Ўзбекистон мусулмонлари идораси тизимида хизмат қилаётган имом-хатиб ва имом-ноиблар ўртасида касбий маҳоратни ошириш, илмий-ижодий, маънавий-маърифий фаолият олиб бориш йўналишларида ўзаро ҳамкорликни мустаҳкамлаш мақсадида "Устоз-шогирд" мактаби жорий қилинади.
Бу анъанани қайта тиклаш, соҳада хизмат қилаётган ёш кадрлар салоҳиятини ошириш мақсадида Фарғона вилояти вакиллиги томонидан тадбир ташкил этилди. Унда вилоят бош имом-хатиби Убайдуллоҳ домла Абдуллаев, вилоят бош имом-хатиби ўринбосари Алишер домла Наимов ҳамда шаҳар-туман бош имом-хатиблари, тажрибали имомлар иштирок этишди.
Тадбирда таълим даргоҳларини тамомлаб, соҳада фаолият бошлаган ёш имомлар тажрибали, устозларга бириктирилгани, ушбу тизим ёш имомларнинг касбий маҳоратини ошириш, илмий-ижодий, маънавий-маърифий фаолиятни мустаҳкамлашда муҳим аҳамият касб этиши таъкидланди. Устоз ва шогирдларга қўйиладиган вазифалар айтилди.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Матбуот хизмати
* * *
“Албатта, Аллоҳ таоло сизларнинг шифонгизни сизларга ҳаром бўлган нарсада қилган эмас!” (Имом Табароний ва Имом Байҳақий ривояти).
* * *
“Кишининг оғзига тупроқ солиши ҳаром луқма солишидан яхшироқдир”
(Имом Аҳмад ибн Ҳанбал ривояти).
* * *
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: “Ҳаромдан озиқланган ҳеч бир жасад жаннатга кирмайди”(Имом Абу Аъло ривояти).
Дуонинг қабул бўлиши учун иккита сабаб лозим. Биринчиси, ҳалол луқмадир.
Саъд ибн Абу Ваққос розияллоҳу анҳу Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ҳузурларига келиб, дуоси қабул бўлмаганидан арз қилганида, у зот: “Эй Саъд, ҳаромдан узоқ бўлгин! Чунки кимнинг қорнига ҳаром луқма кирса, унинг дуоси қирқ кунгача ижобат бўлмас”, дедилар.
Яҳё ибн Муоз айтади: “Ибодат Аллоҳ хазиналаридан биридир. Бу хазинанинг калити эса дуодир. Бу калитнинг тишлари эса ҳалол касб ва ҳалол луқмадир”.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: “Айрим кишилар Аллоҳнинг молига ноҳақ шўнғийдилар. Қиёмат кунида уларга дўзах бўлур” (Имом Бухорий ривояти).
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва саллам яна айтганлар: «Бир киши узоқ сафар қилади, сочи тўзғиб, уст-боши чанг бўлади. Қўлларини осмонга чўзиб: “Эй Раббим, эй Раббим”, дейди. Ҳолбуки, егани ҳаром, ичгани ҳаром, кийгани ҳаром ва ҳаромдан озиқланган. Бас, унинг дуоси қандай ижобат бўлсин?!» (Имом Муслим ривояти).
Нигора МИРЗАЕВА, тўплади.
“Ҳидоят” журналининг 2025 йил 9-сонидан