Қуръони каримда кўп қисса, битик,
Ҳикматга лиммо-лим, умматга ютуқ.
Бир ибрат келмишдир Каҳф сурасида,
Бани исроиллик Мусо ҳақида.
Сўйлаб бергайдурман солсангиз қулоқ,
Ҳикоя тарзида бошдан то оёқ.
Мусо пайғамбардан хутба чоғинда
Сўрдилар: «Ким эрур билимли банда?»
Ўйламай «мен» дея бердилар жавоб,
Бунинг-чун Аллоҳдан эшитди итоб:
«Икки денгиз туташ бўлган маконда,
Учрагай сендан-да билимли банда».
Деди: «Эй Аллоҳим, қайдан топаман?
Ахир бу борада ожиз бандаман».
Деди: «Бир саватга балиқ соласан,
Йўқотган чоғингда уни топасан».
Хизматкор Юшаъга берди-ю фармон,
Икковлон йўл олди денгизга томон.
Турдилар, юрдилар, қушдек елдилар,
Охири манзилга етиб келдилар.
Унутиб қўйдилар саватни аниқ,
Денгизга тушди-ю, йўқолди балиқ.
Сал юргач, оч қолди, ҳолдан ҳам толди,
Ёнбошлаб озгина мизғиб ҳам олди.
Ходимга буюрди: «Тушликни келтир,
Роса чарчадик-ку, ўзинг ҳам ўтир».
Йигит узрин айтди: «Кечиринг, эсиз,
Бундай бўлишини билмабман ҳаргиз.
Унутибман, харсанг узра қолибди,
Ажабо, денгизда йўл ҳам солибди».
Балиқ йўқолмоғи Аллоҳдан эди,
Мусо ул йигитга жилмайиб деди:
«Қўявер, бўлмагин ҳадеб пушаймон,
Биз истаган нарса шу эди, инон».
Қайтиб бориб дарҳол кўрдилар анда,
Яшилга бурканган солиҳ бир банда.
Юзида ой балқир, кўзида қуёш,
Тик боқишга юрак беролмас бардош.
«Сенга ўргатилган рушддан ўргатгин»,
Дея ўтирдилар ёнига секин.
Деди: «Сенинг сабринг етмайди бунга,
Уламоқ керакдир кунларни тунга.
Ғайб илми гўёки туби йўқ уммон,
Ундан инжу термоқ аниқ даргумон».
Деди: «Иншоаллоҳ, сабр этгаймен,
Бу ила муродга аниқ етгаймен».
Деди: «Унда битта шартим бор сенга,
Неки кўрсанг, савол бермайсан менга».
Шартга рози бўлиб, юрдилар равон,
Кемага чиқишди тўламай товон.
Ярим йўлга етгач, ўрнидан турди,
Болтани олди-ю, бурчакка юрди.
Катта бир тахтани ўйиб ташлади,
Бу амал Мусонинг кўнглин ғашлади.
Сўрдики: «Ё тавба, бу нима одат?
Чўкиб кетамиз-ку, бу ишинг ғалат!»
Деди: «Ахир менга ваъда қилгандинг,
Сабринг йўқлигини бошдан билгандим».
Деди: «Унутибман, кечиргин бир бор,
Дўстингни жазога тортмагин зинҳор».
Ҳамроҳ этмоқликка зўрға кўндирди,
Аммо бир амали қалбин синдирди.
Чунки ёш болани ўлдириб қўйди,
Мусо қотилликни гуноҳга йўйди.
Деди: «Ўлдирдинг-ку, бегуноҳ жонни!
Сўроғи қаттиқдир тўкилган қоннинг».
Деди: «Иккинчи бор ваъдангни буздинг,
Бу билан ҳамроҳлик риштасин уздинг».
Деди: «Бундан кейин берсам гар савол,
Не чора кўрсанг ҳам олмайман малол.
Охирги марта ҳам кечиргин мени,
Ваъдамда турмасдан қийнадим сени».
Икковлон сафарда этдилар давом,
Бир шаҳар аҳлидан сўрдилар таом.
Уларни зиёфат қилмади ҳеч ким,
Меҳмоннинг ҳурматин билмади ҳеч ким.
Юриб кетар экан ноумид бўлиб,
Қорин оч, тинка йўқ, кўзга чанг тўлиб,
Йиқилай деб турган деворни кўрди,
Билакни шимариб, турғизиб қўйди.
Деди: «Золимларнинг ғамини единг,
Хоҳласанг, бунинг-чун ҳақ олар эдинг».
Деди: «Ажрашмасак бўлмайди энди,
Сенда тоқатсизлик учқуни ёнди.
Энди айтиб берай, эшит бирма-бир,
Ўртамизда бошқа қолмасин ҳеч сир.
Мискинга тегишли кема эрди ул,
Тешмасам бўлмасди, боисидир бул:
Дарёнинг ортида бир подшоҳ бўлиб,
Барча кемаларни оларди тортиб.
Нуқсонли кемани ким ҳам оларди?
Мискиннинг кемаси омон қоларди.
Болани ўлдирдим, сабаби аён:
Ота-онасига қиларди туғён.
Чунки алар мўмин-мусулмон эрди,
Бу ишим уларга омонлик берди.
Унинг бадалига солиҳ, меҳрибон
Фарзандлар бермоқни хоҳлади Раҳмон.
Икки етимники эди ул девор,
Аларнинг отаси ўтган тақводор.
Тагига хазина жойланган эди,
Биров кўрмасин деб лойланган эди.
Яна қанчадир вақт шундай турар деб,
Вояга етишгач, шояд кўрар деб,
Раббинг у деворни тиклатди менга,
Бу ишнинг боиси ҳикматдир сенга.
Буларнинг барчаси хайрли йўлдир,
Неки кўрган бўлсанг, таъвили шулдир».
Ҳадиси шарифда берилган дарак,
Ўша солиҳ банда Хизрдир бешак.
Илоҳо, кўпайсин билимли банда,
Олимлар иззатда, нодон – шарманда.
Қуръон қиссалари ҳикматга бисёр,
Аллоҳ барчамизга бўлсин мададкор!
Эркин ҚУДРАТОВ,
Мир Араб ўрта махсус ислом билим юрти Ҳадиси шариф фани мударриси
#Мустақилликнинг 35 йиллиги
Мустақиллигимизнинг 35 йиллик тўйи яқинлашиб, жойларда байрам шукуҳи кеза бошлади. Бундан дилда шукроналик ҳисси ортмоқда.
Тарихга назар ташланса, ҳамма даврда ҳам давлатнинг ривожланиши, тараққий топиши жамиятнинг фаровон ва осойишта ҳаёт кечиришига боғлиқлиги аён бўлади.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам тинчлик-хотиржамлик энг катта неъмат эканлигини таъкидлаб, бундай деганлар: “Икки неъмат борки, кўпчилик инсонлар унинг қадрига етмайди. Улар хотиржамлик ва сиҳат-саломатлик” (Имом Бухорий ривояти).
Демак, тинчлик ва хотиржамлик Аллоҳ таъолонинг беҳисоб бўлган буюк илоҳий неъматларидан. Шундай экан, тинчликнинг қадрига етиб, унинг шукрини адо этиш инсоннинг бурчларидандир. Зеро, ҳаётнинг бир маромда давом этиши, Ҳақ таоло буюрган ишлар хотиржам адо этилиши учун ҳам осойишталик лозим бўлади. Аллоҳ таоло ҳам: “Эй, имон келтирганлар! Ёппасига тинчлик ишига киришингиз!” дея буюради (Бақара сураси, 208-оят). Тинчлик, салимлик мавзуси ўта муҳим бўлгани боис Қуръони карим оятларидан ўрин олган. Зотан, араб тилидаги “салм”, “силм”, “салом”, ва “ислом” сўзлари бир ўзакдан чиққан, турли маънодаги сўзлар бўлсада, айнан бир мақсадга йўналтирилгандир.
Бандага берилган неъматларнинг қадрига етишда ва уни асрашда, бизга пайғамларларнинг отаси бўлган, Иброҳим алайҳиссалом ўрнак бўлиб келган. У зот ўз даврида Маккага тинчлик, унинг аҳлига ризқ сўрагани сўзимизнинг ёрқин мисолидир: “Ибрoҳим: “Эй, Рaббим, бу (Мaккa)ни тинчлик шaҳри қилгин вa унинг aҳoлисидaн Aллoҳгa вa oxирaт кунигa ишoнувчилaргa (турли) мeвaлaрдaн ризқ қилиб бeргин” деди” (Бақара сураси,126-оят).
Аллоҳ таоло бу орқали Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни ўтган пайғамбарлар ҳаётидан хабардор қилиш баробарида, улар сўраган нарсаларни ҳам билдириб, шунга чақирган.
Бу неъатлар бардавом бўлиши учун ҳам инсондан шукр ва қадрлаш талаб этилади. Тинчлик ҳукм суриб турган жойга яна тинчлик сўраб дуо қилиш эса, муқаддас динимиз буюрадиган ишлардан. Шундай экан, инсон ким бўлишидан қатъий назар, ўзи яшаб турган, Аллоҳ неъмат қилиб берган Ватани, унинг зилол сувлари, ҳавоси, нози неъматлари ва бошқа барча шароитларига шукр қилиб, уни зиёда бўлишини сўраб дуо қилиши лозим.
Бугун дунёда тинчлиги, хотиржамлигини йўқотганлар қанча. Буларни кўриб, эшитиб турганлар ибрат олиб, хулосалар чиқариб, ўзлари учун инъом қилинган тинчлик ва хотиржамликни қадрлаб, асраб авайлаши лозим.
Юртимизда ҳукм сураётган тинчлик, хотиржамликни сақлаш, уни турли хил ғаразли хуруж, ҳамлалардан, фитна ва бўҳтонлардан ҳимоя қилиш, ғарзли ва манфур кимсаларнинг макрларига учмасдан, ёш авлодни ҳам улардан хабардор қилиб, ислом таълимотининг эзгу ғояларини кенг тарғиб этиш ҳар биримизнинг бурчимиздир. Бу хусусида Аллоҳ таоло бундай деган: “Эзгулик ва тақво (йўли)да ҳамкорлик қилингиз, гуноҳ ва адоват (йўли)да ҳамкорлик қилмангиз! Аллоҳдан қўрқингиз! Албатта, Аллоҳ азоби қаттиқ зотдир” (Моида сураси, 2-оят).
Хулоса қиладиган бўлсак, динимизнинг тинчлик ва хотиржамликка бўлган эътибори нечоғлик катта, ҳамда бағрикенглик унинг негизи экани яққол намоён бўлади. Инсон ўзидаги неъматнинг қадрини унинг устида мулоҳаза юритиш, шу неъматдан ўзгалар ҳам баҳраманд ёки бебаҳра эканини ўйлаб кўриш билан билади. Бу эса Аллоҳга янада кўпроқ шукр қилишга ундайди.
Неъматнинг бардавом бўлиши, унинг шукри адо этилишига ҳам боғлиқ. Ёши улуғ нуроний отахон ва онахонларимиз ушбу икки улуғ неъматнинг мустаҳкамлигини сўраб дуо қилишлари шундан. Аллоҳ таоло юртимиз тинчлиги ва хотиржамлигини барқарор, бардавом, халқимиз ҳаётини бундан-да фаровон қилсин.
Исомиддин АҲРОРОВ