Аллоҳ таоло ҳар бир эркакка оила раҳбарлигини берган. У Зот Қуръони Каримда шундай марҳамат қилган:
الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاء بِمَا فَضَّلَ اللّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَبِمَا أَنفَقُواْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ
“Аллоҳ баъзиларини баъзиларидан устун қилгани ва молларидан сарфлаганлари учун эркаклар аёлларга раҳбардирлар” (Нисо сураси, 34-оят).
Уламоларимиз айтишадики, бу раҳбарлик зулм раҳбарлиги эмас, истаган пайтда истаган буйруқ бериш, аёли ва фарзандларининг хоҳлаган жойига уриш раҳбарлиги эмас, балки хизмат, устозлик, шароит қилиб бериш ва ҳимоя раҳбарлигидир. Зеро Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам муборак ҳадиси шарифларидан бирида: «Қавмнинг саййиди (бошлиғи) уларнинг хизматчисидир» деганлар. Абу Абдурроҳман ас-Суламий ривояти.
Масжид имоми масжид қавмига хизмат қилади. Намозхонларнинг таҳорат олишлари, хотиржам намоз ўқишлари учун зарур бўлган шароитларни тайёрлайди, шу ишга бош бўлади. Масжиднинг иссиқ-совуқ сувларига, хонақоҳдаги гиламларнинг тозалигига эътибор беради.
Корхона раҳбари ходимларига хизмат қилади, уларнинг қулай меҳнат қилишларига шароит қилиб бериб, техника хавфсизлиги қоидаларига амал қилишларини назорат қилади. Уларга ҳалолликни, омонатдорликни, садоқатни эслатиб, улар учун қайғуради.
Хонадон бошлиғи бўлган эркак оила аъзоларига хизмат қилади. Уларнинг эҳтиёжларини қондиришга, керакли нарсаларини олиб беришга уринади. Дунё ва охирати учун зарур нарсалар билан таъминлайди. Аёли ва фарзандлари бемор бўлсалар, уларни шифокорга кўрсатиб, дори-дармон олиб бериб, муолажаси учун елиб-югуради. Илм-маърифатли бўлишлари, Аллоҳни, Пайғамбарни, Қуръонни, Динни танишлари, ўрганишлари учун барча керакли китобларни, таълимга йўналтирилган дискларни олиб беради. Билмаган нарсаларини ўргатади. Оиладаги раҳбарлик мана шундай бўлади. Шунингдек, оила аъзоларининг диний кўрсатмаларга мувофиқ ҳаёт кечиришларини назорат қилиш, буни йўлга қўйиб бориш ҳам оила раҳбарининг вазифаси ҳисобланади.
Чунки, Аллоҳ таоло Қуръони Каримда шундай марҳамат қилган:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَاراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللَّهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ
“Эй иймон келтирганлар! Ўзингизни ва аҳли аёлингизни ёқилғиси одамлару тошдан бўлган ўтдан сақланг. Унинг тепасида қўпол, дарғазаб фаришталар бўлиб, улар Аллоҳнинг амрига исён қилмаслар ва нимага буюрилсалар, шуни қилурлар” (Таҳрим сураси, 6-оят).
Хўш, дўзах оловидан ўзни ҳам, уларни ҳам сақлаш қандай бўлади? Албатта, дўзахдан узоқлаштирадиган ва жаннатга яқинлаштирадиган амалларни ўргатиш, шуларни ўрганишга шароит қилиб бериш билан ва ўрганганларига қанчалик амал қилишларини назорат қилиш билан бўлади.
Аёлимизнинг авратлари очиқ-ёпиқлигига жавоб берувчи ҳам, фарзандларимизнинг хулқу атворига ҳисоб берувчи ҳам оиланинг раҳбари бўлган биз эркаклардир.
Ушбу оятда Аллоҳ таоло дўзахнинг ёқилғиси одамлар ва тошлардан иборат эканлигини баён қилмоқда. Демак, ўша ёқилғиларнинг бири бўлиб қолмаслик учун ўзимиз ҳам дўзахдан узоқлаштирадиган ва жаннатга яқинлаштирадиган амалларни қилиб бориб, фарзандларимизга ҳам шуларни таълим берайлик!
Ўғлимиздан: “Усома ибн Зайдни танийсанми?” деб сўрайлик. Агар ўғлимиз “У одам қайси футбол командасида ўйнайди, дада?” деса, ўзимизга қабр кавласак ҳам бўлади.
“Усома ибн Зайд буюк саҳобий Зайд ибн Ҳориса розияллоҳу анҳунинг ўғли бўлганлар. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам Зайдни ҳам, унинг ўғли Усомани ҳам жуда қаттиқ яхши кўрганлар. Унинг онаси Умму Айман Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг энагалари бўлган. Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам у аёлни тақдирлаб, «У онамдан кейинги онам. Аҳли байтимнинг қолгани», дер эдилар. У зот алайҳиссалом Усома ҳақида «Аҳлимнинг менга энг маҳбуби, батаҳқиқ, Аллоҳ унга инъом берган ва мен ҳам унга инъом берган шахс, Усома ибн Зайддир», деганлар” деб фарзандларимизга ўргатайлик!
Ўзимиз билмасак, шу каби тарихий воқеалар ёзилган Ислом тарихига оид китобларни сотиб олиб берайлик! Масалан, “Оламларга раҳмат Пайғамбар”, “Тарихи Муҳаммадий”, “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам”, “Сиз Пайғамбарни кўрганмисиз?”, “Ислом тарихи”, шунингдек, намозга оид “Мўминнинг меърожи”, “Мен ҳам намоз ўқийман”, тарбияга оид “Оилада фарзанд тарбияси” каби китобларни олиб бериб, намозни, динимиз тарихини, тарбия борасидаги қимматли маълумотларни, бу дин бизгача етиб келгунича кимлар жон фидо этганини ўзимиз ўрганиб, фарзандларимизга ҳам ўргатайлик! Шу каби илмий-маърифий китобларни олиб берсак улкан савобга эришамиз, бордию олиб бермасак, Аллоҳ таолонинг олдида гуноҳкор, фарзандларимиз олдида жиноятчи бўламиз.
Дўсту улфатлар билан 20-30 минг сўмга овқатланишни биламиз. Аммо 15-20 минг сўм турадиган бу китобларни олиб беришга келганда ўйланиб қоламиз, пулимиз кўзимизга кўриниб кетади. Ваҳоланки, шу китоблар ўзимизнинг ҳам, оила аъзоларимизнинг ҳам дунёю охиратларига фойдадир. Қилинган тушликнинг фойдаси эса икки-уч соатдан у ёғига ўтмай ҳазм бўлиб кетади.
Биз шу ейилган таомнинг қувватини гуноҳ, маъсиятларга ишлатиб қўйишимиз ҳам мумкин. Аммо китоблар ҳеч қачон гуноҳга ишламайди. Аксинча, фарзандларимизнинг бахту саодати, келажакда баркамол инсон бўлиши учун хизмат қилади. Олиб берилган китоблар токи ўқиб, фойдаланиб турилар экан, сизу бизнинг вафотимиздан кейин ҳам қабримизга унинг ажридан келиб туради.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай деганлар: “Агар инсон вафот этса, амаллари тўхтайди. Фақатгина учта ишдан, садақаи жориядан ёки фойдали илмдан ёки унинг ҳаққига дуо қиладиган солиҳ фарзанддан унга савоб бориб туради” (Имом Муслим ривояти).
Биз олиб берган китоблар бу ҳадисдаги учта ишни ҳам ўз ичига олади. Аввало у сиздан садақаи жория бўлади, қолаверса, у сизнинг қолдирган илмингиз бўлади. Сўнггида эса ўша китобларни ўқиган фарзандларингиз дуо қилишни, вафот этганлар ҳақига истиғфор айтишни ўрганади. Улар сизу бизнинг ҳам ҳақимизга дуойи хайрлар қилади.
Азизлар, шунинг учун фарзандларимизга китоб олиб берайлик, оиладаги раҳбарлигимизни унутиб қўймайлик, охиратда ўзимиз учун ҳам, улар учун ҳам жавоб беришимиз эсимиздан чиқиб қолмасин!
Аллоҳ таоло бу борада барчамизга Ўзи куч-қувват, ёрдам, ҳиммат, ғайрат ва енгиллик берсин, омин!
Нозимжон Иминжонов тайёрлади
Ёмонликдан қайтариш
Али ибн Абу Толиб розияллоҳу анҳу Раслуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг шаклу шамойилларини, суратларию сийратларини таърифлаб: «Биринчи бор кўрган киши у зотдан ҳайбатланар эди. У зот билан аралашиб, таниган киши эса яхши кўриб қоларди. У зотни сифатлаган киши: “Ундан олдин ҳам, кейин ҳам у зотдек бирор кишини кўрмадим”, дейди, деган» (Имом Термизий, “Шамоили Муҳаммадия”).
Ҳақиқатан, Расули акрам соллаллоҳу алайҳи васалламда салобат ҳам, виқор, марҳамату шафқат ҳам – хуллас, ҳамма гўзал сифатлар, фазилатлар жамланган эди. У зотни илк марта кўрган ҳар қандай киши сергак тортар, виқорларидан, салобатларидан ҳайбатланар эди. Лекин Набий алайҳиссалом билан гаплашган, суҳбатда бўлган одам у зотнинг ҳалимликлари, гўзал сўзлари, мукаммал одоб ва ахлоқларига маҳлиё бўлиб қоларди...
Бугун ўзини Пайғамбаримиз алайҳиссаломнинг умматиман деб ҳисоблаб, у зотнинг суннатларига мос тарзда дўппи кийган, соқол қўйган айрим кишиларнинг, айниқса, ёшларнинг олдига бориб, улар билан танишсангиз, дастлаб хурсанд бўласиз. Бироқ бироз ўтиб уларнинг хатти-ҳаракталаридан ёқа ушлайсиз.
“Албатта, жасадинг (тананг)нинг ҳам сенда ҳаққи бор” (Имом Бухорий ривояти) ҳадисига мувофиқ ҳар чоршанба спорт билан шуғулланамиз. Майдонга борсак, бизлар билан бир вақтда ёнимиздаги майдонга ҳам йигитлар йиғилишди. Соқол қўйган, айримларининг бошида дўппи ҳам бор. Салом беришди, алик олдик.
Чамаси ярим соатлар ўтиб, улардан бири сўкина кетди. Йигитларга қилган ҳавасимиз нафратга айланди. Оғзидан боди кириб-шоди чиқавергач, охири уларга танбеҳ беришга мажбур бўлдим. Бир-икки нафари тамаки ҳам тутата кетди.
“Ёшлар қизиққон бўлади-да”, дея уларни оқлашга шошмаслигимиз керак. Миллий ва диний қадриятларимизга путур етказадиган, бутун бир авлодга салбий таъсир қилаётган иллат – ёшларнинг соқол қўйиб, дўппи кийиб, тамаки тутатганча сўкинаётганини ҳеч ҳам тушуниб бўлмайди.
Яна бир ҳолат. Эрталаб ишга шошиб кетаётсам, чамаси 55-60 ёшни қоралаб қолган бир отахоннинг уловини бир йигит машинаси билан бироз сиқиб қўйди. Шунда соқолли, бошида дўпписи ярашиб турган киши уловининг ойнасидан ҳалиги йигитни бўралатиб сўкиб кетди.
Шу воқеани кўриб, соқол қўйиб, дўппи кийиб олган, бироқ оғзидан боди кириб-шоди чиқаётган ёшлар осмондан тушмаганига, улар ҳам бизнинг орамизда, ўзбек оилаларида яшаб улғаяётганига амин бўлдим.
Ёшларнинг айниб кетаётганига интернет ва ижтимоий тармоқларга соқолли блогерлар, дўппи кийиб олган вайнерлар ва яна аллакимлар жойлаётган бемаъни, тутуруқсиз лавҳалар ҳам сабаб бўлаяпти. Ёшлар тақлидга ўч бўлади. Шу боис улар оилада, кўча-кўйда кўрган нарсаларини амалда қўллашни истайдилар.
Кўчада дўппи кийиб, соқол қўйиб юрган ёшни кўрган одам уни одобли, тарбияли ёки тақводор деб ўйлаши мумкин. Аммо ташқи кўриниш инсоннинг ички дунёсига кафил бўла олмайди. Инсонни кийими билан эмас, хулқи билан таниш керак. Дўппи кийиш яхши фазилатларнинг ўрнини босмайди, соқол қўйиш одобнинг кафолати эмас. Агар инсон ташқи қиёфасидаги маънавий даъвони ички тарбияси билан уйғунлаштирса, шунда унинг кўриниши ҳам, сўзи ҳам, амали ҳам бир-бирига мос келади.
Имом Шофеъий раҳимаҳуллоҳ: “Икки йил илм олдим. Одоб-ахлоқни ўн саккиз йил ўргандим. Қанийди, йигирма йил ҳам одоб-ахлоқни ўрганганимда эди”, деб бежиз айтмаган.
Абдуллоҳ ибн Муборак раҳимаҳуллоҳ: “Одобни ўттиз йил ўргандим, илмни йигирма йил ўргандим”, деган.
Биз юқорида тасвирлаган ёшларда айнан одоб-ахлоқ етишмаяпти, дея оламиз. Бундай кимсаларга кийган дўпписи ақлини ишлатишга монелик қиляпти, иягида соқол ўсибди-ю, аммо онги ўсмабди, дейиш мумкин.
Ёшлик – жўшқин давр. Шу билан бирга, бу даврда ёшлар катталарга тақлид қилиб улғаядилар. Шундай экан, катталар ҳам одоб-ахлоқда барчага намуна бўлсалар, ёшлар улардан ибрат олиб, миллий қа диний қадриятларимизга путур етказадиган ҳар хил ҳолатлардан йироқ бўладилар.
Содиқул масдуқ зот – Муҳаммал соллаллоҳу алайҳи васаллам Аллоҳ таоло Ўз соясига оладиган етти тоифанинг иккинчиси “...Аллоҳ таолонинг ибодатида униб-ўсган йигит...”, деганлар (Муттафақун алайҳ).
Хўш, Аллоҳ таолонинг ибодатида униб-ўсган йигит ким, у қандай бўлади?
Аввало, у сўзи ва амали уйғун бўлган, Расулуллоҳнинг суратларию сийратларини ўзида мужассам этган навқирон авлод вакили бўлади. У ҳар бир ишини Аллоҳ учун қилади, хатти-ҳаракатлари, муомала-муносабатлари Исломннг зилол чашмасидан суғорилган, миллий қадриятларимизда белгиланган мезонларга асосланади.
У ўзига Набий алайҳисаломнинг: “Қиёмат куни мўминнинг мезонида ҳусни хулқдан оғирроқ нарса бўлмайди. Аллоҳ фаҳш ва ифлос сўз айтувчини ёмон кўради” (Имом Термизий ривояти), деган муборак ҳадисларини мезон қилиб олади.
У, ҳадиси шарифда айтилганидек, дунёсини деб охиратини, охиратини деб дунёсини ташлаб қўймайди (Имом Ибн Абу Дунё ривояти).
“Аллоҳ таолонинг ибодатида униб-ўсган йигит” мактабу мадрасада Имом Бухорий, Хоразмийдек “аълочи”, олий таълим муасссасида Абу Ҳафс Кабир Бухорийдек тиришқоқ, пешқадам, Ватан сарҳадларини қўриқлашда Холид ибн Валиддек, Нажмиддин Кубродек моҳир аскар, тижоратда Абдураҳмон ибн Авфдек уддабурон, зироатда Саъд ибн Абу Ваққосдек миришкор деҳқон, тиббиётда Абу Али ибн Синодек ҳозиқ табиб, ҳандасада Аҳмад ал-Фарғонийдек кучли муҳандис, хуллас, ҳаётнинг ҳар жабҳасида барчага ибрат бўлиши керак. Ана шунда унга айтган гаплари, кийган кийимлари, шаклу шамойили ярашиб тушади. Ҳамма унга ва ота-онасисига раҳмат айтади.
Толибжон НИЗОМ