Ҳаж ибодати уч турлидир:
Истилоҳда эса: Мийқотдан ҳаж ва умрани бирга адо этиш учун ният қилиб, эҳромга киришдир.
Мийқотда ҳаж ва умра учун баравар эҳром боғлаш бўлиб, ҳожи умра ва ҳаж амалларини бажариб бўлганидан кейин, қурбонлик кунлари шайтонга тош отиб, қурбонлик қилиб, соч олдиргандан кейин эҳромдан фориғ бўлади. Сўнг яна умра қилмоқчи бўлса, умра учун қайта эҳром боғлайди, яъни бу умра қиронга боғлиқ эмас.
Истилоҳда эса: ҳаж қилмоқчи бўлган киши аввал умрани адо этиб, эҳромдан чиқиб, ҳаж вақтига қадар эҳром ман қилган нарсалардан фойдаланиш ва ҳаж вақти (Зулҳижжанинг саккизинчи куни) бўлганда ҳажни ният қилиб, эҳромга кириш тушунилади. Кўпчилик учун осон ва қулайлигини инобатга олиб, Ўзбекистон мусулмонлари идораси Уламолар Кенгаши томонидан юртимиз ҳожилари таматтуъ ҳажини адо этишлари тавсия қилинган.
Истилоҳда эса: фақат ҳажнинг ўзи учун ният қилиб, эҳромга кириш тушунилади.
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
مع الامام البخاري بعد وفاته :
قال الامام الذهبي في / سير أعلام النبلاء ج12/ص469 :
قال أبو علي الغساني أخبرنا أبو الفتح نصر بن الحسن السكتي السمرقندي قدم علينا بلنسية عام أربعين وستين وأربع مئة قال قحط المطر عندنا بسمرقند في بعض الأعوام فاستسقى الناس مرارا فلم يسقوا فأتى رجل صالح معروف بالصلاح إلى قاضي سمرقند فقال له إني رأيت رأيا أعرضه عليك قال وما هو قال أرى أن تخرج ويخرج الناس معك إلى قبر الإمام محمد بن إسماعيل البخاري وقبره بخرتنك ونستسقي عنده فعسى الله أن يسقينا قال فقال القاضي نعم ما رأيت فخرج القاضي والناس معه واستسقى القاضي بالناس وبكى الناس عند القبر وتشفعوا بصاحبه فأرسل الله تعالى السماء بماء عظيم غزير أقام الناس من أجله بخرتنك سبعة أيام أو نحوها لا يستطيع أحد الوصول إلى سمرقند من كثرة المطر وغزارته وبين خرتنك وسمرقند نحو ثلاثة أميال.
Абу Али Ғассоний айтади: Абу Фатҳ Наср ибн Ҳасан Сакатий ас-Самарқандий 464 йили Валенсиядан бизнинг ҳузуримизга келди. Бир неча йиллардан бери Самарқандда қурғоқчилик ҳукм сурарди. Одамлар қайта-қайта истисқо қилиб Аллоҳга дуо-илтижо этсалар ҳам, ёмғир ёғмас эди.
Шунда тақводорлиги билан танилган бир солиҳ киши Самарқанд қозисининг олдига бориб, унга: "Менда бир фикр (таклиф) бор", деди.
"Қандай фикр экан?" деди қози.
Солиҳ: "Сиз бошчилигингизда Хартангдаги Имом Муҳаммад Исмоил ал-Бухорийнинг қабрига одамлар билан бориб, унинг қабри ёнида Аллоҳга илтижо қилиб дуо қиламиз, шоядки Аллоҳ бизга ёмғир ёғдирса", деди.
"Ажойиб фикр", деди қози.
Қози бошчилигидаги одамлар тўпланиб қабр соҳиби Бухорийни ўртага қўйиб Аллоҳга йиғлаб илтижо қилдилар. Ва ниҳоят Аллоҳ таоло серсув бўлган ёмғирни юборди. Бир ҳафта давомида тинимсиз ёмғир ёғди. Одамлар ёмғир тинишини кутиб бир ҳафта Хартангда қолиб кетишади.
Имом Заҳабий (Сияри аълом ан-нубала. Ж.12. Б.469.)
Даврон НУРМУҲАММАД