Табиийки, киндик қони тўкилган жой инсон учун ҳамма нарсадан ҳам қимматли даргоҳдир. Расули Акрам соллаллоҳу алайҳи васаллам Мадинаи мунавварага ҳижрат қилиб кетаётганларида туғилиб ўсган ватани Маккаи мукаррамага юзланиб туриб: “Агар қавмим мени чиқиб кетишга мажбур қилмаганида, ҳеч ҳам ўз ихтиёрим билан уни ташлаб кетмаган бўлур эдим”, деганлари сийрати набавия китобларида баён этилган.
Демак, Ватанни севиш, ватанпарвар бўлиш, ундаги бор нарсаларни ардоқлаб, соғиниб яшаш инсоният табиатида мавжуд бўлган нозик ҳис-туйғудир.
Буюк аллома Алишер Навоий ҳазратларининг қуйидаги сўзида она-Ватанини севувчи садоқатли ҳар бир кишининг қалбида ғайрат ва шижоат уйғотади:
Ватан таркини бир нафас айлама,
Ани ранжи – ғурбат, ҳавас айлама.
Донолар айтадилар: “Кишининг вафодорлиги ва садоқати унинг ўз Ватани учун қайғуришидан, дўстларини соғинишидан ва умрининг зое кетказган лаҳзаларига ачиниб, ўкиниб яшашидан билинади”. Инсоннинг ўз халқига бўлган садоқати ва фидоийлиги она Ватанни ҳимоя қилиши, тараққий топиб, ҳар томонлама мустаҳкам ва қудратли бўлиши ҳамда халқининг тинч ва фаровон ҳаёт кечиришига имкон даражада ҳисса қўшиши билан ўлчанади.
Ватан ҳимояси барчамизнинг муқаддас бурчимиз! Диний-маънавий қадриятларимиз қайтадан халқимизга қайтарилди. Имон-эътиқодимиз ва эртанги кунга бўлган ишончимиз мустаҳкамланди. Шаҳару қишлоқларимиз кўркам ва обод бўлди. Ҳаётимизга беқиёс маъно ва мазмун олиб кирган бу бебаҳо илоҳий неъматларнинг қадрига етиш, уларга шукр қилиш, уни асраб-авайлаш барчамизнинг бурч ва вазифамиздир.
1992 йил 14 январь куни мустақил давлатимиз тарихида муҳим воқеа юз берди. Республикамиз Қуролли Кучлари ташкил топди. 1993 йилдан эътиборан 14 январь юртимизда “Ватан ҳимоячилари куни”, деб эълон қилинди.
Ана ушбу шонли сананинг 26 йиллигини нишонлаш арафасида турибмиз.
Ушбу қутлуғ сана билан юрагида Ватан ва халқ севгиси маҳкам жой олган шижоатли ўғлонлар, юрт сарҳадларини сергаклик билан қўриқлаётган ака-укаламиз қатори, юрт тинчлиги ва осойишталиги йўлида турли соҳаларда хизмат қилаётган барча ватандошларимизни муборакбод этамиз.
Абдуғулом МЕЛИБОЕВ,
“Саййид Муҳйиддин махдум” ўрта махсус ислом билим юрти мудирининг маънавият-марифат ишлари бўйича ўринбосари
ЎМИ Матбуот хизмати
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Гар кўзингизга кўринса дунё тор,
“Шарҳ“ сурасини тафаккур айланг такрор.
Аллома Ибн Жавзий раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Бошимга ғам-ташвиш солган бир иш юз берди. Мен бу мусибатдан турли йўллар билан чиқиб кетишга уриндим, лекин ҳеч қандай чора топа олмадим. Шунда хаёлимга
﴿وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا﴾
“Кимки Аллоҳга тақво қилса, У унга (ташвишлардан) чиқиш йўлини (пайдо) қилур” (Талоқ сураси, 2-оят) ояти келди. Билдимки, тақво қилиш барча ғамдан чиқиш йўли экан. Аллоҳга ҳақиқий тақво қилишга ҳаракат қилишим билан бошимга тушган ишдан чиқиш йўлини топдим”.
Ақлли инсонлар тақвони барча яхшиликнинг сабаби деб билади. Инсонга бирор уқубат етган бўлса фақатгина гуноҳи сабаб етади, ундан қандай мусибат ариган бўлса тавбаси сабаб арийди. Сиз қандай бахтсизлик, хафалик ёки омадсизлик етган бўлса амалларингиз – намозни вақтида ўқимаслигингиз, бирор инсонни ғийбат қилишингиз, енгилтакликка йўл қўйишингиз ёки бирор ҳаром ишни қилишингиз сабабидан етади. Аллоҳнинг белгилаган йўлига қарши хилоф қилган ҳар қандай инсон қилган хатоси ёки бепарволигининг бадалини тўлаши лозим.
Шуъла: Ҳаётингиздаги ҳар қандай умидсиз вазиятларни хаёлингиздан узоқлаштиринг, уларни унутинг. Хаёлингизни муваффақият томон жамланг, шундагина қанотларингизни қоқиб парвоз этишингиз мумкин бўлади.
Доктор Оиз ал-Қарнийнинг
"Дунёдаги энг бахтли аёл" китобидан