Умар ибн Абдулазиз раҳимаҳуллоҳ дедилар: “Биз солиҳ зотларни топдикки, улар ибодатни фақат рўза тутиш ёки намоз ўқишда эмас, балки одамларнинг обрўсига (тил билан) тегишдан тийилишда деб билардилар. Зеро, тунлари қоим ва кундузлари рўзадор бўлган киши агар тилини сақламаса, Қиёмат куни муфлислардан бўлиб қолади” (Ибн Абдулбарр раҳимаҳуллоҳ. “Ат-Тамҳид”).

“Муфлис” – мол-мулкидан айрилган, касодга учраган (банкрот) одам.