hayvonni bog‘lab tavakkal qilaymi yoki uni qo‘yib yuborib tavakkal qilaymi?” dedi. Rasululloh: “Uni bog‘la va tavakkal qil” dedilar. Termiziy rivoyati.
Ibn Abbos roziyallohu anhu rivoyat qiladilar: “Yaman ahli kerakli narsalarni olmasdan, “Biz tavakkal qiluvchilarmiz”, deb haj qilardilar. So‘ng ahli Makkaga kelib ulardan yordam so‘rardilar. Shunda, Alloh quyidagi oyatni nozil qildi. Haj (mavsumi uchun) ma’lum oylar (belgilangan)*. Bas, kim shu oylarda hajni o‘ziga farz qilsa (hajni niyat qilsa), haj davomida xotiniga yaqinlashish, gunoh-ma’siyat va janjal (kabi ishlarga ruxsat) yo‘q. Har qanday yaxshi (savobli) ish qilsangiz, albatta, uni Alloh bilur. (Haj safariga) ozuqa olib chiqing**. Eng yaxshi ozuqa taqvodir. Taqvoni Menga qilingiz (Mendan qo‘rqingiz), ey, oqillar! Baqara surasi 197-oyat”. Buxoriy rivoyati.
Demak, tavakkal musulmon nazdida – qalb va nafs xotirjamligi bilan amal va orzu qilishdir. Va yana, Alloh hoxlagan narsa bo‘lib, hoxlamagan narsa bo‘lmaydi deb qat’iy e’tiqod qilish. Albatta, Alloh go‘zal amal qilganlarni savobini zoye ketkazmaydi. Insonlar tavakkal qilish borasida uch toifadir:
Tavakkal qilib, sabablarni qilmasdan ishlamaydiganlar. Bu Allohning koinotdagi sunnatiga xilof ishdir.
Sabablarini qilib tavakkal qilmaydiganlar. Ya’ni barcha narsaga o‘z kuchimiz va aqlimiz bilan erishamiz deb o‘ylaydiganlar.
Sabablarini qilib so‘ng Allohga tavakkal qiladilar. Bu eng to‘g‘ri yo‘l bo‘lib, payg‘ambarlar va ularga ergashganlarning yo‘llaridir. Ba’zi olimlar tavakkulga quyidagicha ta’rif berganlar: “Tavakkal aslida ilmga ergashish bo‘lsa, haqiqiysi ishonchga suyanishdir”.
“Qalbinga Alloh taolodan o‘zga hech kim foyda va zarar yetkazmaydi degan hayoldan boshqasi kelmasligi, senga keladigan har qanday holatga taslim bo‘lishing, va undan qalbing iztirobga tushmasligidir”.
Alloh barchamizni O‘ziga haqiqiy tavakkal qiluvchilardan qilsin.
Oli Imron surasi Madinada nozil bo‘lgan uzun suralardan biri bo‘lib, asosan diniy ishlardan ikki muhim masalani muolaja qiladi:
Birinchisi – aqiyda masalasi bo‘lib, Allohning yagonaligiga hujjat va dalillar keltiriladi.
Ikkinchisi – shariat qonunlari masalasi, xususan, urush va Allohning yo‘lida jihod qilishning qonunlari haqida so‘z yuritiladi.
Birinchi masala bo‘yicha Alloh taoloning yagonaligini va payg‘ambarlikning haqligini, Qur’onning haqligini isbot qiluvchi oyatlar kelgan. Shuningdek, ahli kitoblar Islom, Qur’on va Muhammad alayhissalom haqlarida tarqatgan shubhalarga raddiyalar berilgan.
Oli Imron surasida asosan ahli kitoblarning nasoro toifasi haqida so‘z yuritiladi. Ularning Masih alayhissalom haqlarida, u kishini iloh deb gumon qilishlari va shuning oqibatida Muhammad alayhissalomni yolg‘onchiga chiqarib, Qur’onni inkor qilishlari haqida so‘z boradi. Surai karimaning deyarli yarmi shular haqidagi oyatlardan iboratdir. O‘sha oyatlarda nasorolar qo‘zg‘agan shubhalarga, xususan, Bibi Maryam va u kishining o‘g‘illari Iyso alayhissalom haqlaridagi shubhalarga ochiq-oydin hujjat va dalillar bilan raddiyalar keladi. Mazkur dalil va hujjatlarni keltirish jarayonida yahudiylarga nisbatan ba’zi ishora va kinoyalar ham qilib o‘tiladi. Musulmonlarni ahli kitobning makr va hiylalaridan hushyor bo‘lishga chaqiriladi.
Ikkinchi masala bo‘yicha haj ibodatiga, jihodga, riboga va zakotni man qiluvchilarga xos hukmlar zikr qilinadi. Badr, Uhud kabi g‘azotlar haqida batafsil so‘z yuritilib, ulardan olingan ibratlar bayon etiladi. Musulmonlar Badr g‘azotida kofirlar ustidan g‘olib keldilar, ammo Nabiy alayhissalomga bo‘ysunmasdan, Uhud g‘azotida mag‘lubiyatga uchradilar va ta’nalar eshitdilar. Oli Imron surasida ana shu darsning hikmatlari ochiladi. Alloh taolo mo‘min-musulmonlarning safini qalbi buzuqlardan tozalashni iroda etganligi bayon qilinadi.
Shuningdek, surai karimada nifoq va munofiqlar haqida batafsil so‘z yuritiladi, ularning Islomga hamda musulmonlarga zarar yetkazish uchun qanday urinishlari bayon qilinadi.
Suraning oxirlarida osmonlaru yerning yaratilishidagi ajoyibotlarni tafakkur va tadabbur qilib ko‘rishga chaqiriladi. Pirovardida esa jihod va mujohidlar haqida so‘z ketadi.
Imom Muslim Navos ibn Sam’on roziyallohu anhudan rivoyat qiladilarki, u kishi:
«Payg‘ambar alayhissolatu vassalomning «Qiyomat kuni Qur’on va unga amal qilgan ahllari keltirilganida, Baqara va Oli Imron suralari bosh bo‘lib keladilar», deganlarini eshitdim», – dedilar.
Ushbu surai karimaning Oli Imron degan nom olishining sababi – sura ichida Bibi Maryamning otalari Imron va u kishining sharafli oilalari – Oli Imron qissasining kelganligidir.
"Tafsiri Hilol"dan