Мусулмон – пешонаси ярақлаган инсон. Чунки у ўзининг қанчалик ожиз, Холиқ таолонинг улуғлигини эътироф этган ҳолда бошини сажда қўйганидаги ҳузур-ҳаловатни туйиши катта неъматдир.
Мўминнинг ана шу сифати ояти каримада: “Улар намозларида ўзларини камтар тутувчилардир” (Муъминун сураси, 2-оят), деб мақталади. Намозхоннинг доимо хушу билан бошини ерга қўйиши унинг пешонасида сажда изларининг пайдо бўлишига, бу белгилар дунё ва охиратда унинг пешонаси ярақлаганига, яъни танилишига сабаб бўлади.
Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қилади: “Муҳаммад Аллоҳнинг расулидир. У билан бирга бўлган (мўмин)лар кофирларга қаҳрли, ўз ораларида (мўминларга нисбатан) эса раҳм-шафқатлидирлар. Уларни (мудом) Аллоҳдан фазл ва розилик тилаб руку ва сажда қилаётган ҳолларида кўрарсиз. Уларнинг юзларида сажда асоратидан (қолган) белгилари бордир...” (Фатҳ сураси, 29-оят).
Мўминларнинг шундай сифатлари Таврот ва Инжилда ҳам келган.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Дўзах Одам боласининг сажда изинигина емайди. Чунки Аллоҳ дўзахга сажда изини ейишни ҳаром қилган”, дедилар (Имом Бухорий ривояти).
Имом Муслим ривоят қилган хадисда Савбон розияллоҳу анҳу бундай дейди: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламдан мени жаннатга киритадиган амал ҳақида сўрадим. У зот: “Кўп сажда қил, чунки сен Аллоҳ учун бир марта сажда қилсанг, Аллоҳ таоло бу билан сени бир даража юксалтиради ва сендан битта хатони ўчиради”, дедилар.
Демак, кўп сажда қилиш туфайли гуноҳлар ўчирилади.
Аллоҳ таоло ибодатларимизни қабул, вужудимизда сажда изларини барқарор айласин!
Руҳиддин АКБАРОВ
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Бир куни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам мушриклар ҳужумига дуч келдилар. Масжиди Ҳарамда намоз ўқиётганларида мушриклар бостириб кириб, у зотнинг жонларига қасд қилмоқчи бўлишди. Бўйинларига арқон солиб, бўғмоқчи бўлишди. Бу ҳолни кўрган Ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу мушрикларнинг ёнига бориб, уларга қарата: «Бир одамни "Роббим Аллоҳ" дегани учун ўлдирмоқчимисиз?» деб хитоб қилдилар. У зот ўзларини ўртага қўйиб, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни қутқариш фикрида эдилар. Ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу муваффақият қозондилар, мушриклар Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламни ўз ҳолига қўйиб, уларга қарши чиқаётган ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳуга юзланишди. Ёлғиз ўзлари уларга қарши чиқдилар. Умрида бирор инсон билан жанжаллашмаган ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу атрофини қуршаган мушрикларнинг тарсакилари, мушт ва тепкиларига ўзларини тутиб бердилар. Бу ҳам Расулуллоҳга бўлган муҳаббатдан бошқа нарса эмас эди.
Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Ишқи Расул" китобидан Нодиржон Одинаев таржимаси