Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Аёл эркакнинг бир умрлик ҳамроҳи. Ҳаётда ҳеч ким ота ва онанинг ўрнини боса олмаганидек, аёлнинг ўрнини ҳам бошқа кимсалар боса олмайдилар. Аллоҳ таоло бу икки жинс вакилларини бир-бирларига муҳтож қилиб қўйди ва уларнинг қалбларида ўзаро бир-бирларига доимий интилиш пайдо қилди.
Аллоҳ таоло бундай марҳамат қилади: “Унинг оятларидан (яна бири) У зот сизлар ором олишларингиз учун ўзларингиздан жуфтлар яратиши ва ўрталарингизда ошнолик ва меҳр-муҳаббат пайдо қилишидир. Албатта бунда тафаккур қиладиган қавм учун оят-ибратлар бордир” (Рум, 21-22).
Абдуллоҳ ибн Амр розияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Дунё бир матодур. Дунё матосининг яхшиси солиҳа хотиндур”, дедилар (Муслим, Насоий, ибн Можа ва Байҳақий ривояти).
Яна айтдилар: “Уч нарса одам боласининг бахти саналади: солиҳа аёл, яхши маскан, яхши улов. Одам боласининг бахтсизлигида эса қуйидаги учта нарсада кўринади: ёмон хотин, ёмон маскан ва ёмон маркаб” (Аҳмад, Табароний, Баззор ва Ҳоким ривояти).
Бошқа бир ҳадисда ўша солиҳа жуфт ҳалолнинг тўртта асосий сифатлари баён қилинади. Абу Умома розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Мўмин Аллоҳга тақво қилишдан кейин солиҳа хотинчалик унинг учун фойдалик нарсани топа олмайди – унга иш буюрса, итоат қилади; унга қараса хурсанд қилади; унинг устидан қасам ичса эзгулик қилади; ундан ғойиб бўлса ўз нафси ва унинг (яъни эрининг) молига насиҳатда бўлади”, деганлар (Ибн Можа ривояти).
Аллоҳ таоло Каломи Қадимда бундай марҳамат қилади:
“…Улap сизлap учун либoс, сизлap улap учун либoсдиpсизлap…” (187-оят).
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: “Сизларнинг бирортангиз аёлига қўшилишида садақа бордир”.
“Ё Аллоҳнинг Расули! Бирортамиз шаҳватини қондирса, бу нарсада унга ажр ҳам борми?” дея сўрашди. Айтдилар: “Агар ҳаром йўл билан қондирганида, унга гуноҳ бўлармиди?”.
“Ҳа”, деб жавоб беришди.
“Худди шундай, агар ҳалол йўл билан қондирса унга ажр бўлади”, дедилар Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам (Муслим, Абу Довуд ва Аҳмад ривояти)
Улуғбек қори Йўлдошев,
Асака туманидаги “Муҳаммадсолиҳ ҳожи” жоме масжиди ходими.
Ҳар йили 21 октябрь куни юртимизда она тилимизнинг байрами катта шодиёна билан нишонланади. Бу сана биз учун нафақат миллий ўзликни англаш, балки Парвардигоримиз томонидан инъом этилган улуғ неъмат, сўзлаш иқтидори ҳақида тафаккур қилишга чорлов фурсатидир.
Аллоҳ таоло Рум сурасининг 22-оятида: "Осмонлар ва ернинг яратилиши ҳамда тилларингиз ва рангларингизнинг турлича бўлиши Унинг оят-аломатларидандир", деб марҳамат қилади. Ушбу илоҳий ҳикматдан кўринадики, инсонларнинг турли тилларда сўзлашиши ва ҳар бир халқнинг ўз она тилига эга бўлиши Яратганнинг инсониятга берган бебаҳо бойлигидир.
Асрлар давомида Аҳмад Яссавий, Алишер Навоий ва Заҳириддин Муҳаммад Бобур каби кўплаб алломаларимиз ўзбек тили ривожига беқиёс ҳисса қўшганлар. Хусусан, Алишер Навоий ҳазратлари ўз асарлари орқали туркий тилнинг нақадар бой ва балоғатли эканини исботлаб, унда илоҳий ишқ, гўзал ахлоқ ва маърифатни бетакрор тарзда тараннум этганлар.
Қолаверса, она тилимизда битилган ё ўзбекчага ўгирилган минглаб диний-маърифий, ахлоқий манбалар халқимизнинг иймон-эътиқодини янада мустаҳкамлашга хизмат қилиб келмоқда.
Динимиз сўзга ўта масъулиятли бўлишга чақиради. Пайғамбаримиз Муҳаммад Мустафо соллаллоҳу алайҳи ва саллам: "Ким Аллоҳга ва охират кунига иймон келтирган бўлса, яхши гап айтсин ёки сукут сақласин", деб огоҳлантирганлар.
Она тилимизни асраб-авайлаш фақатгина унинг луғат бойлигини сақлаш эмас, балки тилни беадаб сўзлардан, ғийбат ва ёлғондан пок тутиш, ундан хайрли ва маърифий ишларда фойдаланиш билан бўлади.
Демак, бизнинг она тилимиз ҳам Аллоҳнинг бизга берган омонати. Бу омонатни асраш, уни келажак авлодга соф ва гўзал ҳолда етказиш, фарзандларимизга она тилимизда эзгулик ва покликни ўргатиш инсоний бурчимиздир. Аллоҳ таоло юртимизни тинч, она тилимизни ҳамиша бой ва жарангдор айласин!
Абдулатиф АБДУЛЛАЕВ