Имом Абу Бакр ал-Хаббозий раҳимаҳуллоҳ айтганлар: «Мен қаттиқ касал бўлиб қолдим. Солиҳ бир қўшним мени кўргани келиб, бундай деди: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатларига амалга қилинг, у зот соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Касалларингизни садақа билан даволанглар”, деганлар.

Ўша пайт ёз фасли эди. Мен кўп миқдорда тарвуз сотиб олдим. Камбағаллар ва болаларни йиғиб, уларни тарвуз билан меҳмон қилдим. Улар тарвузни еб бўлгач, қўлларини кўтариб, Аллоҳдан менга шифо сўраб дуо қилдилар.

Аллоҳга қасамки, эрталаб мен Аллоҳ таолонинг инояти билан соғайиб уйғондим».

(Шамсиддин Заҳабий. “Сияр аъломун-нубала”. 44/18).

Ҳомиджон домла ИШМАТБЕКОВ