Кунлар совий бошлади. Аммо Азамат ҳар кунги иши – пластик идиш ва қоғозларни йиғиши керак... Чунки уйда тўшакка михланиб қолган онаси ва синглисининг ризқи у топадиган шу пулга боғлиқ эди.
Ўн, ўн икки ёшлардаги бола мактабдан қайтиши билан елкасига қоп олиб, кўча кезарди.
Шундай кунларнинг бирида банкомат олдида шошиб, қулоғига телефон тутиб турган аёлни кўрди. У шошилганча пул ечиб олди-ю, банкомат тирқишида қолган картасини унутиб, мошинасига югурди.
Буни кўрган Азамат унинг ортидан?
– Ҳой, хола! – деб югурди.
Аёл уни кўринишидан тиланчи деб ўйлади, шекилли, ортиқ эътибор бермади. Автоуловига ўтираркан, Азамат унга етишди. Аёл эса машина ойнасини кўтариб, уни эшитмоқчи эмасди. Шунда Азамат унга картасини кўрсатди. Аёл картасини унутиб қолдирганини эслаб, хижолат бўлди.
– Сўнг эшигини очиб, болага раҳмат айтиб, картасини олди.
– Умрингдан барака топ, болам! Сендек ҳалол болани ўстирган ота-онангга минг раҳмат!..
Аёл унга пул бермоқчи эди, Азамат олмади:
– Мен бунинг учун қилмадим...
Сўнг ўз ишига қайтди. Аёл ортидан қараб қолди...
Кун ботиб, терган идиш ва қоғозларини топшириб, топган озгина пулига уйда касал ётган онаси учун дори ва нон олди.
Уйга етиб бориб, аввал онасига дорисини берди, сўнг амаллаб кечки овқат тайёрлади. Она ўғлининг чарчаган кўзларига қараб йиғларди:
– Болам, бизни деб қийналиб кетдинг. Аллоҳ иқболингни баланд қилсин...
Азамат онасининг қўлини маҳкам ушларди:
– Ундай деманг, ойижон. Кучим борича хизматингизни қиламан. Ахир ўзингиз ўргатгансиз-ку, ўғил бола оиланинг эркаги, боқувчи бўлиши керак, деб. Сиз қайғурманг...
Ўша кундан бери боланинг кунлик ишини кузатиб юрган ҳалиги аёл бир куни унинг қайси уйда яшашига қизиқди. Кузатиб, кўриб кетгач, бир куни у йўғида нарсалар олиб келиб, эшик олдига қўйиб, эшикни тақиллатди. Кириб, онаси билан танишди. Вазиятни билгач, ўзининг шифокор эканини айтиб, Азаматнинг онасини текширувга, сўнг даволанишга олиб борди. Бу ишга ўғлининг биргина иши сабаб бўлган эди...
 

Акбаршоҳ Расулов