Танловга!
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Набий саллоллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: “Агар (бир киши) унутиб бир нарса еса, ичса, рўзасини тугал қилсин. Албатта уни Аллоҳ таоло таомлантирибди, сероб қилибди”. (Бухорий ривояти)
Абу Саид Худрийдан ривоят қилинади: “Росулуллоҳ солаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: “Уч нарса рўзадорнинг оғзини очмайди: “Ҳижома, қусиш ва эҳтилом”. (Сунани Термизий)
Анас ибн Моликдан ривоят қилинади: “Бир киши Пайғамбаримиз салоллоҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб кўзи оғриётганидан шикоят қилиб: “Рўзадор ҳолатимда сурма қўйсам бўладими?” деди. У зот: “Ҳа”, дедилар. (Сунани Термизий)
Термизий айтадилар: “Аҳли илмлар рўзадор учун сурма қўйиш борасида ҳар хил фикр айтганлар. Баъзилар макруҳ деган – Суфён, Ибн Муборак ва Аҳмадлар, баъзилар эса рухсат беришган – Шофеъий, Анас, Ҳасан, Иброҳимлар”. (Саҳиҳ Бухорий)
10. Агар жунуб бўлиб тонг оттирса, рўзани бузмайди. Чунки, Оиша розияллоҳу анҳодан қилинган ривоятда Пайғамбаримиз жунуб бўлиб тонг оттирганлар, ғусл қилиб рўзаларини тутганлар. Рамазон кечасининг барчаси тонг отгунга қадар эр-хотин алоқаларига ҳалол қилингандир.
11. Кундузи тишлари орасидаги нўхатдан кичик таомни ютиб юборса, рўзага таъсир қилмайди. Чунки, озгина нарадан сақланишнинг иложи йўқ. Агар нўхатдан катта нарсани ютиб қўйса ёки ўша кичик нарсани оғзидан чиқариб туриб яна қайта оғзига солса – рўза бузилишига сабаб бўлади. Валлоҳу Аълам.
“Фиқҳул ҳанафий ва адиллату” китобидан
Н.Саидакбарова таржимаси
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ривоят қилинишича, Бани Исроилдан бир киши шундай дебди: "Ё Роббим! Сенга шундай ибодат қилишни истайманки, одамлар ичида пайғамбарлардан бошқа ҳеч ким бундай ибодат қилмаган бўлсин".
Шунда Аллоҳ таоло унга денгиз ўртасидаги ороллардан бирига чиқишни буюрди. Бу бечора обид киши оролга чиқиб, у ерда на хотин, на фарзанд, на оила ва на қабиласиз, ёлғиз ўзи беш юз йил давомида Аллоҳга ибодат қилди. Аллоҳ у учун бир анор дарахтини ундириб қўйди; қачон таом ейишни истаса, бир анор узиб ерди. У намоз ўқир, Аллоҳга ибодат қилар, Уни зикр этиб, тасбеҳ айтар ва Яратганнинг махлуқотлари ҳақида тафаккур қилар эди.
Беш юз йиллик ибодатдан сўнг, Аллоҳ унинг жонини олди. Унинг бирор гуноҳи йўқ эди: бировнинг молини емаган, ғийбат қилмаган, судхўрлик қилмаган ва ёлғон гувоҳлик бермаган эди. Жони қабз қилингач, Аллоҳ таоло марҳамат қилди:
— “Эй бандам! Жаннатга амалинг билан киришни истайсанми ёки Менинг раҳматим биланми?”.
Банда беш юз йиллик ибодати уни Жаннатга олиб киришга етарли деб ўйлаб, шундай деди:
— “Ё Роббим, амалим билан киришни истайман”.
Аллоҳ яна сўради:
— “Жаннатга амалинг биланми ёки раҳматим биланми?” — “Амалим билан, ё Роббим”, деб жавоб берди банда.
Шунда Аллоҳ таоло деди:
— “Биз сенга берган неъматларимиз ва сен қилган ибодатларингни ўзаро ҳисоб-китоб қиламиз”. Фаришталар тарози билан келиб, уни сўроқ-савол қила бошладилар. Унинг амаллар саҳифасини очиб, Аллоҳнинг неъматлари билан ибодатларини солиштирдилар. Кўрдиларки, унинг беш юз йиллик ибодати Аллоҳ берган фақатгина “кўз неъмати”га (кўриш қобилиятига) ҳам тенг келмади. Ҳали юрак, эшитиш, ҳаёт, нафас олиш, ақл ва ҳидоят каби сон-саноқсиз неъматларнинг ҳисоби бор эди.
Аллоҳ таоло буюрди:
— “Уни дўзахга олиб боринглар!”. Шунда банда нидо қилди:
— “Ё Роббим! Мени Ўз раҳматинг билан Жаннатга киритишингни сўрайман!”.
Хулоса: Биз қанчалик кўп амал қилмайлик, намоз ўқиб, рўза тутиб, Аллоҳни зикр қилмайлик, барибир ҳаддан ташқари камчиликка йўл қўювчимиз. Бизнинг ягона умидимиз — Аллоҳ таолонинг гуноҳ ва хатоларимизни кечириб, бизни Ўз раҳматига олишидадир.
Ҳомиджон қори ИШМАТБЕКОВ