Эр: Аср намозини ўқидингми?

Хотин: Йўқ.

Эр: Шом намозини ўқидингми?

Хотин: Йўқ.

Эр: Нима учун?!

Хотин: Ишдан жуда чарчаб келдим ва озгина ухлаб қолибман...

Эр: Яхши... Бор, Хуфтонга азон айтилгунча Аср ва Шом намозларини ўқиб ол.

Эртаси куни... Эр хизмат сафарига жўнаб кетди. Одатда у манзилга етиб бориши билан қўнғироқ қилар ёки хабар йўллаб қўярди. Аммо орадан бир неча соат ўтса ҳамки, ундан дарак бўлмади.

Аёл хавотир олиб, эрига қўнғироқ қила бошлади... Жавоб йўқ. Қайта қўнғироқ қилди, телефон чақиряпти, лекин  кўтармаяпти.

Аёлнинг юрагига ғулғула тушди! Бу унинг одати эмас эди-ку. Бир марта, икки марта, уч марта қўнғироқ қилди... Фойдаси йўқ!

Бир неча соатдан кейин эрнинг ўзи қўнғироқ қилди.

Аёл ҳаяжон билан: Эсон-омон етиб олдингизми?

Эр: Ҳа, етиб келдим, Алҳамдулиллаҳ.

Аёл: Қачон етиб бордингиз?

Эр: Тахминан 4 соат олдин.

Аёл ғазаб билан: 4 соат олдин?! Нега менга қўнғироқ қилмадингиз?

Эр: Жуда чарчаб келгандим, озгина ухлаб қолибман...

Аёл: Менга икки оғиз гапириш сизни чарчатиб қўймасди-ку... Кейин, мен қўнғироқ қилганимда телефон овозини эшитмадингизми?!

Эр: Эшитдим...

Аёл: Эшитиб туриб жавоб бермадингизми?! Нима учун? Наҳотки мен сиз учун аҳамиятсиз бўлсам?

Эр: Аксинча... Лекин сен ҳам кеча азонни — Аллоҳнинг нидосини эшитганингда унга бепарво бўлгандинг-ку...

Аёл (кўз ёшларини тийиб, бироз сукутдан сўнг): Ҳа... Сиз ҳақсиз... Мени кечиринг...

Эр: Кечирим сўраладиган зот мен эмасман. Аллоҳдан мағфират сўра ва бошқа бу ишни такрорлама. Зеро, менинг энг катта орзуим — Аллоҳ бизни Жаннатдаги қасрларда гўзал ҳаёт ила жамлашидир.

Ўша кундан бошлаб аёл бирорта намозини қазо қилмади.

Сизни ҳақиқий яхши кўрган инсон — сизни Аллоҳ сари етаклайдиган ва ортга қайтишингизга йўл қўймайдиган инсондир.

Ҳомиджон қори ИШМАТБЕКОВ