Аллоҳ таолонинг марҳамати билан Рамазонинг учинчи куни салқингина бўлиб, майингина шабада эсиб турди. Насиб этса, бугун тўртинчи таровеҳни ўқиймиз.
Тасвирга олиш аппаратларимиз “Мунаввар қори” жоме масжидига йўналтирилган. Файзли масжид секин-аста одамлар билан гавжумлашмоқда.
Ана имом-хатиб ҳам келиб жамоага юзланиб ўтирди. У киши қориларнинг баланд мақоми ҳамда Хатмга сомеъ бўлганларнинг юксак даражалари ҳақида сўз юритаркан, жумладан, Имом Байҳақий Ибн Аббос розияллоҳу анҳудан ривоят қилган ҳадисда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам Қуръон қориларни ва кечалари қоим бўладиганларни умматнинг энг шариф зотлари деб мадҳ қилганларидан хабар бериб: “Умматимнинг энг шарофатлилари Қуръонни кўтарганлар ва кечаларнинг соҳибларидирлар”, деганларини келтириб ўтдилар.
Тили ва дили билан иймон келтириб, унинг тақозосига кўра гўзал ҳаёт кечирган инсон комил мўмин дейилади. Бундай кишилар дўзах юзини кўрмай, Аллоҳнинг фазли-марҳамати ила тўғри жаннатга кирадилар. Тили ва дили билан иймон келтириб, катта гуноҳлар қилиб, тавба қилмай вафот этган инсон фосиқ мўмин ҳисобланади...
Тили билан иймон келтириб, қалбида иймони бўлмаган кимса мунофиқ ҳисобланади. Бундай кишига дунёда мўминларга ўхшаб муомала қилингани билан охиратда улар учун ҳеч қандай насиба бўлмайди, Аллоҳ асрасин.
Шайх Нуриддин ХОЛИҚНАЗАРнинг “Раббоний нидолар” китобидан