Nabiy sollallohu alayhi vasallam bunday deganlar: "Banda bir gunoh qilsa, uning qalbida bir qora nuqta paydo bo‘ladi. Gunohni tark qilib, istig‘for aytsa, tavba qilsa, qalbi tozalanadi. Lekin gunohni yana qilaversa, o‘sha nuqta ko‘payib, oxiri qalbini qoplab oladi. Mana shu – «Yo‘q! Qilgan qilmishlari qalbiga mog‘or bo‘lib o‘rnashib qolgan" degan oyatdagi «mog‘or»dir» (Mutoffifun surasi, 14-oyat).

Har bir gunoh tufayli insonning qalbida qora dog‘ qoladi. Bu dog‘ insonni mahzun qiladi, yuragini siqadi, dilini xira qiladi. Ana shu dog‘ ham, undan paydo bo‘lgan qayg‘u ham faqat gunohdan tiyilib, tavba qilganimizdagina yo‘qoladi. Aksincha, gunohlar ko‘payaversa, qalbdagi qora dog‘lar kattarib, tashvishlar kuchayib boraveradi. Oxiri borib, hayotning lazzatini unutib, boshi berk ko‘chaga kirib qolamiz. Qayg‘u esa to‘planib, kuchayib boraveradi. Oxir-oqibat hayotimiz rangsiz bo‘lib qoladi. Har bir ibodat o‘sha ibodatni qilgan odamni baxtli qilganidek, har bir gunoh uni qilgan kimsaning yuragini siqaveradi.

Abdulloh ibn Abbos roziyallohu anhu bu haqda bunday deganlar: «Yaxshilik qilgan odamning yuziga ziyo, qalbiga nur, rizqiga kenglik, jismiga quvvat ato etiladi, insonlar qalbida unga nisbatan muhabbat paydo bo‘ladi. Yomonlik qilgan kimsaning esa yuziga qarolik, qalbiga zulmat, jismiga horg‘inlik, rizqiga kemtiklik yetadi, insonlar qalbida unga nisbatan nafrat paydo bo‘ladi».

Abdulloh Abdulmu’tiy, Huda Sa’id Bahlulning
“Qulog‘im senda qizim” kitobidan G‘iyosiddin Habibulloh,
Abdulhamid Umaraliyev tarjimasi.