Бир қиз айтади:
«Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам қайғуларини намоз билан енгганларини, мусибат етса, дарҳол намозга шошилганларини билганимдан кейин мен ҳам шундай қилишга қарор қилдим. Ғам-ташвиш етадиган бўлса, туриб, таҳорат қилиб, холис Аллоҳ учун икки ракъат намоз ўқийман.
Мен бу даражага етгунча учта босқичдан ўтдим.
Биринчи босқич – кураш ва мустаҳкам туриш босқичи. Бошида намоз менга оғирлик қилди. Қайғуларимни, шайтонимни енггунимча анча қийинчиликларни бошдан кечирдим. Намозга турардим-у, намоз ўқиб бўлганимдан кейин маҳзунлигим аримагандай бўлаверарди. Лекин нафл намоз ҳам дорига ўхшар экан, уни ҳам вақтида, ихлос билан, бардавом қилиш керак экан. Ҳеч қайси дори бирдан самара бермайди. Аксинча, баъзан дори ичишни бошлаган пайтда касаллик бир кучайиб ҳам олади. Намоз ҳам шундай экан. Энди бошлаганингда қайтага ташвишлар, қайғулар бир кучайиб ҳам оларкан.
Иккинчи босқич: одатланиш ва енгиллашиш босқичи. Ҳар гал (каттами, кичикми) қайғуни ҳис қилганимда намоз ўқишга одатланганим сари намозлар менга малол келмай қўйди. Энди намозлар биринчи босқичдаги каби оғирлик қилмас эди. Бундан ташқари, намоз қайғуларимни бироз бўлса-да, енгиллатаётгандек эди.
Учинчи босқич – намоздан баҳра олиш босқичи. Бу менга Аллоҳ берган улкан инъом эди. Қаршилик ва одатланиш босқичидан кейин намоздан лаззатланиш босқичига ўтдим. Намозда ва саждада ўзгача руҳий осойишталик ҳис қила бошладим. Бу лаззат менга қайғуларни борича, бўрттирмасдан кўрсата бошлади. Мен ўзим учун илоҳий ҳикматни кашф этдим. Бошқалар ғам-қайғуларини дорилару маст қилувчи нарсалар билан унутишга ҳаракат қилиб юрибди (Аллоҳ асрасин!) Аммо кайфи тарқагач, ўша унутмоқчи бўлган ташвиши икки баробар бўлиб қайтади. Қарабсизки, бу бечора қайғуларини унутиш учун ундан ҳам кўп ичади ёки бундан ҳам оғирроқ гуноҳларга журъат қилади. Лекин ҳар қанча уринмасин, бу билан қалб маҳзунликларини ҳеч қачон даволай олмайди, аксинча, бундан бошқа дардни ҳам орттириб олади. Бу дард – гуноҳ сабабли пайдо бўладиган изтиробдир.
Ғам-ғуссаларини намоз билан муолажа қиладиган инсон эса қайғуларига қарши қийинчилик билан эмас, балки лаззат, саодат билан Парвардигорга яқинлашишдек улкан ҳиссиётлар билан курашади. Ҳар қандай ғам-ташвишларнинг шифоси айнан шудир. Қайғулар кўпроқ намоз ўқишга сабаб бўлаётган экан, шунинг ўзи ҳам Парвардигор берган улкан туҳфадир. Чунки кимнинг намози кўп бўлса, Жаннатда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлади».
Абдуллоҳ Абдулмуътий, Ҳуда Саъид Баҳлулнинг
“Қулоғим сенда қизим” китобидан Ғиёсиддин Ҳабибуллоҳ, Абдулҳамид Умаралиев таржимаси.
Шаҳардаги Пир Сиддиқ зиёратгоҳи, Бурҳониддин Марғиноний Чиллахонаси ва Каптарли мозор ана шундай тарихий-маънавий масканлар сирасига киради. Уларнинг ҳар бири ўз тарихи, ривоятлари ва халқ хотирасидаги ўзига хос ўрнига эга.
Марғилоннинг қадимий зиёратгоҳларидан бири Пир Сиддиқ мажмуасидир. Халқ орасида бу қадамжо билан боғлиқ турли ривоятлар авлоддан-авлодга ўтиб келган. Зиёратгоҳ Пир Сиддиқ номи билан боғлиқ бўлиб, “сиддиқ” сўзи араб тилида ҳақгўй, ростгўй, ҳақиқатга содиқ инсон маъноларини англатади. Шу жиҳатдан зиёратгоҳ номи ҳам халқ тасаввурида эзгулик, иймон ва ростгўйлик каби фазилатлар билан уйғунлашиб кетган. Мажмуадаги меъморий ечимлар, айниқса, гумбазли иншоотлар ва қадимий қабрлар Марғилоннинг ўтмишдаги шаҳарсозлик ва меъморчилик анъаналаридан дарак беради.
Пир Сиддиқ зиёратгоҳи нафақат зиёрат маскани, балки Марғилоннинг тарихий хотирасини ўзида мужассам этган қадамжолардан бири сифатида аҳамиятлидир. Марғилон тарихи буюк аллома Бурҳониддин Марғиноний номи билан чамбарчас боғлиқ. XII асрда яшаб ижод қилган аллома ислом ҳуқуқшунослиги, хусусан, ҳанафий фиқҳи тараққиётига беқиёс ҳисса қўшган. Унинг бутун ислом оламида машҳур бўлган “Ҳидоя” асари асрлар давомида муҳим ҳуқуқий манба сифатида қадрланиб келган.
Марғилонда аллома номи билан боғлиқ Чиллахона ҳам халқнинг маънавий хотирасида алоҳида ўрин тутади. “Чиллахона” атамаси одатда инсоннинг маълум муддат хилватда қолиб, тафаккур, ибодат ва руҳий тарбия билан машғул бўладиган жойини англатади. Бурҳониддин Марғиноний Чиллахонаси билан боғлиқ ривоятлар ҳам алломанинг илм йўлидаги машаққатли изланишлари ва маънавий камолотини тасаввур қилишга ёрдам беради. Бу масканни фақат зиёратгоҳ сифатида эмас, балки буюк алломанинг илмий-маънавий меросини англашга хизмат қилувчи тарихий хотира жойи сифатида ҳам баҳолаш мумкин.
Марғилондаги яна бир ўзига хос маскан – Каптарли мозор. Унинг номи билан боғлиқ халқ ривоятлари турлича. Айрим ҳикояларда бу жойда каптарлар кўп бўлгани, шу сабабли мозор “Каптарли” деб аталгани айтилади. Каптар эса халқ тасаввурида тинчлик, поклик ва эзгулик рамзи сифатида қабул қилинади. Каптарли мозор ҳақидаги маълумотларни илмий жиҳатдан чуқур ўрганиш Марғилоннинг маҳаллий тарихини янада бойитишга хизмат қилади. Бунинг учун архив ҳужжатлари, қадимий хариталар, қабртошларидаги ёзувлар, вақф ҳужжатлари ва халқ орасида сақланиб келаётган оғзаки тарих намуналарини тадқиқ этиш муҳим. Зеро, халқ хотирасида асрлар давомида сақланиб келаётган ривоятлар ҳам тарихий-этнографик тадқиқотлар учун қимматли манба бўлиши мумкин.
Уч қадамжо – бир тарих. Пир Сиддиқ зиёратгоҳи, Бурҳониддин Марғиноний Чиллахонаси ва Каптарли мозорни бирлаштириб турган асосий жиҳат уларнинг Марғилоннинг маънавий қиёфасини шакллантиришдаги ўрнидир. Бу қадамжолар халқнинг аждодларга ҳурмат, муқаддас жойларни асраш, эзгулик ва маърифатни қадрлаш каби анъаналарини ўзида мужассам этади.
Уларнинг ҳар бири Марғилон тарихининг турли қирраларини намоён этади: Пир Сиддиқ – диний-маънавий меросни, Бурҳониддин Марғиноний Чиллахонаси – илм ва тафаккур анъаналарини, Каптарли мозор эса халқ хотираси ва маҳаллий ривоятларнинг узвийлигини ифодалайди.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати